Archief

Vandaag even op de site van Arca Noah gekeken en gezien dat de status van Rosco veranderd is van "gereserveerd" naar "geadopteerd".  De betaling is blijkbaar goed aangekomen.

Nu wacht ik vol spanning af op bericht van hen zodat ik iets meer weet wanneer ik de kleine rakker kan verwachten. Maar het blijkt dat ik juist nu inlogproblemen met mijn email.  Voor zover is eruit wijs raak ligt het euvel aan de server van Belgacom. 

Wachten blijft dus de boodschap...

De sneeuw....  Arkan blijft het plezant vinden.
Hoe harder het vriest, des te moeilijker is ie binnen te krijgen. 
Gelukkig heb ik een grote tuin waar hij vrij in kan spelen terwijl ik warmpjes achter het glas sta toe te kijken.



Lastig soms, zo'n witte hond in een witte tuin. 
Hier is ie aan het spelen met een VHS-doosje dat hij perse van het vuilnis wilde redden.




Doosje proberen te begraven voor een later speelpartijtje ?



Hoewel ! Vrouwtje komt het toch niet afpakken want die staat lekker binnen




Zou ik dan proberen het doosje mee binnen te nemen ?

Voorlopig voelt 2009 nog steeds raar aan.  

Langs de ene kant ben ik blij dat 2008 gedaan is want het zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan als het jaar waarin ik van mijn 2 liefste vriendjes heb moeten afscheid nemen.  Niet alleen van Zoran, maar vooral van Tahzay, dé liefde en steun van mijn leven. Ik mis hem elke dag een beetje meer.



Langs de andere kant had ik graag in 2008 gebleven, want dat is het laatste jaar waar ik nog levendige herinneringen aan hen heb. Het is het laatste jaar waar zij deel van uitgemaakt hebben. Alle volgende jaren zullen zonder hen zijn en dat vind ik geen prettig vooruitzicht.

Maar de klok tikt ongenadig verder en misschien is dat maar goed ook.

Want al is het sinds mensenheugnis geleden dat ik een nieuw jaar start zonder katten, nu kan ik tenminste met vrij grote zekerheid het jaar zorgeloos tegemoet kijken.
Het was de laatste 3 jaar geen pretje met al die oude katten.  Elke nieuwjaar was er eentje van "hopelijk kan ik dit volgend jaar ook nog tegen je zeggen", maar elk jaar vielen er gestaag een paar weg. 
9 ben ik er de laatste 3 jaar kwijtgeraakt, inclusief de twee katten van mijn overleden moeder.
En op dit moment voelt het een beetje aan alsof alle banden met het verleden onherroepelijk doorgesneden zijn.
Misschien is het de tijd van het jaar waar ieder van ons een balans opmaakt, ik weet het niet.  Ik alleszins ben in deze periode van het jaar meestal gevoeliger dan anders.

Toch ben ik blij dat een nieuw jaar is aangebroken.  Want het is ook het jaar waarin ik voor het eerst sinds jaren terug een hond in huis heb. 



Ik had al veel eerder een hond gewild, maar ik wilde mijn oude katten die stress niet aandoen en bovendien waren mijn werkuren indertijd niet geschikt voor een hond. 

Raar dus dat in 2008 een eind kwam aan een belangrijk hoofdstuk, maar meteen ook een begin gemaakt werd voor een ander. Het is het begin van een nieuwe reis.  Een reis van Arkje en mij, en van mijn zoektocht naar 2 nieuwe poezelige snoezelige katten.
We zullen moeten leren, maar het is een reis die we willen ondernemen en waar we gaan uitkomen....
wie weet het?  Maar ik hoop dat 2009 niet in mijn annalen zal gegrift staan als een jaar van afscheid maar eerder als eentje van welkom.

Ik wens iedereen een gezond, vrolijk en sprankelend 2009.

Ook al zijn we op dit moment 30 december, waar heb ik het idee vandaan gehaald dat Arkan dit jaar geen streken meer zou uithalen ?

