Woensdag 15 juli 2009
gedicht bij Oppression
Het ene beeld na het andere
Het ene stuk wrak na het andere
De ene scherf na het andere
Het ene slot na het andere
De ene tralie na de andere.
Het is een drukken op je ziel.
Van dag na dag.
Pijn voelbaar
Millimeter na millimeter
Op je huid
Aan de binnenkant van je ingewanden.
Mensen zijn soms als messen.
Ik vroeg er niet om dat ze elkaar pijn deden
Ik wou er gewoon zijn
En bloeien
En groeien
En lachen naar
De zon.
Maar de schaduw sneed het licht van me af
En nu kan het alleen maar weerkaatsen.
Als een zonnestraaltje dat zijn weg terug zoekt
en zelf wil schijnen.
Nancy Vandenberghe
Afdruk van een stempel die Oppression om me zette


















