Archief

De komst van 'fire lady' zullen we zeker geweten hebben. Een nette vrouw, beetje simpel, behoorlijk opdringerig en héél praatziek. Ze betrok een nette studio waar vier jaar eerder de dochter van de eigenaar haar universitaire studies had afgerond. Vader- eigenaar, erg opgezet met de verbeterende leefomstandigheden in het gebouw, was erg gemotiveerd daar positief aan mee te werken. Hij meldde ons verhuurd te hebben aan een propere vrouw alleen en vermoedde dat ze goed zou meewerken.

Dat bleek al heel vlug een beetje té goed te zijn.

Wonend aan de voorkant zat ze zowat permanent op vinkenslag om telkens ik binnenreed of de spreekwoordelijke sleutel in het slot stak, 'toevallig' ook in de gang te komen...

Altijd zeer bereidwillig vragend of ze iets kon doen? Poetsen, containers nakijken... we moesten het maar zeggen. We dankten voor het voorstel, maar verkozen liever wat afstand te houden. Intuïtie?...

We bevestigden dat voor het spreekwoordelijke eigen deurtje vegen al een formidabele medewerking was.

Een paar verdiepingen hoger woonde een andere, ietwat excentrieke vrouw, die iedereen onverlet liet. Misschien het feit dat ze ongeveer van dezelfde leeftijd waren, maar onze fire lady doopte haar tot haar beste vriendin ...  amper 24 uren na de eerste kennismaking.

En ook een jong koppeltje, beiden een beetje verstandelijk gehandicapt, maar super lief en van goede wil, nam ze ook binnen de kortste keren onder haar zogenaamde vleugels.

Maar geen van de drie 'begenadigden' apprecieerde de opdringerigheid van de vrouw, wellicht gelieerd aan een hoge vorm van eenzaamheid. Te pas en te onpas stond ze bij de anderen aan de deur, wat hen na een korte tolerantie periode, teveel werd en probeerden afstand te nemen. 

Misschien was dat de reden dat ze op andere aandachtspunten overschakelde. Het duurde even voor we de link beet hadden. Een brandende krant voor de deur van een van de contactweigeraars... een brandje in een papiermandje... telkens wonderbaarlijk ontdekt en vakkundig geblust door ... ja, hoor...

Het daaropvolgende tumult, het geloop, zelfs een keer de brandweer die in vol ornaat uitrukte, verdreef de saaie dagen...

Met haar speculaties van hoe, wie en waarom, had ze stof te over om andermaal luisterbereidheid op te wekken. Het leek alsof ze een hoofdrol speelde in een eigen gecreërd scenario.

Toen de verveling haar echter inspireerde om met viltstiften in lift en op studiodeuren  haar scenario uit te werken en iedereen voor iedereen een beetje verdacht te maken….hadden we haar door. 

Ze werd betrapt en door haar moedige eigenaar op staande voet uitgezet.

Toen kwam aan het licht dat de brandjes intussen een soort handelsmerk waren.

Toen een ex- vriend haar zocht in de hoop nog een openstaande schuld te vorderen, werd veel duidelijk.

De man schudde meewarig het hoofd, dat ze nog steeds niet behandeld werd voor zo’n serieuze afwijking… Twee dagen nadat ze naar een flatje achter de hoek was verhuisd, was daar een onschuldig brandje in de gang…

Haar meest bewonderenswaardige (!) stunt was toch wel dat ze de politie per combi een keer wist te overhalen haar hondje terug te halen bij de ‘dieven’. Nochtans had ze kort tevoren nog verteld het diertje te hebben “weggegeven” (terwille van het verbod op huisdieren) …

Kan me voorstellen hoe die brave zielen zich, zich over haar huisdiertje ontfermend, zullen gevoeld hebben…

Telkens ik iets hoor over een brandje in een flatgebouw…

Dat we ook echt een keer prijs hadden… vertel ik in een van de volgende afleveringen. Voor alle duidelijkheid: onze fire lady was in geen buurten te bekennen…

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Maatschappelijk relevante beslissing. In het Allerheiligenweekend van 2008 werd in Berchem een moord gepleegd op een 19-jarige jongen. Je hoort het op het nieuws, je leest het in de krant, maar als dan de recherche langskomt en vertelt dat de moordenaar in het gebouw woont, word je met verstomming geslagen. Een jonge kerel van dezelfde leeftijd had inmiddels bekend. De recherche met slotenmaker en huiszoekingsbevel kwam de studio doorzoeken. Een paar weken tevoren had ik de jongen nog aangesproken in de lift., zoals ik vaak doe met mensen die ik voor het eerst tegenkom in het gebouw. De rit van zeven verdiepingen gaf me een waterkansje een gesprekje aan te knopen, omdat ik aan die jonge gast duidelijk zag dat er verboden spul in ’t spel was. Zeven verdiepingen liften duren een eeuwigheid als je gehaast bent, als je een gesprek probeert aan te knopen, lijkt het eerder vrije val…Hij glimlachte minzaam en ging de straat op.

Amper een paar dagen voor het fatale gebeuren, ergens eind oktober 2008, stond ik toevallig weer met hem in de lift. Hij zag er heel normaal uit, was netjes gekleed en ik meende de kans schoon te zien om hem nog eens aan ons gesprekje te herinneren en hem te verwijzen naar een schitterende dienst in Stuivenberg, waarvan we weten dat ze écht het verschil kunnen maken. Hij antwoordde dat het misschien wel de beste oplossing was en dat hij er eens over zou nadenken.

