Archief

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Het aanzoek 

Toen ik met een paar mensen samen in de lift stond, hielden we even de deur open voor een aanstormende mede- reiziger: een jonge flink uit de kluiten gewassen kerel, zijn zwarte haardos stijf van de gel, met noordafrikaanse roots, vraagt in perfect ‘Aantwaarps’ mijn telefoonnummer. Ik kende hem niet en zei dat als hij iets wilde vragen, hij dat op dat moment mocht doen en niet hoefde te bellen.

-“Neie, ik vroag gewoen awe nummer omdak een afsprokske wil moaken….” Ik wist niet wat ik hoorde:  “is belle veur iets te goan drinken,” antwoordde hij geïrriteerd.

 "Sorry, ik heb geen dorst" wimpelde ik hem af. “Da kan, mor ik wil een reloate me aa, snaptet nie?”

Ik geloofde mijn oren niet en vond het moment geschikt deze vrijpostige tiener op zijn plaats te zetten. -“Respect voor vrouwen, al ooit van gehoord?  Uw respectloos voorstel is totaal ongepast”, gaf ik hem als repliek, echter zonder effect, toen hij bij het uitstappen nog meegaf dat “’t bleft geldig, khoer et wel”…   

Ervaring heeft me geleerd dat een assertieve houding effectiever is dan boosheid of angst en dat voornaam en beleefd blijven, naast beschaafd taalgebruik effectiever zijn dan al het overige. Gelukkig bleef het bij die eenmalige vluchtige ontmoeting...

Omgang met verscheidenheid vergt soms wat creativiteit….Ter illustratie een incident in de hall in de beginperiode van de toegangscontrole.

Een oudere man die in een studio woonde en geregeld te diep in het glas keek, bleek op een avond bestolen. Op de bewakingscamera konden we echter zien, dat hij samen met een paar jongemannen zijn studio was binnengegaan. Het nam wat tijd in beslag er samen met hem achter te komen wat er zich juist had afgespeeld. Op café had hij opgeschept over zijn voormalige geslaagde carrière, zijn betere komaf, zijn verre en exotische reizen tijdens zijn beroepsleven, zijn liefde voor mooie klassiek die hij beluisterde ......uit zijn exclusieve B&O hi- fi installatie... die hem een kapitaal had gekost.... De man dronk zich geregeld een flink stuk in de kraag en waggelde dan alleen huiswaarts, maar na zijn 'boeiend' gelal hoefde hij niet alleen naar huis die keer.

Een paar aandachtige toehoorders op café waren zo vriendelijk hem wel even te begeleiden....Dat die vermeende ‘behulpzame’ jonge mannen meer geïnteresseerd waren in zijn muziekapparatuur dan in zijn veilige thuiskomst… was wellicht niet uit te leggen geweest aan een eenzaam dronken mannetje aan lager wal...  Toen hij 'de diefstal' meldde, bewees de bewakingscamera wat ik al vreesde. Een half uurtje na hun gezamenlijke aankomst vertrokken de jongemannen alleen met een paar goed gevulde draagtassen… Ontnuchterd ontdekt ons mijnheerke de volgende dag dat zijn muziekinstallatie er samen met zijn “kater” vandoor is.

Geconfronteerd met de beelden vertelde hij eerlijk dat hij niet wist of hij hen zijn installatie misschien verkocht had. Maar dan moest hij het geld hebben en dat was niet het geval…  ” ze hadden toch kunnen weten dat ik teveel gedronken had en niet zal geweten hebben wat ik deed..…”   Wie zijn ze, ken je hun naam??? Retorische vragen uiteraard. 

Toevallig ben ik enkele dagen later in de hall als ons mijnheertje, alweer hangend tussen twee jonge mannen arriveert. Het is amper middag en zijn licht was duidelijk al uit…  Een van de ‘hulpvaardige begeleiders’ wilde net met de toegangsbadge van ons mijnheerke binnenkomen toen ik  het gezelschap de doorgang versperde. Ik stak mijn hand uit en vroeg hen mij de badge van ons mijnheerke te overhandigen. Hij gaat nu rusten en zijn roes uitslapen …zei ik, maar dat was duidelijk niet volgens plan.

Ze kwamen pal voor mij staan, terwijl ik ondertussen ons mijnheerke in de lift had kunnen zetten en zijn badge en sleutels had teruggegeven. Ik drukte op zijn verdieping en die was dus weg.

