Archief

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

De rotjob van een deurwaarder…

Even terug in de tijd… De flamboyante Nederlander die onze ‘klote politie’ en ‘dito justitie’ in zijn broekzak dacht te hebben, speelde maanden ook nog kat en muis met deurwaarders.

De eigenaar- verhuurder die verhuurt en het huurgeld int, inclusief verwarming, water en alle gemeenschappelijke kosten, zonder daartoe bij te dragen aan de gemeenschappelijke rekeningen, steelt en moet daarvoor vervolgd worden. Gerechtszaken kosten echter ook geld zonder resultaatsverbintenis.  Artikel 64 van de basisakte voorziet een redelijke tussenoplossing waarbij de gemeenschap de kosten toch kan verhalen zonder tussenkomst van de rechter.

Het bewuste artkel zegt: “Indien de studio van de in gebreke blijvende eigenaar verhuurd is, heeft de beheerder het recht zelf de huurgelden te innen tot beloop van het bedrag der verschuldigde sommen.”

Ondanks deze kennis, die men van een syndicus mag verwachten, werd deze mogelijkheid onbenut gelaten waardoor de schuld hoog kon oplopen, nog aangedikt door provisies voor de ‘huisadvocaat’ om op geregelde tijdstippen aanmaningen te schrijven, zonder verdere opvolging…  een schijnvertoning.

Nadat zijn huurders op de hoogte gebracht waren door mede- eigenaars dat op die manier voortaan de huur diende betaald te worden, kwam de Hollander in nauwe schoentjes en dreigde zijn huurders af, indien ze toch aan de VVM zouden betalen. De aangestelde deurwaarder die de huurgelden moest innen, werd van het kastje naar de muur gespeeld in een voor het juridische systeem onterend kat- en muisspelletje. Voor advocaat en deurwaarder een heuse 'win for live' …Voor de gemeenschap van eigenaars, de kortste weg naar het faillissement.

De deurwaarder als postman en ‘he doesn’t ring twice…

In opdracht van de VVM bezorgt de deurwaarder een exploot tot betaling van het huurgeld aan de VVM. Dat exploot is een document dat de juiste naam van de huurder en het juiste adres moet vermelden: verdiep en studio. De betekening gebeurt door het documentje af te geven aan betrokkene die aftekent voor ontvangst. Is die niet thuis, dan tekent de deurwaarder zelf en steekt het papiertje in de brievenbus. Resultaat nihil want het belandt in de vuilbak. Of de malafide huisbaas lichtte zelf de bus, of de huurder -toen vaak bewoners met lak aan elk ietwat officieel uitziend papier, cfr. de eerste hoofdstukken van dit boek... een toestand die leidde tot de registratie en de soms zelfs dagelijks aangepaste bellen- en brievenbuslijsten... ook een verhaal op zich...

Maar er stak nog meer in de hollandse trucs doos: wissel een paar bewoners onder elkaar van studio en de deurwaarder staat opnieuw op apegapen.  En intussen bleef de malafide eigenaar verder huisjesmelken en innen, zonder bij te dragen aan de vaste kosten als syndicuskantoor,verwarming, water, electriciteit…

Natuurlijk hadden we dat spelletje snel door en wilden de deurwaarder ter hulp snellen. We wisten waar de huurder verkast was, dus konden we hem naar de juiste studio brengen. Maar dat mocht niet! Ongelooflijk maar waar, zijn opdracht eindigde in de hall aan de bel en de brievenbus… zelfs als hij overtuigd was dat de betrokkene maar een deur verder zat, moest er een nieuw exploot met dito prijskaartje aangemaakt worden. Bedenk dat de deurwaarder geen zon is die voor niets opkomt… dan kost zo’n idioot spel veel tijd, energie en geld, en haalt niets uit, tenzij dat het de overtuiging versterkte  dat we de teugels zelf in handen moesten nemen. Om misselijk van te worden, terwijl de malafide kerel zich kostelijk amuseerde op kap van ons falend systeem. 