Hoewel de vuilniszakken totnogtoe Arkan-proof zijn gebleken, zijn ze dat de laatste weken eigenlijk niet meer. 
Ik denk dat Arkje in zijn puberfase is en van die periode profiteert om allerlei dingen uit te proberen waar hij tevoren zelf nooit aan gedacht had.

Eén van die dingen zijn dus de vuilniszakken. 

Deze avond heb ik, zoals gewoonlijk, Arkje buitengelaten. 
En, ik heb me een poosje kunnen vergenoegen in het feit dat hij zich buiten blijkbaar wel amuseerde. 
Om dan later, bij zijn binnenkomst, vast te stellen dat de vuilniszak eigenlijk voor 30% gescalpeerd was.
Dat ding was zodanig toegetakeld dat het onmogelijk was om het nog op te heffen zonder dat de inhoud ervan zich over het hele terras zou verspreiden.
Sorry, maar daar kon ik niet mee lachen.

Ikke Arkje dus gestraft. 
En die straf bestond uit : "Weg ! En in uw mand !"
Wow! , Dat was - zonder lachen - een imposante straf.  Geen enkele hond vindt het blijkbaar leuk om uit zijn roedel weggejaagd te worden.
Arkan wist niet meer waar kruipen.  Ik had ondertussen wat plakband verzameld om de gehavende vuilniszak weer wat mobieler te maken.  Arkan zat er heel de tijd in zijn mand bij en keek ernaar - zij het zeer deemoedig.  Hij mocht er geen deel van uitmaken en dat vond hij absoluut niet leuk.  Uitgestoten !  Euch !! Wat denk je wel ?  Dat vind ik absoluut niet leuk ! Ik ben een roedeldier, weet je ?

Pech dus Arkje, dat zal je leren de vuilniszakken nog eens onder handen (poten) te nemen. 
Nadat ik de gerepareerde vuiliszak op de stoep had gezet, heb ik het wel goed gemaakt met Arkan.  Ik geloof dat hij ondertussen wel weet dat ik hem graag zie - wat ook - maar dat ik sommige gedragingen van hem niet echt kan apprecieren.

Enfin, alles wijst ernaar dat ie zijn lesje wel geleerd heeft.

Tot de volgende vuilniszak waarschijnlijk ?

Maar dan beginnen we weer van voor af aan...

't Is een tijdje geleden dat ik nog iets aan dit blog heb toegevoegd, maar dat komt omdat het veel te druk was op het werk. 
Algemeen wordt aangenomen dat deze periode van het jaar staat voor 'peis en vree', maar zelf vind ik het eerder dagen waarin ik meer dan ooit geconfronteerd word met de jacht en de snelheid van het leven. Het is meer een race tegen de klok om op tijd dingen klaar te krijgen die klaar moeten zijn, dan dat men tijd kan maken voor degenen die je dierbaar zijn.

Enfin, genoeg daarover.  Update over Arkan dan maar. 

Met Arkje is alles nog tip top in orde. 

Hoewel, de laatste tijd maak ik me toch steeds meer en meer de bedenking dat hij een hond van tegenstellingen is.
Hij is geboren op 17 juni en astrologisch gezien is hij dus een tweeling.  Niet dat ik daar echt in geloof, maar als ik zo zijn gedrag bekijk, moet ik dat misschien eens herzien.

Mijn sloefen en schoenen slingeren hier in het rond.  Idem dito voor de matten, de kussens in de zetel en mijn kleren die over de stoel hangen.  Daar moet ik me allemaal geen zorgen over maken, zelfs niet wanneer ik hem daarmee een hele dag alleen gelaten heb.  Wanneer ik terug thuis kom is alles nog onaangeroerd en piekfijn in orde.  Fijn zo'n hond, niet?
Maar, o wee, mijn muren..... Da's andere koek.  Dat ene plekje, waar ik het in een vorig bericht over had, is ondertussen al meer dan verdubbeld en in de tussentijd heb ik nog een 3de plek ontdekt waar ie met veel overgave het pleisterwerk van wil afhalen.