Daarop stond ik oog in oog met die gastjes, waarvan ik nu ik hen goed bekeek, quasi zeker was, dat ze al een Bang en Olufsen rijk waren of alleszins geweest waren...   Ik hield de deur tegen, terwijl zij hun schouder er tegen zetten. Na even weg en weer trekken, siste de kleinste: ‘Gaa, gaa, ze ne racist,’  met een gebaar alsof ik meteen een klets zou mogen incasseren. Daarop zet ik me schrap, ga een ministapje dichter, kijk hem recht in de ogen en houd dat zonder verpinken even vol, trek een paar diepe rimpels in mijn voorhoofd en zeg dan met grote verwondering, diep nadenkend heel nadrukkelijk: ‘dan moet jij een buitenlander zijn’

Een schot in de roos. De kleine gozer was sprakeloos.

Intussen had ik met mijn gsm reeds de politie gebeld, waar een antwoordapparaat steeds maar herhaalde dat ik aan de lijn moest blijven….  Ik liet mijn toestelletje aanstaan, zodat wanneer de verbinding tot stand zou komen, de conversatie kon gevolgd worden. In de discussie liet ik geregeld het adres vallen. Zo van: ‘jongeman, de regels in dit gebouw, Italiëlei nummer zoveel, waar u nu staat, zijn zeer duidelijk…   op Italiëlei nummer zoveel kan u niet ongevraagd binnenlopen. Dat is huisvredebreuk en de politie komt er zo aan.” Het gaf een goed gevoel dat enkele binnenkomende bewoners wat talmden in de hall, zodat ik er niet helemaal alleen stond tegenover die alleszins verbaal zeer agressieve kereltjes...

Toegegeven, het was een opluchting toen de sirene te horen was en het blauwe zwaailicht de hall in blacklight zette. Voor hen het sein om de benen te nemen. Die van de kleinste waren net iets te kort en hij werd bij de kraag gevat.  Bij de notering van zijn identiteit, werd mijn intuïtief vermoeden bevestigd: Egyptenaar…                                        Geen enkel uiterlijk kenmerk deed het vermoeden, maar het ultieme wapen me als racist te brandmerken, was erover. Niet met mij kereltje. Niet met mij....

Wie nu klassiek op B&O beluistert, zullen we nooit weten, het is alleszins ons mijnheerke niet meer... Die verhuisde kort daarna naar een beschermde woonomgeving, waar hij het hopelijk nog een tijdje uitzingt en ook in nuchtere toestand wat geluk vindt.  Of hoe een lief oud mijnheerke het spreekwoord “drank in de man, wijsheid in de kan” met scha' en schand'  had ondervonden...

Het lijkt deze week wel of mijn laptop vanzelf schrijft. Alleszins on line wil blijven, elke seconde vasthouden, nog eens omdraaien en terug beleven, de herinnering aan dezelfde week vorig jaar in het ziekenhuis, schier onbekend terrein voor onze levensluchtige dochter die we “allongé sur la plage” maar niet “au lit” kenden.

Na haar huwelijk op 8 januari, de dramatische heen - en terugtocht naar haar geliefde Wenen, haar verscheurende hoofdpijn en de noodlottige diagnose, was er nu het terug wat beter ging, “niks om ons zorgen over te maken. De donkere wolken in haar hoofd waren verdwenen”. Ook al had ze daarvoor haar mooie haar opnieuw geofferd… Alles in functie van genezen, het moest, ze had twee jonge kinderen en dan gaat een moeder niet dood....

Uitgerekend op dat moment was het ook op een ander front erg druk. Het ogenschijnlijk kleine brandje in ‘het dorp in de stad’ waarvan u het wel en wee kan volgen in ‘de buik van Antwerpen’…had negen verdiepingen op een roetkleed getrakteerd. De ene vakman volgde de andere op en dat allemaal in goede banen leiden, was een klus om 'U' tegen te zeggen… vreemd hoe algemeen aangenomen werd dat die job mij op het lijf geschreven was, wellicht zonder zich te realiseren dat zich intussen in ons gezin een ander veel ingrijpender drama voltrok …

Roosje was getrouwd op 8 januari en ik wist haar zo veilig en gelukkig geborgen onder Franks vleugels, dat ik met de moed der wanhoop dan maar mijn limieten verlegde. Stiekem hoopte ik dat hoe meer ik voor anderen kon betekenen en doen, het misschien de goden gunstig zou stemmen en mijn kind sparen, tenminste uitstel verlenen, laten leven...