De geëngageerde groep mede- eigenaars nam uiteindelijk het voortouw en zette de advocaat onder druk het dossier ‘eindelijk en zonder verwijl’ op de rechtbank te brengen. Daar had de huisjesmelker uiteraard niet op gerekend. Eerlijk duurt het langst, letterlijk en figuurlijk, als de eerlijkheid het maar haalt… dan neem ik –zij het noodgedwongen- het tijd- en energieverlies op de koop toe.

De aanhouder wint!

Finaal stapten we dus naar de rechtbank en werd het hele boeltje van de Nederlander, zoals eerder in het dagboek reeds beschreven, openbaar verkocht. Met onze bedenkingen over de juridische speeltjes die aangereikt worden aan mensen van slechte wil, pleiten we voor een meer adequate aanpak van de geslepen criminaliteit. Als deurwaarders niet meer kunnen/mogen dan een briefje posten –zelfs niet mogen vaststellen en/of rechtzetten dat het adres niet klopt-  wat is dan hun toegevoegde waarde in het juridisch proces, buiten ‘tijd’ (voor de slechterik) en ereloon (voor hemzelf) winnen?

In de 11 jaar dat we onze schouders onder de leefbaarheid van dit stukje Antwerpen zetten, en alle juridische beslommeringen die het meebracht, houd ik een zeer warme herinnering over aan een vrederechter, die naam tenminste waardig.

Toen ik in die beginperiode, vlak nadat het beheer door de mede-eigenaars was overgenomen, om de haverklap op het Vredegerecht de strijd tegen de huisjesmelkers moest aangaan, een advocaat kon/wou de gemeenschap niet meer betalen- was er een oudere rechter die zich afvroeg hoe dat kwam dat ik daar telkens als niet- advocaat optrad in een zaak die mij niet persoonlijk aanbelangde.

Ik wilde hem maar al te graag uitleggen welke strijd we aangespannen hadden, maar in de beperkte tijd voor zijn ‘toog’ was dat onbegonnen werk. Een heuse verademing toen net voor zijn pensioen ik in zijn kantoor rustig het verhaal mocht doen, los van enig dossier. Ik herinner een “wijze” grijze man, die aandachtig en geïnteresseerd luisterde naar het hele verhaal, niet eens perfect gestructureerd, niet doorspekt met  tricks and tracks van advocaten,  maar ‘het leven zoals het is’. Als zo’n man bij het afscheid bekent heel wat opgestoken te hebben, dan hoop je een steentje verlegd te hebben. En een spaghetti arrest hoeven we niet te vrezen, want de rechter ging met pensioen. Toen ik hem vertelde een dagboek bij te houden en misschien wel ooit ‘de buik van Antwerpen’ in een boek te gieten, wilde hij meteen intekenen.

Bij elk van deze schrijfsels, denk ik dankbaar aan hem terug met de verzuchting dat geen rechter een oordeel in eer en geweten zou mogen vellen, zonder het hele plaatje te kennen. En daarover kan ik intussen een aardig mondje meepraten…

Volgende week: al suo italiano...

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Handen uit de mouwen voor een gemeenschapsproject...

Door de grotere belangstelling van eigenaars voor het reilen en zeilen van het mede- eigendom in het in eigen handen nemen van het beheer, konden heel wat positieve zaken gerealiseerd worden, zoals het eerder besproken sorteren van het huisvuil.

De met pictogrammen omzeilde  hindernis om de sorteerregels in 28 talen uit te leggen, leverde aanvankelijk wel een paar flauwe plezanten inspiratie om te proberen te ontsnappen aan correct sorteren. De voorbeelden op de plaat met wat PMD is boven betrokken container, zouden niet representatief zijn: "ik drink alleen River Cola en drink alleen bier van den Aldi ...en die hangen er niet bij"….

Maar de aanzet voor veranderende mentaliteit was alleszins definitief gegeven. En reken maar dat de teugels nooit meer gevierd worden, daarvoor is de verbetering té spectaculair...

Met een bezoekje van de verantwoordelijke van de stadsreinigingsdienst, die zijn bewondering niet onder stoelen of banken stak, kregen we er een zeer waardevolle bondgenoot bij in onze gezamenlijke strijd ... 

Het is uit die periode, we schrijven 2005... dat we voor het eerst terug een klein beetje financiële armslag kregen, nu de ongesorteerde peperduur betaalde huisvuilophaling wegviel.

