Net voor Hemmeres wandelen we onder de ruïnes van een oude spoorwegbrug en wanneer je het pad achter het viaduct volgt bots je op een dichtgemetselde spoorwegtunnel. Best eng als je kraaiengeluid op de achtergrond hoort … Op het einde van de oorlog hebben de Duitsers na hun terugtrekking over de Our dit spoorwegviaduct opgeblazen.
De Our, van Bron tot Monding
Normaal is dit hier slechts een kleine rivier maar breed uitgesmeerd, fonkelend door de zonnestralen zocht ze langs allerlei zijarmen een weg richting Schönberg, waar de stroom meer gestructureerd wordt.
Tussen Manderfeld en Andler geniet men van een brede vallei, met toch geleidelijk aan lopende hoge oevers. Prachtige wijdse vergezichten
over de eifel, waar tal van roofvogels hun eten zoeken, wisselen elkaar af.
Piepkleine, bijna verlaten, landbouwersdorpjes zijn als parels uitgesmeerd over het landschap. Het dal bestaat uit weinig bossen, veel weiland en bolle heuvels. Het gevoel van vrijheid en eindeloosheid overvalt je hier. Enkel het ruisend, kolkend geluid van de Our verstoord de stilte. Het miauw van de buizerd en het gekwetter van talrijke eenden zorgen voor de achtergrondmuziek. 
Even voorbij Manderfeld steken we de grens over voor een kort buitenlands bezoek van slechts 2 Duitse dorpjes: Verschneid en Wischeid 
om dan via de steengroeve van Andler, waar elk jaar het eerste weekend van september aan Hill-Climbing wordt gedaan, terug in België terecht te komen.