Roosje en haar lieve man de dag gunnende, glipte ik ’s avonds na een ganse dag 'buik van Antwerpen', net voor het einde van het bezoekuur bij haar binnen om samen te genieten van de rust die dan over een ziekenhuis neerdaalt. De zachte verzorgende handen van de verpleging, de rust die van Frank uitging, teder aan haar zijde, opspringend bij het eerste vermoeden van een wens van haar.

De angst die me soms de keel snoerde als ik op automatische piloot de weg naar Sint- Augustinus insloeg, ebde steeds weer weg als ik bij haar was. De vermoeidheid en de stress van de dag midden werkvolk met alle zorgen van coördinatie, verbleekte in het zachte schijnsel van de ziekenhuiskamer. Geen tv, de buitenwereld was vlakbij door de pakken post met evenveel harten om onder de riem te steken, de mails, alles wat op haar afkwam intra- en extra muros. Met enkel de droefheid van haar grootste gemis....

Ik herinner me een van die avonden waar we samen genoten van de lading mooie kleren voor haar jongens. Januari is een beproefde maand om de kleerkasten weer op maat te brengen, met snelgroeiende kereltjes. Het moest deze keer zonder haar en dan durft een oma zich nogal eens te laten gaan....

Roosje was super enthousiast over elk stukje van de aankoop en dat toverde een opgewonden, ‘gezonde’ blos tevoorschijn terwijl ze de woorden sprak die ik zo graag hoorde… “Ik had het zelf niet beter gekund, mama, wel bedankt. Wat zullen ze weer mooi zijn als we ermee op stap gaan” …Met haar frêle handen pakte ze elk stuk vast en presenteerde alle combinaties die ikzelf ook voor ogen had, bij de aankoop.

"En dit, lieveling, kocht ik voor U". Omzichtig opende ze het pakje en keek me aan met dromerige ogen toen ik zei dat ze daar beslist prachtig mee zou staan op vakantie in de zon. Een zomers zijden broekpak met bloemenprint, maatje 36…"Ja, in de tuin in het zonnetje", zei ze stil, dat is waar ik aan toe ben. Nog even doorbijten."

Het was pikdonker toen ik haar welterusten kuste en naar de parking liep, alleen in de koude nacht.  Een ziekenhuisbezoek waar je niet hoeft te troosten, maar versterkt vandaan komt. Die wonderbaarlijks touch of Rose... En toch, die ene keer...

Ik schrijf dit blogje, terwijl ik op rozen zit....die van het vasttapijt in het Marriott hotel Brussel. Vreemd hoe dat moment van zwakte me net hier terug levendig voor de geest komt. Buiten creëert de eerste sneeuw een monsterfile van meer dan 1500 km, een record... tja, we zijn nog niet thuis, zal blijken. 

Als een dolk die door mijn hart sneert, herinner ik me plots de paniek die ene avond, in wat nu de laatste week van Roosjes leven heet. Ik kwam net bij haar vandaan, genoten van die paar innige, gelukkige uren, samen hardop gedroomd van mooie zomerdagen die weer zouden komen...met haar schatten in hun nieuwe leuke outfits.... 

Maar dan plots, stond ik met gloeiende wangen in de koude winteravond en werd overmand door een eerder ongekende wanhoop, paniek zelfs. Ik stond daar alleen op die lege parking, niet in staat het onbedaarlijk snikken tegen te houden. Ik wilde het uitschreeuwen, wat net niet gebeurde uit schroom voor de gewijde stilte rond een ziekenhuis in rust. 

Het jonge meisje dat ik niet eerder had opgemerkt dat haar fietsslot ontgrendelde, was zichtbaar geschrokken door mijn onbeheerst snikken , kwam naar me toe en legde teder een arm om mijn schouder met de vraag ‘of het ging’. “Nee, het gaat niet, mijn kind gaat dood”, riep ik haar misschien net iets te heftig toe, en dan verontschuldigend zachter: “Mijn kindje gaat dood”.  Het jonge meisje, leerling- verpleegster, was duidelijk aangedaan en zei troostend dat je nooit de hoop mag verliezen, dat kindjes vaak sterker zijn dat we vermoeden… Ik realiseerde me later op weg naar huis, dat zij dacht aan een kindJE, een kleinkind... klein kind...