Misschien heeft ie honger, wie weet ?  Want ook qua eetlust is hij niet zoals algemeen van Golden Retrievers aangenomen word.  Ik blijf moeite hebben om hem zijn brokjes te doen eten, maar ondertussen haal ik wel om de haveklap aanstekers en stukjes gebroken glas, karton of plastiek uit zijn muil. Ik mag dan misschien wel denken dat ik alle gevaarlijke sporen heb uitgewist, maar dat is dan wel buiten waard Arkan gerekend.  Hartstilstanden bezorgt ie me zo nog eens. 
Vooral dat gebroken glas.  Daar kon ik niet mee lachen.  Ik dacht nochtans dat ik alles tot het piepfijnste stukje had teruggevonden, maar hoe groot was mijn verbijstering toen ik een dag later nog zo'n stukje in zijn muil aantrof !?!

Gelukkig is alles goed afgelopen, maar ook zijn reactie wanneer hij met mij mee mag stelt me vaak voor vraagtekens. 
Van zodra ik me klaar maak om weg te gaan, reageert hij zeer geïnteresseerd omdat hij graag mee wil.  En zodra ik hem zijn halsband omdoe en hij beseft dat hij inderdaad mee mag, is hij overenthousiast.  Hij loopt en springt met zijn leiband dat het een lieve lust is.
Tot het moment suprëme van vertrek.  Dan gaat meneer in zijn mand zitten en is hij er met geen stokken uit te krijgen. 
Idem dito wanneer we bij mijn vader en broer op bezoek gaan.  Hij is daar wel graag en wanneer ik terug huiswaarts wil rijden, dan wil hij wel gaag mee, maar zijn reactie is er één van 'ik ga liggen en trek me hier maar weg'.  Niet simpel hoor met een hond die ondertussen al 33,2 kg weegt.

Maar weet je wat ik denk ?
Hij is jong en moet nog veel leren.
Ik ben niet meer zo jong maar al lang zonder hond, en moet veel (her)leren.
En samen zullen we er wel uitkomen.
We zijn gewoon 2 zielen op wegen die elkaar kruisen.  We zullen wel een gemeenschappelijke richting vinden...

en met mijn beste groetjes erbij

... alvast toegewenst :

Vandaag hadden we een nieuwjaarsfeestje van het werk.  Ik was eerst niet van plan om te gaan omdat ik me de laatste dagen een beetje 'under the weather' voel, maar uiteindelijk ben ik toch gegaan en daar heb ik geen spijt van.  Het was leuk en gezellig, gerust een herhaling waard.

Het enige probleem was dat Arkan vandaag ongeveer 13u alleen zou zijn en daar had ik een beetje angst voor.
Maar, hoera hoera, bij mijn thuiskomst viel er niks te bespeuren en had het manneke zich meer dan behoorlijk gedragen.  Geen plasje, geen drupje, geen drolletje, niks, noppes te bekennen. 
Ik kan niet echt geloven dat ie heel die tijd niks gedaan heeft.  Waarschijnlijk heeft hij in de loop van de dag wel een plas gemaakt of zo, maar zindelijk als ie is, heeft ie het waarschijnlijk opgelikt om alle sporen uit te wissen.  De zindelijkheid van honden is trouwens iets waar ik het één van de komende  dagen over wil hebben, want ze zijn heus wel zindelijker dan ik aanvankelijk dacht.

Enfin, terwijl het vrouwtje op stap was, is Arkanneke dus heel braaf geweest vandaag.
Tot in de loop van de avond tenminste.  Want op een gegeven moment was ie aan het knabbelen, terwijl hij tevoren toch niks exra gekregen had. 
Rara dus.  Op wat is dat ventje nu aan het knabbelen ?  Ik er naar toe, muiltje open, knabbelding eruit geplukt en gemerkt dat : het een stuk pleister van de muur is.
Ja, dezelfde plek aan de muur die ik een paar dagen eerder beschreef, wordt ondertussen met de dag groter.  Blijkbaar heeft Arkan er zijn ding in gevonden.

Man, man, wat een rare smaak heeft die hond van mij ! En ik dan maar verbaasd staan dat zijn eetlust af en toe wat minder is !