Het deed hem duidelijk goed, aangesproken te worden en in de rit van verdieping 7 naar de begane grond, had ik even de kans hem te wijzen op keuzes in het leven. “Je kan pech hebben, maar als je jong en sterk bent is er altijd een weg terug”. Op de retorische vraag: ‘ben je wel goed bezig’,  zei hij ‘nee, ik weet het’. “Dan is het NU het moment om het tij te keren”, probeerde ik. “Je hele leven ligt voor je, Komaan, maak er toch wat van. Je hebt zoveel mee: je bent een knappe kerel, groot en sterk, steek de handen uit de mouwen, er is zoveel te doen. Zie eens hoeveel bladeren er moeten bijeengeveegd worden voor de deur. Dan heb je minder tijd om je te vervelen, dan word je gezond moe en je doet iets opbouwend. Mijd mensen die je de dieperik intrekken en als je twijfelt het alleen aan te kunnen, ga dan eens praten met de psychologen in Stuivenberg. Daar zijn al heel wat mensen geholpen. Als je er wil komaf mee maken, start dan hier en nu: gooi die vuiligheid meteen in de container. Je maakt mensen rijk die niets om jou geven.” De lift stond toen op de begane grond en even hoopte ik dat hij de slordig gerolde sigaret in de container zou gooien. Hij zei vriendelijk: “ge hebt gelijk, ik zal er eens over nadenken” en ging naar de voordeur. Ik kon niet nalaten nog even te proberen met: “toe, doe het NU, dan heb je al een eerste goal”, maar de deur viel al in het automatische slot.

Toen ik weet had van het drama, sloeg ik mezelf voor het hoofd, hem toen niet bij de hand te hebben genomen en er mee naar het afkickcentrum te zijn gestapt. Het heeft veel overredingskracht gekost me te overtuigen dat ik het gebeurde niet had kunnen voorkomen, al valt het me soms nog zwaar als ik denk ‘had ik maar…’

Toen ik dagen later toevallig zijn ouders ontmoette die zijn studio kwamen opruimen, heb ik even met hen gepraat. Jaren hadden ze vruchteloos getracht hun zoon  een andere weg op te sturen,  voelde ik een zekere bescheidenheid dat het dan wellicht ook mij niet zou gelukt zijn. Mijn voorstel hem in de gevangenis op te zoeken, was voor mijn gezin onbespreekbaar en daar heb ik me bij neergelegd.

Charter tegen drugs:

Het gebeurde liet een diepe indruk na op alle mede-eigenaars, die op de volgende bijeenkomst geïnformeerd werden. We zouden er samen iets aan doen. Velen zijn ouders van opgroeiende kinderen en de ellende van die smeerlapperij is –althans in het zgz onschuldige begin- onoverzichtelijk.

Het heeft de VVM aangezet om een charter op te stellen waardoor we ons met alle mede-eigenaars engageren om elke vorm van drank- en of drugsmisbruik te signaleren aan de eigenaar, die zich engageert de bewoner erover aan te spreken en verwijzen naar hulpverlening. Ook de politie ondersteunt onze gezamenlijke aanpak om de geestelijke én lichamelijke doder uit te schakelen.

Het charter werd goedgekeurd in de BAV van dec 2008 en hangt geregeld terug uit in het gebouw, kwestie van de aandacht te blijven trekken.

Even terug naar de jeugdige dader, evenzeer slachtoffer… Voor de zoveelste keer bewees het cameratoezicht zijn nut en kon de politie de rusteloze nacht die voorafging aan het drama min of meer reconstrueren. De jonge man liep bestendig op en neer door de gangen, nam tientallen keren de lift, rolde en rookte er diverse keren een joint….ging langs bij een andere kerel met sporen van dezelfde kwaal….kortom tegen de ochtend moet die jongen doodop geweest zijn.

Gehouden door hun beroepsgeheim lieten de speurders niets los, maar blijkbaar had de jongen de feiten bekend zonder zich veel te herinneren. Dat doet het vermoeden rijzen dat na een slapeloze nacht, de zoveelste op rij blijkbaar, in combinatie met waarschijnlijk middelen om alsnog de dag door te komen, de stoppen doorsloegen. Twee levens verwoest, twee ouderparen ontroostbaar, zoveel gemiste kansen.

Soms bekruipt me nog het schuldige gevoel dat ik hem niet zo vrijblijvend had mogen aanspreken….dat ik meer had kunnen doen….

Gedane zaken nemen geen keer. Niet voor het slachtoffer, niet voor zijn moordenaar. Ik voel een ontzettende walg voor al wie of geld verdient aan de verslaving van een ander, hem bewust verslaafd maakt maar ook een beleid dat de drempel voor zombiegedrag verlaagt. Ik weet dat de vrije wil van ieder mens het mogelijk maakt steeds weer keuzes te maken, maar als men heel subtiel je hersencellen uitroeit, dan is dat bewust ook de vrije keuze uitschakelen en een moderne vorm van slavernij opdringen.

Waarschijnlijk wordt zijn lot beslecht voor assisen. Is gevangenschap een garantie om terug “vrij” te worden, om bewuste keuzes te kunnen maken. Ik twijfel, als ik lees wat er daar binnen die muren kan…

Er is maar één ontkomen aan: er nooit mee beginnen…..Die boodschap wil ik proberen uit te dragen. Kan het niet in de wereld, niet in Vlaanderen, niet in Antwerpen, laten we het dan tenminste proberen in dit ‘dorp in de stad’…

En dat doen we nog steeds…

Vele decennia geleden, ik was 17, nog in de humaniora, toen ik op 14 februari na school thuis kwam en er naast een paar pakjes en kaartjes ….een reuze ruiker rode rozen voor mij was afgegeven.

Valentijn was in die dagen nog helemaal geen commerciële bedoening. Het was een dag waarop jongens meisjes waar ze wel eens van droomden, vrijblijvend in de bloemetjes konden zetten zonder kans op gezichtsverlies, zij het met een stiekeme wens... 