Hoe lang die wanhoop aanhield, weet ik niet, waarom het precies juist dan gebeurde, al evenmin. Maar het was zo ingrijpend, zoveel sterker dan mijn zelfbeheersing.  

Ik voelde mijn lijf verscheurd worden, ik dacht dat ik daar zou neervallen en gaf er niets om, als ik dan maar niets meer hoefde te voelen.

Tot ik plots besefte daar midden in de nacht te staan wenen naast een jong, lief, onbekend meisje dat bezorgd informeerde of ze iemand voor me kon bellen. Een beetje beschaamd, herpakte ik me: ‘het voelde als aanstellen terwijl mijn kind daarbinnen haar pijn verbijt’ en ik verontschuldig me bij het jonge meisje: “Sorry, kindje, even een dipje. Moet jij met de fiets door die koude en in de nacht alleen naar huis? “

‘Ik ben het gewend’, antwoordde ze, en stapte gezwind haar fiets op, nog even lief wuivend terwijl ik in mijn auto stapte. Het onweer was voorbij, de storm gaan liggen, de regen van tranen kon gezapig neervallen... ik zette zelfs even verkeerdelijk de ruitenwissers van de auto aan...

Ik weet niet wie ze was, ik weet niet of zij weet wie mijn kindje was en dat ze enkele dagen later overleed. Het doet er ook niet toe. Ze was er op dat heel eenzaam moment waarin wanhoop het haalde op geloof, hoop en liefde… een moment waar ik meteen daarna spijt over had. Het was ons Roosje onwaardig.

Ik moest dringend naar huis. Opa was al de ganse dag aan zijn bureau gekluisterd,.  Geen klacht dat het zo laat was. Wel de vraag die hem wellicht al de hele middag bezighield:“Wat vond Roosje van de kleren voor de jongens? “

-“Prachtig”, zeg ik met een herwonnen enthousiasme in mijn stem.

-“Heerlijk”… zegt opa, maar dan wel doelend op het bord soep dat ik hem eindelijk serveer…

Heb daarnet de voederplaatsen in de tuin aangevuld. Onze vogel horeca floreert. Mezenbolletjes, zadensticks, maïskolven… gevarieerde maaltijd voor zwermen  kleine vogeltjes, die tevergeefs in het bevroren gazon pikken. Anderzijds een periode van rust voor de wormpjes, denk ik lachend: “Oef ”…klinkt het daar diep in de grond…

Roodborstje tikt aan het raam, tik tik tik, Laat mij erin, laat mij erin

’t is hier zo guur en zo koud naar mijn zin, laat mij erin, tin tin tin…

’t meisje deed open (nu ja, meisje...) en droeg in haar schoot,

Kruimeltjes suiker en kruimeltjes brood, dat was het roodborstje best naar de zin

En ’t vloog het bos weder in….

“Vogels op en rond de voederplank” de handige gids die in onze keuken altijd bij de hand ligt, maakt dat in combinatie met de vogeldeskundige die ons Vake zaliger was, nauwelijks een vogeltje onbekend- en derhalve onbemind kon blijven…

We slaan het boekje nog wel eens sporadisch open, maar de gevederde populatie in de tuin is quasi voltallig… geregistreerd.

Met de rozenstruiken thermisch verpakt, de afgesloten en ingepakte buitenkranen, een ‘pardessuke’ (Antwerps voor overjas) op een buitenslapende  auto… kunnen we de winterprik wel aan. Choukie beperkt zijn blaffend loopje door de tuin tot het reeds vaak verkende kattenspoor en vleit zich dan, tegen de natuur van een heftige Jack Russell in, zalig voor het raam ‘onder de blauwe hemel in de warme zon’….

Huiselijke taferelen die, met de schuimende Cappuccino voor mij, zouden kunnen doen vergeten dat vannacht mensen buiten sliepen bij min temperaturen. De herhaling van het laat avondjournaal, dat ik lang na middernacht vanonder een warm lichtgewicht donsdekbed bekeek, hield me wel niet uit mijn slaap, wegens gezond moe, maar spookt al heel de dag door mijn hoofd.

Nee, verwacht hier geen pleidooi om een dakloze de lege kamer in je huis aan te bieden, hoe liefelijk dat menselijk gebaar ook bedoeld zou zijn, ervaringen hebben de drempel voor dit soort liefdadigheid onneembaar verhoogd. Jammer maar helaas.