Daardoor konden we rond de containerplaats een metalen afsluiting plaatsen, zodat vanuit de parking sluikstorten onmogelijk werd en kwam er ruimte om tezelfder tijd een fietsenparking te voorzien..

Inspelend op de groeiende tendens om zich in de stad op tweewielers te verplaatsen, lieten toenmalige eigenaars Benedikt en Eddy zich nog eens van hun handigste kant zien door in de voorgevel een toegang naar een inpandige fietsenberging uit te houwen. Een staaltje van hard labeur... en dat  altijd zonder enige vergoeding. Van alle eigenaars blijft er amper één krampachtig volhouden dat "het niet kan dat mensen iets gratis doen voor anderen"... Zelfs het zwart op wit bewijs doet hem/haar de andere kant op kijken... Het zij zo... jammer voor hen.

Voor de afwerking, toen de fietsdeur erin stond, werd meteen het ganse gelijkvloerse front in een arduinen kleedje gestoken, een face lift voor een degelijke uitstraling.

Wie echter aan een gevel iets wijzigt, moet daarvoor een bouwtoelating aanvragen… en dat betekent door de administratieve stadsmolen gehaald worden…  Eens het plan getekend kon het geloop beginnen: documenten kopiëren om toestemming te vragen, documenten invullen, aanschuiven, wachten, betalen… maar het lukte en de 26 fietshaken bewijzen intussen reeds vele jaren goede dienst.

Het systeem waarbij we de kennis en vaardigheden van mede- eigenaars aanspraken om verbeteringen te helpen realiseren, was een onmisbare aanloopfase tot een gestructureerd systeem. Het blijft zaak erover te waken niet te vervallen in bureaucratie, die tijd- en geldverspillend is. Kort en creatief inspelen op al wat de gemeenschap aanbelangt is cruciaal en de kunst is te handelen alsof het voor jezelf is…

Wat uiteraard uniek was en blijft aan het hele opzet, is dat alles wat gedaan wordt voor het geheel, helemaal gratis gebeurt.

Ruim 90 eigenaars, zoals die er waren aan het begin van ons experiment, genoten van de vrijwillige inzet van dat handjevol mede-eigenaars die hun nek uitstaken. Hun namen staan in mijn memorie gegrift…Reinhilde, Eddy, Benedikt, Barbara, Steve, Tom, Marc, Hilde, Walter, Koen .

De 90 mede- eigenaars zijn intussen herleid tot 60,  wat overleg toch iets vereenvoudigt. Uiteindelijk zijn nu alleen de RvB nog ‘actieve’ leden, waarbij (mijn) dagelijkse aanwezigheid op het veld, niet onbelangrijk blijkt... De grote uitdaging is opvolging te waarborgen… al wordt er niet meteen voor gevochten...

Het feit dat voor adviezen van specifieke aard, we wel steeds vaker beroep kunnen doen op mede-eigenaars en bewoners, beslagen op diverse terreinen, maakt ons beleid toch wel uniek in zijn soort. Aannemer, architect, mensen met disciplinaire capaciteiten, zelfs zielenzorgers, maar ook mensen die de bloemen op straat bewaken (dat wordt ook nog een mooi lente- hoofdstuk dat u tegoed houdt), de Opsinjoorders …. iedereen heeft wel door dat samen bouwen aan een ‘dorp in de stad’ een gemeenschapsgebeuren is.

En ondanks alles, is dat het gevoel, waaruit ik permanent de kracht put om “door te gaan’…

Volgende week: deurwaarders doorgelicht…

Uit 'de Standaard der letteren' van 6 januari 2012: op nummer 1 bij informatieve non- fictie: 

"Al bij al heb ik gelukkig geleefd", de biografie van Roosje door Frank en Koen geschreven aan de hand van veel getuigenissen... Dagelijks laten mensen weten het ¨PRACHTIG" te vinden en als een kostbaar kleinood te koesteren.

Intussen reeds de 3de druk!

Ik glimlach bij de gedachte aan haar schitterende ogen en stralende lach die ze ook daarboven wel zal behouden hebben, zij het... misschien toch ook wel met een traantje... 