Voor mij was het de eerste keer dat een boeket rode rozen van een nobele onbekende –en dat is niet geveinsd- bezorgd was.

Het boeket stond er toen ik van school thuiskwam en het was duidelijk niet naar de zin van mijn moeder, die hem gewoon in de tuinkamer in een emmertje had gezet. Haar bezwaar ontging me...  maar het lag aan het bijhorend kaartje in… geheimschrift…

Wellicht twijfelde ze aan mijn oprechtheid toen ik compleet uit de lucht viel over wie de 'aanbidder' wel zou kunnen zijn. De afzender, noch de boodschap in geheimschrift is tot op heden ontcijferd. Waarschijnlijk steekt het kaartje nog ergens in het gigantisch archief (!) uit mijn beschaafde flower power jaren en de wenkbrauwen van de vinders doen fronsen als ze het over het geheime leven van oma zaliger zullen hebben...;-)

Ten die tijd zullen mijn erfgenamen hun mobieltje met app erop richten en het raadsel oplossen. 

Al wat in die dagen een broek droeg –en dat waren doorgaans enkel jongens- kregen in de daaropvolgende jaren steevast dat kaartje onder de neus geduwd met de vraag het te ontcijferen…niet zozeer de inhoud dan wel de identiteit van de afzender hield me in de ban…maar geen van hen verraadde ooit zichzelf, als het al een van hen was, uiteraard.

"Zolang je niet weet wie je de bloemen stuurde, blijven ze in de tuinkamer staan”, was het toch wel zware verdict van mijn moeders wil, die in die tijd ook wet was. Wie weet wie ze stuurde en ook zijn bedoelingen ken je niet, want het kaartje is onleesbaar. Dus in quarantaine...

Pittig detail: de verbanning naar de tuinkamer zorgde voor een extra lange overlevingstijd van de ruiker…

In het licht van deze 'onopgeloste zaak', staat het mij nu tientallen jaren later nog steeds vrij, te fantaseren over de onbekende vermeende stiekeme “minnaar”, die zijn doel grandioos voorbij schoot.

Wat zou er gebeuren als ik nu via ‘opsporing verzocht’ hem alsnog zou achterhalen. Alleen maar om hem te bedanken, uiteraard. Het is natuurlijk ook best mogelijk dat de milde schenker aan jeugddementie lijdt, en dat gaat niet meer over…dan herinnert hij beslist niet eens zijn escapades meer.

Nu ja, het doet er eigenlijk niet echt meer toe, al houdt zo’n beetje geheimzinnigheid in het leven de spanning erin. En dat, na het zien van “achter de wolken”… opent toch wel perspectieven...

Op zoek naar een alternatieve Valentijn? Iets voor een illustere onbekende, waarvan je toch wel zeker wil zijn dat het hem goed doet? Klik dan eens op www.atouchofrose.be  en misschien wacht daar wel iemand op dat vleugje Rose als extra beetje moed om vol te houden…

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Gerecht

Terugkomend op hoofdstuk 16 van dit blogboek (16/1/12) 'de buik van Antwerpen' en de vrederechter die het hele plaatje wilde kennen voor hij op rust vertrok…

Toen dat zover was, volgde een vrouwelijke collega hem op. Het zonder advocaat verdedigen van de gemeenschappelijke belangen van de mede-eigenaars, beslist in de Algemene vergaderingen, zinde de nieuwe vrouwelijke Vrederechter niet.   Als voorzitter van de vereniging van eigenaars was ik volgens haar geen partij tegen de klacht van een mede-eigenaar. Het moest een syndicus zijn.

En ik stond daar als lid van een vrijwilligers- syndicusteam, samengesteld uit een interessante mix van een economist, jurist, een erkend makelaar mét BIV nummer…  bereid om hun kennis en werk voor de VVM gratis en vrijwillig in te zetten, kon een team de druk op elk van de leden verminderen, de kennis van velen gebundeld worden in functie van het geheel.

Maar het team vond geen genade in de ogen van de nieuwe vrederechter. Voorzitter van een team, daar kon ze niets mee beginnen, het moest een syndicus zijn. Dus werd de man met het BIV nummer naar voren geschoven. Hij woonde een eind weg, moest telkens over die E313 waar het verkeer in die tijd al, altijd stil stond…. vermits de uitnodiging op het vredegerecht steeds op 9h stond, was de man al om 7 uur op de baan……en toch waren we steeds als laatste aan de beurt…om dan meestal te horen uitstellen, verdagen, geen uitspraak te krijgen en als die met de post kwam, getuigde de uitspraak niet van begrepen materie…

Beslissingen aanvechten, genomen met 95% van de stemmen van de mede-eigenaars, ontlokt de Vrederechter de opmerking dat het toch merkwaardig is, dat alle andere mede-eigenaars die beslissingen wel onderschrijven.  

Daarop durft de gefrustreerde mede-eigenaar zeggen: “Ze schrijft de volmachten zeker zelf?” Oef, een doorbraak voor de rechter. Hier heeft ze eindelijk een kapstok om uitstel aan op te hangen. Er moet bewijs op tafel gelegd worden dat de volmachten écht zijn. En meer nog, de advocaat van de tegenpartij suggereert plots dat er een vergadering moet komen, waarop al die eigenaars lijfelijk aanwezig zijn en persoonlijk de aanwezigheid komen tekenen, zodat  het wel degelijk om effectieve mensen gaat.

Begin maar, vrijwilligers. Weer gratis je zaal ter beschikking stellen, voor alles zorgen, uitnodigingen versturen, de mensen motiveren, ook die honderd kilometer ver wonen om de verplaatsing naar Antwerpen te doen, met als enig doel, voor die ene mede-eigenaar komen bewijzen dat ze echt bestaan….