Dagelijks zie ik hen. Mensen uit arme, warme streken, gecharterd met loze beloftes door gewetenloze criminelen, die in ruil voor de spaarpot van de gelukzoekers, hen droppen in een wereld vol illusies. Koud, nat … met enkel het fata morgana van een spel zonder grenzen… waar alles is, maar je er niet aan kan… Het samenspel met malafide huisjesmelkers dumpt hen binnen de kortste keren van de regen in de drop… (zoals je al eerder kon lezen in de wekelijkse aflevering van 'de buik van Antwerpen' op deze blog). Logisch gevolg: zoals wij hen vaak over één kam scheren, doen zij dat ook met ons en is polarisatie een feit.

Waar moet rechtvaardigheid beginnen? Waar misdadigheid begint. Pak die mensenhandelaars aan in hun geldbeugel. Geef het geld terug aan de gedupeerde en een visum home. Natuurlijk moet je de schurken dan eerst kennen en kunnen pakken… over de grenzen heen. CSI en andere oogverblindende series hebben er de pak van weg… 'zo werkt het niet', hoor je dan teleurgesteld van de veldwerkers. Maar geduld, jongens.  Jules Verne werd ooit als fantast- illusionist afgedaan…maar bleek wel degelijk visionair…

Maar voorlopig: wie hier is, trotseert met ons de kou, werkt voor iedere cent en zet de tering naar de nering met aan het eind van de rit het zelfgehaakt netwerk dat ons boven water houdt. Let wel, ik zeg niet het net dat ons vliegend houdt... een compleet fout signaal van heilige huisjes die gesloopt moeten worden, wil men geloofwaardig zijn.

Wie mens onder de mensen is, en zijn we dat niet allemaal, moet doordrongen zijn dat eerlijk het langst duurt, on- en overgankelijk van betekenis. We zijn enkel op doortocht, hoor. Niemand koopt leven, we lenen het van de volgende generatie...  

Politici, industriëlen, advokaten, rechters, vaklui, dokters, U en ik…  iedereen die voor anderen wat moet betekenen, moet ook afgerekend worden op zijn morele- en  niet zijn materiële waarde. Niemand mag wegkijken, want samen maken we toekomst mogelijk. Wie harder werkt verhoogt zijn kansen, wie zelfs het kleine niet eert, is zeker het grotere niet weerd... maar wie het verdient op de zwakken, de zieken, de sukkelaars op velerlei vlakken, moet dringend de hand eens in eigen boezem steken.

En dat gat in de begroting?  Dat hoeft geen gat te zijn als wat er is, juist besteed wordt en niet verdwijnt in hebberige zakken. Nee, ik pleit niet voor de valkuilen van communisme, dictatuur, keizerlijke en koninklijke hoven of stammen… er zijn geen ideale partijen, groeperingen, verenigingen, religies of  goden…. er zijn alleen héééééél veel goede mensen, met één verlangen: geluk, dat rekbare begrip tussen tevredenheid, hebberigheid... 

Heeft de ene al wat meer leidersbloed, dan moet dat ook door zijn aderen stromen als compensatie voor hen die ‘après moi le déluge’ aanhangen …

Vertrouwend op de strijdlust van mensen die houden van het leven, dat ze verbeterd willen doorgeven, weet ik dat ®evolutie met ‘a touch of Rose’ niet veraf is en dat op zekere dag, misschien inderdaad pas op het eind van de wereld, maar zeker ooit: Recht en Rechtvaardigheid zullen matchen. Geloof, hoop en liefde… niets kan er tegen op… en ik zal er mijn leven voor geven.

Bedankt voor de vele berichtjes.  

Het was een heel fijne woensdagmiddag.

Nu zit ik echter op een weer,

Die te maken heeft met ‘t weer…

Het rijmpje klinkt heel klaar,

al is de laatste zin niet waar.

Muggen, vliegen en virussen

Kunnen het nu wel schudden,

Maar maak het nu niet echt te bont,

want bloemen staan al bovengronds.

Nog even voor het slapengaan,

bij het wuiven naar de maan,

geniet ik in de koude nacht

van die ster die naar me lacht

mijn hart klopt even in mijn keel,

en ik vertel wat zij al weet

terug kunnen we niet,

maar dankbaarheid is sterker dan verdriet.