Op de vooravond van haar "gelukkige" trouwdag, zullen we proberen die ook in die geest te herinneren... dankbaar gelukkig in ons verdriet om het grote gemis.

Dat heb je dus, als Radio 2 op de achtergrond speelt en  –met permissie gezegd tussen 100 en 50 zit meer ketelmuziek dan in de 900 “oudjes’ ervoor-  hartbrekertjes je nopen even op de volume+ te drukken….

En zo kwam ‘Bridge over troubled water’ weer eens op me af…

Bruggen bouwen, het heeft iets heroïsch… niet enkel over de River Kwai.

Over troubled-, ondoorzichtig water, waarin je de bedding vol kleine zuiverende steentjes niet meer onderscheidt, waar kikkerdril het weer klaarspeelt dikkopjes te worden om straks weer lente te kwaken…

Symbolisch om van oud naar nieuw een brug te bouwen. Niet brutaal breken met wat achter ons ligt, ervaring is kostbaar, maar een brug leggen naar de overkant, naar het onbekende om het met open vizier en onbevangen tegemoet te treden.

Die gedachte besluipt me, terwijl een druilerige oudejaarsavond zijn opwachting maakt en ik besef dat het hier vanavond erg stil zal blijven.

Vorig jaar ook, maar alhoewel met velen, was dat liefdevol bewust stilletjes. Roosje kampte met verschrikkelijke hoofdpijn, maar wilde geen moment missen van wat, zonder het te beseffen, haar laatste dag in het Ganzenhof, haar ouderlijke thuis zou zijn, waar ze sinds 1980 kind, tiener en twen was… waar ze speelde, feestte, uittrouwde !!! ook pijn en verdriet had… maar vooral verschrikkelijk graag gezien werd en wordt…Vanavond is ze terug thuis. Haar urne troont tussen de foto’s van haar lievelingen, veilig bij ons. Het doet goed even mijn hand op het koude metaal te leggen als een symbolische streling over haar zachte wang…

Overgaan, de minder pijnlijke bewoording voor sterven… is ook een brug gooien over troebel water. Afrekenen, beoordeeld worden, in het reine komen.  

Bij deeltjes van de biografie waarin ik betrokken werd, grijpen de woorden van Roosjes eerste vriend me nog steeds naar de keel. "Waarom heeft ze toch eens niet meer even naar mij gebeld… afscheid nemen".

Die verzuchting heeft me heel diep geraakt. “Rose was niet van plan dood te gaan”, lieve jongen…door mijn tranen en een gemeende knuffel was dat het enige zinnige en eerlijke antwoord dat ik had.

Rose is altijd blijven houden van iedereen die haar pad kruiste.

Schoolvriendinnen, danspartners, partijgenoten, mede- patiënten, verpleegkundigen, de kassierster in de supermarkt, de bodes in het parlement….  Liet zij, zo blijkt nu, weinig mensen onberoerd,  het omgekeerde is even waar. Haar paardengeheugen en groot hart maakten dat er plaats was voor iedereen. Getuige daarvan haar verkiezing over de dood heen, als vrouw van het jaar op vele fronten. Ze werd opnieuw tot leven gewekt, al mis ik haar met de dag meer en meer…

Wat een contrast met de vreugde om haar dood in een ander kamp. Terwijl zowat iedereen de snerpende pijn voelt van jonge kinderen die het belangrijkste in hun leven ontnomen wordt: MAMA, klinkt het daar als een genadeschot dat alle waarheden voorgoed in de doofpot steekt.

De breuk van een zoon met zijn familie hebben we steeds ervaren als onjuist, onbegrijpelijk en wrede science fiction.

Zijn we naïef geweest alle cowboyverhalen voor waar aan te nemen, ook al kwamen ze uit vermeende ‘betrouwbare’ bron? 

‘Open policy’ waarbij alles besproken kan worden, biedt betere kansen om er ook samen uit te komen. Wie de waarheid geweld wil aandoen, heeft er belang bij alle verbindingen te verbreken.

Doch, de waarheid heeft haar rechten en die ontbrekende bladzijden staan geschreven, door mij en door velen die het van op de eerste rij beleefden… het zijn geen geheime documenten. Ze vormen een “bridge over troubled water”.