Hart onder de riem….

En ja, hoor. Ze kwamen.  Dat de dwarsligger schitterde door afwezigheid is hoogst verwonderlijk, maar er werd geopperd dat ze wellicht van aan de overkant van de straat getuige waren van de massale opkomst en liever afdropen..Het agendapunt dat de eigenaars akkoord gaan dat mede-eigenaars zich mogen laten vertegenwoordigen bij volmacht –een algemeen aanvaarde regel en ook steeds toegepast door de ‘betaalde’ syndicus van voordien, werd unaniem aanvaard en bevestigd. Volgende zet: “was er een deurwaarder om vast te stellen dat het wel allemaal echte eigenaars waren”. Omdat het steekspel aansleepte en we de rechter dringend om een uitspraak verzochten besliste ze de voormalige syndicus moest de boekhouding grondig bekijken en naar onregelmatigheden zoeken.’

De verontwaardiging bij 95% van de eigenaars was enorm.  Geen onafhankelijk revisor, maar uitgerekend de ‘ontslagen syndicus’ met die taak belasten, gaf op zijn minst  twijfels over de objectiviteit van het bevolen onderzoek.  

Tijdens de Algemene Vergadering ‘verboden’ de mede-eigenaars de bestuursploeg de boeken aan de voormalige syndicus terug te geven. Die waren intussen na vele uren werk geordend en overzichtelijk geklasseerd per eigenaar, per studio en dat wilden we zo houden.

Die beslissing van 95% eigenaars was een hart onder de riem voor het vertrouwen dat iedereen in (bijna) iedereen heeft. En dus werd het bevel naast ons neergelegd, waarop de advocaat van de voormalige syndicus…..het gedaan kreeg de VVM een dwangsom van 1000€ per dag te laten opleggen als de boeken niet overgedragen werden.

Opnieuw een Algemene Vergadering bijeenroepen was onmogelijk gezien de wettelijke termijn van zoveel dagen van tevoren uitnodigen, en dus nam de raad van beheer zijn verantwoordelijkheid, om hen geen ‘win for live’ cadeau te doen en de boeken tegen het aftekenen van elk document te bezorgen.

Amper 10 dagen later, 13 maart 07 kwam de bediende, belast met het dossier, de VVM  verzoeken de boeken opnieuw in ontvangst te nemen, met felicitaties voor het goede beheer. Zij konden daar niet zoveel tijd en energie insteken en bovendien zou er een extra opvraging komen, want gratis zoals het nu gebeurde, kon niet.

Hier past absoluut een blijk van waardering voor de moed van het syndicuskantoor om het goed beheer door de eigenaars te erkennen, daarmee onrechtstreeks aantonend dat ook het  vredegerecht in handen van mensen van slechte wil,  instrument kan zijn om goede dingen te boycotten. Goed luisteren, mensenkennis en onderzoek maken dan gelukkig het verschil.

Blijkt nu dat de mistevreden eigenaar tijdens het verblijf van de boeken op het syndicuskantoor als een bezetene de boeken was komen doorbladeren, iets wat ze tijdens de open vergaderingen 2 maal per jaar evengoed hadden gekund, op zoek naar fraude, die er MOEST zijn…..het kon toch niet dat er nergens vals werd gespeeld? Het kon toch niet dat de restauratiewerken die er gebeurd waren, geen profijt voor de beheerders opleverden.

Ja, het kon dus blijkbaar wel. Het stond zwart op wit, het was dus niet eens nodig te ‘geloven’. Het bewijs lag voor. En dat is nog steeds zo…

Toen de afrekening kwam voor de extra prestaties van het syndicuskantoor, werd een andere bestemmeling aangeduid….Juist….

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Gerecht

Terugkomend op hoofdstuk 16 van dit blogboek (16/1/12) 'de buik van Antwerpen' en de vrederechter die het hele plaatje wilde kennen voor hij op rust vertrok…

Toen dat zover was, volgde een vrouwelijke collega hem op. Het zonder advocaat verdedigen van de gemeenschappelijke belangen van de mede-eigenaars, beslist in de Algemene vergaderingen, zinde de nieuwe vrouwelijke Vrederechter niet.   Als voorzitter van de vereniging van eigenaars was ik volgens haar geen partij tegen de klacht van een mede-eigenaar. Het moest een syndicus zijn.

En ik stond daar als lid van een vrijwilligers- syndicusteam, samengesteld uit een interessante mix van een economist, jurist, een erkend makelaar mét BIV nummer…  bereid om hun kennis en werk voor de VVM gratis en vrijwillig in te zetten, kon een team de druk op elk van de leden verminderen, de kennis van velen gebundeld worden in functie van het geheel.

Maar het team vond geen genade in de ogen van de nieuwe vrederechter. Voorzitter van een team, daar kon ze niets mee beginnen, het moest een syndicus zijn. Dus werd de man met het BIV nummer naar voren geschoven. Hij woonde een eind weg, moest telkens over die E313 waar het verkeer in die tijd al, altijd stil stond…. vermits de uitnodiging op het vredegerecht steeds op 9h stond, was de man al om 7 uur op de baan……en toch waren we steeds als laatste aan de beurt…om dan meestal te horen uitstellen, verdagen, geen uitspraak te krijgen en als die met de post kwam, getuigde de uitspraak niet van begrepen materie…

Beslissingen aanvechten, genomen met 95% van de stemmen van de mede-eigenaars, ontlokt de Vrederechter de opmerking dat het toch merkwaardig is, dat alle andere mede-eigenaars die beslissingen wel onderschrijven.  