Wij mochten genieten van die zalige Rose,

en dat willen we delen met a touch of Rose

Hierna het versje waar ’t om gaat

En straks ook in uw hoofd ronddraait…

“Vriezeman heeft op straat gezeten,

Heeft in mijne neus gebeten,

Mijne neus ziet rood, rood, rood

‘k Wens de vriezeman dood, dood, dood…. “

Slaap lekker…

Onze oudste kleindochter ontving vanmiddag in de abdij van Bornem het H. Vormsel. Een prachtige locatie voor een sereen en zo betekenisvol gebeuren.

Tientallen jonge mensen, samen op de drempel van volwassenheid, aan de start van hun leven. Veel gelijkenissen in hun nochtans grote verscheidenheid …Een ongelooflijk potentieel, de toekomst. Onterecht enkel bestempeld als de verdieners van onze pensioenen, ze zijn zoveel meer, want straks de waarheid en het leven, geënt op wat ze kennen en miskennen. En dat zijn wij….

Eén voor één treden ze aan. Geen witte pijen, geen opzichtige of gesofisticeerde outfits… nee, gewoon zichzelf. Eigentijdse jeugd, symbolisch geflankeerd door een meer ‘traditionele’ peter en meter. De perfecte mix…

Onze hand op hun schouder, als teken van “je mag op ons rekenen, ook al ga je steeds meer je eigen weg…” een warm gevoel, of is het die hete traan die over mijn wang biggelt…

Toen haar ouders me bij haar doopsel vroegen meter te willen zijn, stelden ze de niet uitgesproken vraag hun kind te laten delen in de waarden die ook zij meekregen. Ik beloofde het.

Bij elk van onze petekinderen spraken we die belofte met een zeer grote ernst uit, al hadden we er alle vertrouwen in dat hun ouders garant zouden staan voor een integere opvoeding.

Het flitst me allemaal door het hoofd als ik met mijn grote kleindochter naar voor ga, de vormheer haar zalft en ze als bewuste christen, haar plaats tussen de andere jonge mensen terug inneemt. Ze ging net een drempel over. Proficiat zeg ik en ze straalt.

Ik bid in stilte dat mijn hand op haar schouder aanvoelt als vertrouwen in elkaar hebben.

Als een teken dat niets of niemand ooit dat vertrouwen kan schenden. Dat ik er ben. Bereikbaar, moedig en vooral onvoorwaardelijk.

Zoveel kandidaten dat één viering niet volstond en geopteerd werd voor tweemaal op één dag ‘ a full house’ in de abdijkerk.

Een ietwat vergeten beeld,  uit de tijd dat de kerken op zondag diverse keren afgeladen vol zaten. Iets wat nu nog enkel bij communies, huwelijken of begrafenissen te beleven valt.

‘Vormsel’ klinkt in mijn oren nog steeds als ‘Veni Creator Spiritus’. En al leert mijn petekind ijverig Latijn, vandaag klinkt de boodschap veel wereldser.

Prior Johan Goossens van de abdij van Grimbergen: “Het is een succes als je twee dingen van deze dag meeneemt” geeft hij hen mee:

 “1) dat het leven een geschenk is, waaraan je navel je steeds herinnert. Je was erdoor verbonden met je moeder. Toen die levenslijn werd doorgeknipt en je eigen leven begon, bleef het litteken als bewijs dat je leven een geschenk is, waarvoor je dankbaar bent. En een geschenk pak je uit en je bekijkt wat jer ermee kan doen. Ook met je leven. ”   En daar onlosmakelijk mee verbonden: 2) je leeft niet voor jezelf alleen.  

Mogelijk ontgaat de diepgang van die te onthouden stellingen de vormelingen vandaag, maar ze zullen kiemen. Intussen hebben ze mij alvast opnieuw geraakt. Overtuigd en gesterkt om het meter- en peterschap opnieuw uit te vinden. Kerk en staat. Maak je deel uit van beiden, heb je bij beiden rechten en plichten. En die zijn bindend. Levenslang.

Zoals ik al zei: het was een mooie dag. En toen de pianist heel symbolisch ‘l’ important, c’ est la Rose’ speelde, waarvoor dank... was de touch of Rose tastbaar…   

bijgaande foto toont slechts een deel van de groep Vormelingen van vandaag, ter gelegenheid van hun plechtige Communie vorig jaar in de kerk van Bornem, geplukt van de website van 'parochies Bornem'. Het Vormsel vandaag was in de abdijkerk Sint- Bernardus.