Elke nacht kan de laatste zijn…vooraleer echte en geveinsde waarheid elkaar ontmoeten… tot zolang zijn het mensen die beoordelen...

Voor iedereen een “veilige” Sylvesteravond, met de moed terug te blikken, een avond die ik tot de laatste fractie van de laatste seconde vasthoudt… geen detail te vergeten van wat mij binnenste buiten keerde.

Voor morgen wens ik iedereen een  frisse nieuwjaarsochtend, boordevol goede wil om beter te doen, te maken, te zijn…

Speciaal voor al wie ook met pijn en verdriet worstelt, zend ik een virtuele ‘touch of Rose’ als zachte streling met de wens dat geloof, hoop en liefde in het nieuwe jaar uw deel mag zijn.

Myriam

Toen ik nog les gaf en de week voor Kerstmis een kerstboom in de klas zette, werd het nuttige aan het aangename gekoppeld met uitleg over de jaarringen, de plaats waar dennen het best gedijen, de soorten, hun naalden, hun vruchten, …hun voortplantingssysteem.

Na de examens werd tijd en ruimte voorbehouden voor verhalen rond de boom. Uiteraard het Kerstverhaal zelf, maar ook eentje over het verdriet van een Scandinavische den…die omgehakt werd om op het marktplein van een grote stad te staan. 

De trots om zijn uitverkiezing, woog niet op tegen het verdriet gekapt- en ver weg gebracht te worden om na een paar weken roemloos ten onder te gaan op de brandstapel.

Kerstboomverkopers zullen het misschien niet zo graag horen, maar een echte den komt er bij ons al meer dan een decennium niet meer in.

Een kleine den, gekapt voor hij mocht groeien of een grote-  na jaren energie roemloos  sterven. Jaar na jaar een ring naalden opbouwen, huisvesting bieden aan bosbewoners, reikhalzend in de mist naar de hemel groeiend…bang kijken naar de houthakkers op zoek naar een ‘geschikt’ exemplaar en dan het snerpend geluid van de onverbiddelijke zaag… die onbarmhartig door het merg klieft… en de elegante beauty met een plof neerlegt.

Jarenlang kozen we een boom met kluit om Kerst te parfumeren, om hem dan met Drie Koningen, als de hardheid van de bodem het tenminste toeliet, onbarmhartig naar de koude tuin te verbannen. Terwijl wij in huis nog tot Pasen naalden plukten uit zetels en tapijt, stierf de kalende boom op een eenzaam plekje uit het zicht, een langzame dood… was het van de kou of natte voeten … bij de lente opkuis, ging hij onverbiddelijk mee met de groendienst of spetterde nog even tegen in de vlammen… En dat was het dan. Terwijl de volgende ‘uitverkorene’ alweer zijn ondergang tegemoet groeide.

We vonden het geen optie meer…

Met de komst van heel mooie kunstbomen, artistiek en evenwichtig op te smukken, de oproep omzichtig om te springen met de zuurstof producerende bossen, ontrading van boomverbrandingen… hebben mee het pleit beslecht dat onze Kerst geen boom meer velt…

Toegegeven: het opzetten van de hoge boom vereist heel wat kunst- en vliegwerk, waar ik intussen behoorlijk bedreven in ben.

Het resultaat blijft ieder jaar verrassen, net als de dozen lichtjes en versieringen die exponentieel vermeerderen… tot groot jolijt van de kleinkinderen, die dolgelukkig zijn ‘hun’ versieringen jaarlijks terug te zoeken en te vinden…Maar sinds dit jaar is er meer.

Voortaan is onze mooie boom bij elke Kerst, de vertrouwde residentie van een paar heel mooie engelen.... in memory of….

Als vingeroefeningen in de pianolessen van weleer helpen de liedjes die ik hier aaneen rijg om " I wanna know what love is"...

Misschien ligt het wel aan de 1000 klassiekers van Radio 2, maar sinds 2^de Kerstdag neemt nostalgie het geregeld van me over. De 1000 klassiekers van de grootste familie van Vlaanderen, brengt zoveel herinneringen terug tot leven. Het maakt droef, ja, maar ook dankbaar.