Daarop durft de gefrustreerde mede-eigenaar zeggen: “Ze schrijft de volmachten zeker zelf?” Oef, een doorbraak voor de rechter. Hier heeft ze eindelijk een kapstok om uitstel aan op te hangen. Er moet bewijs op tafel gelegd worden dat de volmachten écht zijn. En meer nog, de advocaat van de tegenpartij suggereert plots dat er een vergadering moet komen, waarop al die eigenaars lijfelijk aanwezig zijn en persoonlijk de aanwezigheid komen tekenen, zodat  het wel degelijk om effectieve mensen gaat.

Begin maar, vrijwilligers. Weer gratis je zaal ter beschikking stellen, voor alles zorgen, uitnodigingen versturen, de mensen motiveren, ook die honderd kilometer ver wonen om de verplaatsing naar Antwerpen te doen, met als enig doel, voor die ene mede-eigenaar komen bewijzen dat ze echt bestaan….

Hart onder de riem….

En ja, hoor. Ze kwamen.  Dat de dwarsligger schitterde door afwezigheid is hoogst verwonderlijk, maar er werd geopperd dat ze wellicht van aan de overkant van de straat getuige waren van de massale opkomst en liever afdropen..Het agendapunt dat de eigenaars akkoord gaan dat mede-eigenaars zich mogen laten vertegenwoordigen bij volmacht –een algemeen aanvaarde regel en ook steeds toegepast door de ‘betaalde’ syndicus van voordien, werd unaniem aanvaard en bevestigd. Volgende zet: “was er een deurwaarder om vast te stellen dat het wel allemaal echte eigenaars waren”. Omdat het steekspel aansleepte en we de rechter dringend om een uitspraak verzochten besliste ze de voormalige syndicus moest de boekhouding grondig bekijken en naar onregelmatigheden zoeken.’

De verontwaardiging bij 95% van de eigenaars was enorm.  Geen onafhankelijk revisor, maar uitgerekend de ‘ontslagen syndicus’ met die taak belasten, gaf op zijn minst  twijfels over de objectiviteit van het bevolen onderzoek.  

Tijdens de Algemene Vergadering ‘verboden’ de mede-eigenaars de bestuursploeg de boeken aan de voormalige syndicus terug te geven. Die waren intussen na vele uren werk geordend en overzichtelijk geklasseerd per eigenaar, per studio en dat wilden we zo houden.

Die beslissing van 95% eigenaars was een hart onder de riem voor het vertrouwen dat iedereen in (bijna) iedereen heeft. En dus werd het bevel naast ons neergelegd, waarop de advocaat van de voormalige syndicus…..het gedaan kreeg de VVM een dwangsom van 1000€ per dag te laten opleggen als de boeken niet overgedragen werden.

Opnieuw een Algemene Vergadering bijeenroepen was onmogelijk gezien de wettelijke termijn van zoveel dagen van tevoren uitnodigen, en dus nam de raad van beheer zijn verantwoordelijkheid, om hen geen ‘win for live’ cadeau te doen en de boeken tegen het aftekenen van elk document te bezorgen.

Amper 10 dagen later, 13 maart 07 kwam de bediende, belast met het dossier, de VVM  verzoeken de boeken opnieuw in ontvangst te nemen, met felicitaties voor het goede beheer. Zij konden daar niet zoveel tijd en energie insteken en bovendien zou er een extra opvraging komen, want gratis zoals het nu gebeurde, kon niet.

Hier past absoluut een blijk van waardering voor de moed van het syndicuskantoor om het goed beheer door de eigenaars te erkennen, daarmee onrechtstreeks aantonend dat ook het  vredegerecht in handen van mensen van slechte wil,  instrument kan zijn om goede dingen te boycotten. Goed luisteren, mensenkennis en onderzoek maken dan gelukkig het verschil.

Blijkt nu dat de mistevreden eigenaar tijdens het verblijf van de boeken op het syndicuskantoor als een bezetene de boeken was komen doorbladeren, iets wat ze tijdens de open vergaderingen 2 maal per jaar evengoed hadden gekund, op zoek naar fraude, die er MOEST zijn…..het kon toch niet dat er nergens vals werd gespeeld? Het kon toch niet dat de restauratiewerken die er gebeurd waren, geen profijt voor de beheerders opleverden.

Ja, het kon dus blijkbaar wel. Het stond zwart op wit, het was dus niet eens nodig te ‘geloven’. Het bewijs lag voor. En dat is nog steeds zo…

Toen de afrekening kwam voor de extra prestaties van het syndicuskantoor, werd een andere bestemmeling aangeduid….Juist….

Het leek pinguinstad wel vanmorgen op de tweede verdieping van het vlinderpaleis, voor de uitspraak van het proces tegen de man waar ik niet eens de moeite voor neem de juiste schrijfwijze van zijn naam na te gaan en fouten schrijven wil ik niet.

Een weinig imposant iemand, waar duidelijk de opgeblazen anorak het volume uitmaakt. Nauwelijks enig weldenkend moslim vertegenwoordigend binnen die gemeenschap, genoot zichtbaar van de aanwezige scene van magistraten, advokaten, politie, journalisten en een enkele Antwerpenaar, die er toevallig toch moest zijn.

Advokaat van de duivel Damen, had de laakbare eer de niet overdrachtelijke betekenis ervan gestalte te geven. Het recht van de verdediging, weet je wel.  Nochtans trok het OM goed van leer door beschuldigde te identificeren als beklaagde hier, maar veroordeelde in het thuisland Marokko, waar hem 6 jaar wachten…Voorlopig dus ongeschikt als vakantiebestemming…  vreemd toch, hier pleiten voor Sharia en waar die werkt, er van gaan lopen.