Via facebook kan je oproepen tot geweld en stakingen maar je kan er ook iets m8ig mee op gang trekken, zoals oproepen om op 8 februari 8 euro te schenken aan “a touch of Rose”. Dat initiatief ging uit van Jenny Luyts en is intussen een eigen leven aan 't leiden, waar ik helemaal warm van word.

A touch of Rose, de vzw ter nagedachtenis van Roosje, staat voor dat fysische- en psychische extraatje  dat naast de zware medische behandeling patiënt en familie het geloof, de hoop en de liefde helpt bewaren en tot de laatste snik te getuigen dat het leven het waard is…Het was Roosjes vast wil dat ... als ze genezen was, op te starten op oncologische afdelingen....

Grote zus Ann-Marie, longarts in het Sint- Jozefziekenhuis in Bornem, vertrouwd met de moeilijke weg van patiënten met kanker, zag in de levensmoed en het positivisme van haar zus de bevestiging dat positief blijven, geloof, hoop en liefde… onmiskenbare krachten zijn om vol te houden. Ze nam het intiatief om de droom van haar zus alvast in Bornem te doen uitkomen.

De ganse crew van het Sint- Jozefziekenhuis schaarde zich achter het initiatief om “a touch of Rose” gestalte te geven en zo ontstond het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum waar met kennis van zaken “andere” dan de louter medische curatieve kankerbehandeling aangereikt wordt.  ‘Leve het leven’ wordt er terug een beetje waar voor patiënt en wie hem/haar het meest nabij is. En dat zonder financiële aderlating. Want kanker maakt arm.

Als het initiatief om de stichting financieel te steunen, met de zekerheid dat de hulp bij de juiste mensen terecht komt, u aanspreekt en u wil ook andere aansporen mee te doen, verspreid dan dit bericht onder uw vrienden en de vrienden van uw vrienden en hun vrienden…

Dat vleugje Rose, die touch of Rose, maakt misschien ooit ook in uw leven het verschil, al wensen we dat het een kelk is die aan u voorbij mag gaan...

Help anderen, doe het nu, dan wordt 8, waar8ig pr8ig.   

Dank U.

www.atouchofrose.be

ING-Paribas-Fortis rek nr 001-6451191-88  van ‘a touch of Rose’  

Een droef, maar voorlopig « sec » berichtje om iedereen te danken voor de lieve verjaardagswensen en pakjes voor de 8^ste verjaardag van Roosjes prinsje. Voorlopig staan ze hier en in het Wouwersnestje op hem te wachten... Toch heel erg bedankt voor zoveel attentvolle berichtjes, uw vragen hoe het was... 

Het is dus 'ongemakkelijk' voor hun vader dat verteld wordt over feiten. Liever geen pottenkijkers. Maar ik laat niet verder toe dat hij 'achter gesloten deuren' jonge onschuldige kinderen geestelijk misbruikt. We hebben het hun mama beloofd.

Het bij vonnis vastgelegd derde weekend van de maand was, als een geschenk uit de hemel, net het weekend van de verjaardag van Alexander.

Iedereen begrijpt hoe we er allen naar uitkeken, de taart met zijn foto was besteld, de vele kaartjes en geschenkjes van de vrienden van mama stonden op de kast, zijn kroon hing aan zijn stoel…

Groot was dan ook de ontgoocheling vrijdag om half vier aan de schoolpoort te moeten vaststellen hoe hun vader niet enkel met ons de vloer aanveegt, maar ook het gerecht minacht en de kinderen vrijdagmiddag onwettig van school hield en het ganse weekend onbereikbaar bleef.

Wat is de waarde van een vonnis en hoe kan het ‘belang van het kind’ gediend wordt, door het van jongsaf te leren een vonnis aan de laars te lappen… 

Gescheiden moeders en vaders, grootouders met kleinkinderen van gescheiden ouders, grootouders van kleinkinderen waar de overlevende ouder respectloos ook de kinderen van je overleden kind manipuleert, het is tijd om samen dat getreiter en gekoejoneer aan te pakken. Niets daarvan is in het 'belang van de kleinkinderen'.

Laten we toe dat zij zo'n corrupt leven niet waard vinden geleefd te worden?