De bundeling van liedjes die de jaren ’60, ’70, 80, 90, 2000… tot vandaag kleuren, zijn als een tijdslijn, met klemtonen, die voor ieder van de vele luisteraars wellicht  anders liggen…hoe ze voor mij klinken, wil ik best delen…

Het vele werk dat deze tijd op me afstormt bij het vertrek van de uitwisselingsstudentjes naar hun  eigen kerststal, wordt begeleid door muzikale herinneringen die me dragen, zelfs optillen…

Als kind herinner ik me geen radiotonen, ik betwijfel of die ooit opstond, tenzij bij mijn grootouders voor den Tour en zondagavond voor de voetbaluitslagen…. Maar dat hadden we ook helemaal niet nodig, want  als ons mama zong, was heel het huis vol vreugde . Ze had een erg mooie stem en of ze nu aan ’t koken of poetsen was, “the white cliffs of Dover,” de “lichtjes van de Schelde” en de “Lieve Vrouwetoren”,  waren maar een paar klanken ver.  Net als “Madame Butterfly”, “the third man”, Piafs “Milord”  en zelfs Marlène… nee, niet de onzichtbare geliefde van Gert van Samson, wel die van de blauwe engel, op zoek naar… “Sag mir wo die Blumen Sind”

Als tieners met op onze kamer die mijn zus en ik deelden, een kanjer van een ‘portatiefke’, werden piraatzenders als Veronica, Radio Caroline, TF1…  onze stiekeme maatjes… Elvis, Richard Anthony, Claude François, Peter Kraus en Connie Frobous, Freddy Quinn, Adamo … Met onze gebrekkige talenkennis kweelden we eerder phonetisch mee, vermoed ik.

Met Françoise Hardy deed de eerste melancholie haar intrede. “Tous les garçons et les filles de mon âge se promènent dans la rue deux par deux….mais moi je vais seule dans la rue , l’âme en peine…  et personne qui m’aime…” We werden zo graag droevig op “tombe la neige, tu ne viendras pas ce soir” , al hadden we geen idee wie er dan wel had moeten doorkomen… viel er zelfs helemaal geen sneeuw…

Geleidelijk aan werden de teugels een beetje gevierd. Kwam er ruimte om te verkennen… “On demand' au papa s'il permet , et comme il se méfie des gourmets, il vous passe la muselière”…

Bob Dylan maakte ons spoorwijs, nog voor er windmolens verrezen: “the answer was blowin’ in the wind”…and John Denver was onze GPS: “take me home, country roads”, al was het me toen duidelijk dat ”même en chantant, je n’aurais pas le temps de visiter le monde entier.”

“Those were the days…”

Met haast elk van de 1000 klassiekers, wordt een stukje verleden even terug heden.

Ook de herinneringen aan onze 'ontluikende' dochters, “daar gaat ze” op de autoradio toen ik  hen (veel te vroeg) aan een fuifje ging ophalen.

Overbezorgd noemden ze het, maar ik hoop dat ze het ervaarden als “When I need you”… ook toen “you ‘ve lost that loving feeling” aan de orde was en ik hen een dosis “power of love” toediende, maar eerlijkheidshalve “never  promised a Rose garden’. Nooit gaf ik op te benadrukken dat  “l’important c’ est la Rose” was en ik glimlach bij de gedachte dat “j’avais oublié que les roses sont roses” en dat “even without a reason why, I have to smile”.

“De meeste dromen zijn bedrog”, maar weten dat “You never walked alone” is een troostende “Memory”. Er zijn geen “tears in heaven” mag ik hopen, want mijn “lady in red”,  mijn “petite fleur” weet dat “als de dag van toen, hou ik van haar”, “Roosje, mijn Roosje”.

“Il est 5 heures, Paris s’ éveille, je n’ai plus sommeil.» Op mijn PC- scherm kijk ik recht  in je « bright eyes » en « I will always love you ». « Maintenant je sais » que “c’ est ma vie, c’ est elle qui m’a choisi ».« I’m a dreamer, but I’m not the only one »…

“Les vieux mariés”… « zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder » en “laat mi maar lopen langs de straten”, op zoek naar “de Roos”… "mais les roses d' aujourd'hui sont artificielles'...

« If you don’t know me by now, You will never, never know me…. »