Omdat de beklaagde zo vriendelijk was om, 1) in tegenstelling tot voorgaande zittingen, nu de rechtbank wel met zijn aanwezigheid te vereren, 2)naar voren te komen toen zijn advokaat hem dat verzocht en 3)op te staan nadat de rechter hem dat 2 keer vroeg… pleitte zijn advokaat hem, ondanks de wet die dat na een veroordeling bij verstek toelaat,  NIET ter plaatse aan te houden. Kwestie onderscheid te creëren tussen hem en zijn medeplichtige kompaan. Die stuurde andermaal zijn kat en dus moet die zwaarder gestraft kunnen worden... als men hem ooit tegen ’t lijf loopt en boeien op zak heeft. Hij vond trouwens zichzelf scoren, want niet zijn advokaat had hem geadviseerd fatsoenlijke kleren aan te trekken, dat was de eigen beslissing. Flink toch. De supporters waren wel de wasdraad gepasseerd. Maar wat doet het ertoe. De kleren maken toch niet de man, zeker. En hij heeft zijn statement nog eens gemaakt: hij staat achter alles wat hij gezegd heeft... Allah zal niet erg tevreden zijn met ziijn vermeende gelovigen die hem van zoveel wreedheid betichten als het rondstrooien van kanker. Wacht maar tot hij ze te pakken krijgt, denk ik dan... 

Daarop trok de vrouwelijke rechter zich met het magistratengezelschap even terug. Dan wordt het vonnis geveld. Bij een boom kraakt het dan en vervolgens plof. Hier gewoon twee jaar, 550 euro kosten, en aan drie partijen 1 euro schadevergoeding. Roosje bij monde van Frank niets… Wat doe je trouwens als engel nog met één euro in de hemel? De symbolische aanhouding ter plaatse gaat niet door. Symbolisch zowiezo, en toch een slag in 't water, gezien straffen van minder dan drie jaar niet eens effectief worden.

Terwijl de politie de gsm’s teruggeeft, snelt mter Damen in gerafelde toga, de trappen af met in zijn kielzog het supportersclubje van veroordeelde, zo met de teletijdmachine uit de Middeleeuwen het vlinderpaleis ingemikt. De rattenvanger van Hamelen, lacht iemand schamper bij het zien van de korte processie in snelvaart. Dat onze  rechtspraak hen onberoerd laat, is duidelijk. Hun fan is dan wel veroordeeld, maar toch vragen ze Frank hoe het voelt verliezen?  "‘Heel het land islam, daar gaan we voor", scandeert een overijverige puber met stekelig wapperend doorschijnend zwart sikje, na de paar seconden verbouwereerde verstomming, nadat ik hem ‘a touch of Rose’ had gewenst.  

Alternatieven: laat zo’n gastjes een paar maanden elke nacht in een oncologisch centrum de emmers uitschuren, de bedpannen ledigen, braaksel van doodzieke patiënten opruimen… voor mijn part mag het zelfs alleen van moslims zijn. Of zou Allah die sparen van dat soort ongemakken? Nee, hoor... die mensen liggen ook op die afdelingen, lijden evenveel...

Thuis is het dit soort extremisten te heet onder de voeten en hier te koud… ze hebben niets om op terug te vallen dan wat geschreeuw en terroristisch gedrag, mensen wat bang proberen te maken... Ze betekenen niets in het samenspel van mensen met diverse pluimage op weg naar een betere samenleving. Ze verstaan niets van geloof, hoop en liefde.  De enige zekerheid in hun leven is doodgaan. Dan zullen ze minder noten op hun zang hebben, want Allah heeft allang door dat er meer bereikt wordt met ' a touch of Rose' dan met al dat schreeuwerig gedoe en die ambras.

oei, wat gebeurt daar? Voor het oog van de camera scheurt de wagen met de "star" over het voetpad weg. Betrapt op heterdaad. Wat zegt de Sharia in zo'n geval? Speelgoedje afpakken... wegens ongeoorloofd gebruik zeker?    

9 februari 2011.

De eerste van alle volgende morgenden, die anders zou zijn als duizenden voordien. Nooit meer dat magische 60 33 16 op mijn schermpje….op dat verloren gelopen sms- je na. Nooit meer dat frisse: “Hoi, mams, alles kits”, en dan een stortvloed van verhalen over haar agenda van gisteren, vandaag en morgen…   ‘Iets samen te doen vandaag?’ Meestal retorisch, maar de vraag alleen al volstond… Lachend zei ik geregeld, “stel dat ik ‘ja’ zeg… dan ben je gezien”…  Met een lach kwamen we er steeds beiden mee weg… maar ook vaak waren we samen weg. En altijd hielden we er dat ‘goed gevoel’ aan over.

Gisteravond, 8 februari, samen met de mensen van de laatste uren bij Roosje, een jaar geleden. Samen in haar naam, dus was zij in ons midden. Momenten van verdriet die geregeld even omsloegen in ‘blijheid’. Dat ongeëvenaarde positieve, in staat de wereld anders te doen draaien… is niet weg. Het is met velen gedeeld en dus vermenigvuldigd. A touch of Rose leeft in vele harten en kleurt ‘la vie’ wat vaker ‘en rose’.

9 februari 2012, de eerste morning after een jaar later…

Een “andere” ochtend dus. Door Rose nog geactiveerd, denk ik lachend.  Ze ging niet dood… No way… en ze kreeg gelijk. Rose is niet dood. Dat mooie, zieke lijfje wierp ze af, maar haar ogen, haar lach, haar invloed… zijn levendiger dan ooit. Boezemvriend Jurgen nam passend de woorden van Saint-Exupéry in de mond : "Le disparu, si l’on vénère sa mémoire, est plus précieux et plus puissant que le vivant." gelijkend op Robespierre's vaststelling dat: 'la mort est le commencement de l' immortalité.'

