Woensdag 12 november 2008
cadeautjes

Sinterklaas moet nog komen, maar sinds ik Arkan heb, is het alsof de goedheilige man elke dag aanwezig is. Te pas en te onpas, komt Arkan me begroeten met één van zijn speeltjes als cadeau. Of ik nu een hele dag ben weggeweest of slechts 5 minuutjes, zijn blijdschap is er niet minder om en dat toont hij steevast door mij één van zijn speeltjes aan te bieden. Aandoenlijk toch ?
Het doet me denken aan een voorval van zo'n 3 weken geleden. Zoran, mijn oude kat van 18jaar zat aan de achterdeur en Arkan wou met hem spelen. Gek doen, voor de kat gaan liggen kwispelen, over en weer springen... Alle truuken waren goed, maar Zoran was niet te vermurwen, zat erbij en keek er naar. Waarschijnlijk zal ie in zichzelf wel gedacht hebben "wat is dat hier voor een gek beest !".
Hoe stoïcijnser Zoran bleef, des te meer gemotiveerd was Arkan. Op een gegeven moment liep ie terug naar zijn mand waar zijn lievelingsgorilla ligt. Hij nam het pluchen beest in de muil en ging er mee naar Zoran.
Maar ... Zoran zat erbij en keek er naar. Toen legde Arkan zijn speeltje zelfs voor de voeten van Zoran. Toen die nog steeds niet reageerde, duwde Arkan de gorilla met zijn neus naar Zoran toe alsof hij wilde zeggen "Allez kom, speel nu eens met mij". Het mocht niet baten. Zoran, ja, je raadt het al : hij zat erbij en keek ernaar.

Toch is het één van de fijnste momenten die me altijd zal bijblijven. Zoran heeft nooit een hond gekend, alleen andere katten. Het laatste half jaar is Zoran echter helemaal alleen komen te overblijven en is Arkan erbij gekomen. Aanvankelijk was ik bang hoe Zoran zou reageren op de komst van een nieuwe huisgenoot, maar dat is wonderlijk goed meegevallen. Ik had nooit durven dromen dat het tussen die 2 nog zo goed zou komen. Ondertussen is Zoran overleden, maar dat moment aan de achterdeur zal ik nooit vergeten.
Het doet me denken aan een voorval van zo'n 3 weken geleden. Zoran, mijn oude kat van 18jaar zat aan de achterdeur en Arkan wou met hem spelen. Gek doen, voor de kat gaan liggen kwispelen, over en weer springen... Alle truuken waren goed, maar Zoran was niet te vermurwen, zat erbij en keek er naar. Waarschijnlijk zal ie in zichzelf wel gedacht hebben "wat is dat hier voor een gek beest !".
Hoe stoïcijnser Zoran bleef, des te meer gemotiveerd was Arkan. Op een gegeven moment liep ie terug naar zijn mand waar zijn lievelingsgorilla ligt. Hij nam het pluchen beest in de muil en ging er mee naar Zoran.
Maar ... Zoran zat erbij en keek er naar. Toen legde Arkan zijn speeltje zelfs voor de voeten van Zoran. Toen die nog steeds niet reageerde, duwde Arkan de gorilla met zijn neus naar Zoran toe alsof hij wilde zeggen "Allez kom, speel nu eens met mij". Het mocht niet baten. Zoran, ja, je raadt het al : hij zat erbij en keek ernaar.

Toch is het één van de fijnste momenten die me altijd zal bijblijven. Zoran heeft nooit een hond gekend, alleen andere katten. Het laatste half jaar is Zoran echter helemaal alleen komen te overblijven en is Arkan erbij gekomen. Aanvankelijk was ik bang hoe Zoran zou reageren op de komst van een nieuwe huisgenoot, maar dat is wonderlijk goed meegevallen. Ik had nooit durven dromen dat het tussen die 2 nog zo goed zou komen. Ondertussen is Zoran overleden, maar dat moment aan de achterdeur zal ik nooit vergeten.