Een erfenis is altijd voor de toekomst bestemd: Een steentje in de rivier verleggen, is één klein facet, met uitdeinende grote gevolgen, het betekent fundamenteel veranderen. Een knellend schoentje. En zoals de ingezwachtelde mini voetjes uit eerdere culturen enorme pijn veroorzaakten bij het losmaken, zo zal het intrappen van heilige huisjes ook pijn doen. Maar de wereld draait door, continenten verschuiven, mensen komen en gaan… waarom zou men verroeste structuren de samenleving vandaag laten gijzelen. Zwijgen is géén optie in de eeuw van communicatie. Teveel potjes blijven te lang gedekt… verdrukking door de macht van het zwijgen.  Hoe kan je uit volle borst meezingen: ‘Breek de stilte, sloop die muren om je heen, woord voor woord, steen voor steen…’ als de waarheid blijvend geweld wordt aangedaan en je de lippen opeengeklemd houdt.

Ook al vind ik het heel fijn dat u plezier beleeft aan mijn schrijfselkens, ik wil niet in slaap gewiegd worden. In tegendeel, blijvend dat kleine duwtje geven tot bewustwording dat “wij” de wereld zijn en als het daar misloopt, wij ‘mea culpa’ moeten slaan. Wij, klein grut dat niets in de pap te brokken heeft, werpt u op? Vergeet het. Ieder van ons apart, ja. Samen wordt het een ander verhaal…Herinner u de TV- spot van de miereneter die gestopt wordt door de solidariteit van de groep… Je in groep verplaatsen heeft zo zijn voordelen…heet dat dan. En zo is het.

Geen oproep tot revolutie, wel tot kritische bewustwording die aanzet tot daden. Mag ik even refereren naar de buik van Antwerpen?  Akkoord, het is geen stad, geen staat… laat staan de wereld, maar het is een samenleving.... een biotoop die model kan staan… die net zoals diagonaal over mijn vaste PC- muis te schuiven, schaalvergroot kan worden…

Het minste vrijblijvende gesprekje met zelfs een illustere onbekende, heeft vaak een 'foert' ondertoon, verwijzing naar gekend profitariaat. En altijd is de conclusie  een vraag dat vermits er niets aan gedaan wordt  ' ik dan moeite zou doen?' 

It's all about money? 

Misschien, zeker het onethisch gebruik ervan.¨Probleem is de teloorgang van de betekenis van het woord... Eerlijk verdiende centen moeten rollen. En loon naar werk, een hanteerbare eerlijke maatstaf. Het door onze voorouders ontwikkelde vangnet voor als de ‘goede tijden, slechte tijden’ worden: geen probleem, een prachtig instrument.

En dan volgt de maar:  ethish is sterk verwant met eerlijk. -hoe ethisch is het om ongecontroleerd en/of onbestraft, het vangnet te herleiden tot een misbruikte geldautomaat die voorbij gaat aan de echte noden.-hoe ethisch is het als de industrietop, met ondermeer geld van de overheid (van U en mij), zichzelf gigantische bonussen uitkeert en de mensen die er werken op straat zet als de room afeschuimd is? -hoe ethisch is het dat vermeende sociaal geëngageerden  uitgroeien tot vetbetaalde beheerders in zoveel maatschappijen waar ze nauwelijks iets van afweten en als die ontploffen, hun verdiensten in een veilige kluis steken? -hoe ethisch is het dat organisaties bestaansrecht blijven claimen omdat ze twee eeuwen geleden levensnoodzakelijk waren maar nu duur betaald dood gewicht zijn,de goedgelovigen belazeren en enkelingen compleet uit de wind zetten? -hoe ethisch is het dat wetenschappers en artsen, jaren op kosten van de gemeenschap studerend, die kennis met mondjesmaat en vaak zeer duur aan de zieken en zwakken in die gemeenschap slijten? -hoe ethish is het een volksvertegenwoordiger te zijn zonder dat er enige verhouding bestaat tussen de prijs die de gemeenschap ervoor betaalt en zijn inzet en/of behaald resultaat?

En het lijstje is niet exhaustief… een niet alledaags woord om te zeggen dat het verre van volledig is. L’ état c’ est moi… non, c’est ‘NOUS’ Woorden wekken, voorbeelden strekken. Leiders die het allemaal beloven, staan op vele lijsten. Niet vervallen in het m8sgevoel, weinigen...

Echt leiden is voorgaan, niet in woorden maar in daden. Het is ook dat andere lijden… zonder status, hofhouding of kroon…en zeker geen goud, je soms heel alleen voelen…  Leiden is vooropgaan, door de wind klieven, striemende klappen incasseren… een traan wegvegen met je mouw, want je hebt beide handen nodig om de woekeringen die de weg  versperren opzij te duwen. Leiden is je durven blootgeven, kwetsbaar opstellen, taxatie op inzet, doorzettingsvermogen, resultaat toestaan, maar vooral BLIJVEN GAAN…

Het is gelukkig ook medestanders vinden. Gesteund worden in die éne onverbiddelijke eis aan jezelf :    morel(e) eerlijkheid om niet op te gaan in een vormeloze massa slaafse ja- knikkers, wiens tijd het wel zal doen.

Wat hebben we vandaag geleerd?  Dat je om dat vol te houden, je “a touch of Rose” nodig hebt…

Koppen op Eén: met ‘leven na de dood’… 

leek wel een gelegenheidsprogramma uitgerekend de n8 voor 8 … Toegegeven, het was met een klein hartje dat we keken en luisterden naar mensen die vertrokken, maar onverrichter zake terugkeerden.

Heel even ervaren hoe het zal zijn, is een voorrecht, denk ik dan. Ingrijpend blijkbaar, die korte confrontatie met het hiernamaals met een grote impact op hun verdere leven van elke dag op aarde, zo getuigen ze.

Een glimp van daarboven krijgen… zelfs de meest geleerde "Koppen, XXXL" moeten het doen met wat ze horen zeggen. Geen enkel bewijs dat het er is, maar ook niet dat het er niet is….  Ervan uitgaan dat als je iets niet kent of snapt, het er dan ook niet is… is relatief simplistisch of eerder arrogant.  Natuurlijk is het spotje met Georges Clooney als Nespresso leverancier voor de hemel leuk bedacht, maar een portier die iemand terugstuurt omdat hij een levering vergat… onwaarschijnlijk tenzij we uitgaan van een corrupt portierke???   Nu ja, je zou kunnen stellen dat een piano die naar beneden dondert al even onwaarschijnlijk is… al moet ik dat nu toch wel even tegenspreken.…

Even tussendoor vertellen: het moet tussen 1968-‘72 geweest zijn, dat één van mijn oud-leerlingen muziek ging studeren en op zoek was naar een tweedehands piano. Nu wij het 'driemeisjeshuis' uit waren en de piano stom bleef, (ik droomde toen al van een vleugel) mocht hij van mijn ouders weg. De verhuis naar een van mijn oud-leerlingen voelde goed, hij was dus niet echt weg…zij zou hem nieuw leven inspelen. Al vernam ik jaren later dat het zover niet kwam, want bij een verhuis knapten de kabels en stortte het instrument naar beneden waar zijn laatste klanken op het voetpad uiteenspatten… Gelukkig was Clooney niet in de buurt...

Maar goed, de enige getuigenissen kwamen van mensen die ‘bijna’ dood waren. Duidelijke verhalen, die gelijkenissen vertonen al werden ze mijlenver van elkaar ervaren en opgetekend. Doch… deze mensen keerden niet terug uit het rijk der doden. Ze zagen de weg ernaar en voelden de atmosfeer. Misschien wel de aantrekkingskracht, in elk geval onthoud ik dat ze enorm veel liefde voelden, LIEFDE die je compleet opneemt. Heel anders dan liefde vol gebreken en tekortkomingen. Nee, volmaakte, pure liefde, ontdaan van alle schijn.

Maar, werd aangevuld, er zijn ook andere ervaringen, vreselijke angstaanjagende gevoelens…waar mensen dan weer liever niet over getuigen. Zou daarin dat ultieme moment van rechtvaardigheid schuilen? Zou dat een glimp zijn van het laatste oordeel? Dan hebben de bijna- doodervaringen met dergelijke consequenties een tweede kans om het tij te keren… dat zou mooi zijn, toch?

Het is en blijft gissen, het zal altijd tussen geloven en niet-geloven gaan, want WETEN doen alleen zij die de overkant bereikten. En laat me stellen dat ik geloof dat het er GOED is, niet zoals wij dat verstaan, want dan zouden alle strijdvaardige mensen terug willen om af te maken waar ze in geloofden en dan zouden ze het niet goed hebben, wegens die drang.

Nee, het is er wellicht GOED in de oneindige betekenis. Zonder dat tijd nog een rol speelt, want dat is iets menselijks. Daar is alles NU, is er geen plaats voor verdriet en pijn, want die rekenen in tijd….

Aan de overkant is geen onvolmaaktheid meer, niet naar ziel, noch lichaam. Dat lichaam is sterfelijk. De ziel is dat niet. En de ziel is wie je bent: goedheid, boosaardigheid, eerlijkheid, valsheid, armoede, geldzucht, liefde, haat, blijheid, wrok…

Die mix is het DNA van je ziel. Is je visum voor de overtocht. Toen Rose voor de wetenschap gestorven was en de verpleegster het raam opende om haar ziel te laten vertrekken, was dat een symbolisch hartverwarmend gebaar van troost, maar ook een gesloten raam houdt de ziel niet tegen. De dood heeft er geen pak op. Enkel mensen kunnen elkaar kwaad doen, waartegen nauwelijks kruid gewassen is. De grootste misdadigers kennen het best de wet… daarom waakt aan het eind van de rit, de Opperrechter… Het is de liefde die daar als wet gehanteerd wordt, die wellicht de bijna- doden zo heftig en intens konden voelen: het leven na de dood.

Ons Marie: Wat nu?????  dedeckermarie.blogspot.com

Nu ook Marie van drie in een slaap verzonken is waaruit ze niet meer ontwaakt, geloof ik vast dat aan de ander kant een mooie lieve engel die naar rozen geurt, jullie prinses zal opnemen in haar oneindige liefde voor haar eigen prinsen.

Er kan Marie nu niets meer gebeuren, niemand zal haar ooit kwaad, pijn of verdriet doen en wij bidden zeker vandaag dat de kr8 van 8 ook u m8 zal geven over het verdriet en de pijn.  

www.atouchofrose.be heeft een link geplaatst naar de kr8 van 8. 

En daar kan je klikken op de link naar een lijstje namen dat blijft aangroeien. Allemaal mensen die ingaan op de schitterende oproep van Jenny Luyts , gelanceerd op facebook, om op 8 februari 8 euro te schenken aan het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum 'a touch of Rose'.

Samen stellen we zo een enorme ruiker rozen zonder doornen samen, die ook niet verwelken, maar geloof, hoop en héél veel liefde brengen en voor velen het verschil kunnen maken op de brug tussen hier en daar...

Op de website van de stichting kan u daar alles over lezen. Wat we samen doen in haar naam, houdt haar in ons midden. Leven na de dood is ook met z'n allen zorg dragen voor wie leeft... met 'a touch of Rose'.

Dank aan u allen, die de 8 kr8 geeft. Wil je meedoen? rek.  atouchofrose BE56001-6451191-88.