spreuk

Toen voor de zoveelste maal het electriciteitscircuit in mijn appartement het liet afweten dacht ik ineens aan een vroegere franse aanduiding van Spanje:ten Z van de Pyreneeen begint Afrika .Deze Zondag is er een van niet ongestoord achter de computer kunnen werken, mijn stressvermindering door middel van een kopje zwarte koffie ging niet, er was geen stroom. Mijn familie hier aan de kust die anders mijn Zondagen wat komt opvrolijken, had andere afspraken. Gelukkig was er zonet ineens weer licht , de kaarsen die ik klaar gezet had zijn overbodig geworden, maar ik berg ze nog niet op, je kan niet weten. Misschien, dat ik nog wat allerlaatste administratieve beslommeringen afwerk, daar heb ik eigenlijk geen zin meer in, ik ga maar verder lezen in het interessante boek van Hirsi Ali:"Mijn Vrijheid".en dan maar weer tot morgen medebloggers ,slaap wel en om Sonja Barend aan te halen:"Morgen gezond weer op."

Als ik het even niet meer zie zitten en maar doelloos loop te ijsberen
denk ik na een tijdje <en nu eerst een kopje koffie>
Een vroegere vriendin van me zei altijd als ze ergens over piekerde
<eerst een biertje> Ontelbare kleine kopjes koffie zijn door mijn
keelgat gegleden,sinds ik ergens gelezen heb,dat koffie zo'n goede
anti-oxydant is, maak ik me niet meer druk over te veel cafeine.
trouwens ik slaap altijd goed op een kopje sterke zwarte koffie.
Ik drink cafe solo zoals ze in Spanje zeggen,koffie met melk is cafe con leche en koffie met een beetje melk cafe cortado Als ik zoals ik
nu doe over koffie ga leuteren, dan zie ik het echt even niet  meer
zitten. 't wordt tijd dat ik bij mezelf  ga denken NIET ZEUREN.en
ga iets doen.Wandelen langs de boulevard is geen optie, een saaie
grijze lucht en een hele sterke wind.
Er ligt nog een legpuzzel op me te wachten, geen gezellige een van 
300 stukjes verschillende groenten soorten, om nu snij-spercie- en
andere bonen, groenten-en fruitstukjes tot een groenteboers paradijs
om te toveren, laat maar.Ik ga nu eerst maar een cafe solo drinken.
 

Likeurtje

Mijn vader die een groot voorstander was van bewegen, zelf aktiefturner in zijn Sneekse jonge jaren, kon het moeilijk verkroppen, datzijn enige dochter,waar hij bovendien dol op was,op een Zaterdagnamiddag in een hoekje van de kamer zat te lezen, inplaats van wat aktiefs te ondernemen en tot mijn verdriet riep hij dan:"Kom op, jas aan we gaan een stukje lopen zo koud is het niet." Door ervaringwijs geworden wist ik, dat zo'n eindje vaak een uur werd,zuchtendging mijn boek opzij, maar ik wist er wel een slaatje uit te slaan."Ookwat winkels in de stad kijken toch,niet alleen langs de grachten".OK na de grachten de stad in was zijn antwoord. Wandelen met mijnvader vond ik best fijn, hij liep tenminste stevig door.We liepen langs de Bijenkorf, mijn vader kocht sigaren, we staken de Dam over naarde Nieuwe Zijdsvoorburgwal."Gaan we ook nog naar Heck?"

Mijn vader lachte wat geheimzinnig "Nee niet naar Heck, we gaan naar Wynand Fokkink.Had ik nog nooit van gehoord "Wat is daar dan?" "Zal je wel zien,nog even nieuwsgierig blijven" Wynand Fokkink bleekeen wat donkere ruimte met een grote bar,ik vond het maar niets.

"Dit is mijn dochter"zei m'n vader tegen de man achter de bar en diemoest maar eens een likeurtje leren drinken. "Zo, zo en voor U een recht op en neer?Dit lokaal heet een proeflokaal jonge dame".

De barman zette twee glaasjes voor ons neer,die waren zo boordevol geschonken dat er als het ware een kop op de drank zat."Eerst heel voorzichtig de kop eraf drinkenhoor"adviseerde mijn vader.Als ik mijnogen dicht doe herinner ik me weer de scherpe smaak van de likeur .

"De eerste slok is nooit zo lekker jonge dame, neem nog maar een klein slokje" en inderdaad bij het tweede slokje smaakte de likeur veel beter.

Vanmorgen te haastig iets aan mijn blog toegevoegd, is dan ook wel te zien, aan 'n slordig "gebakken visje", ik was met verschillende dingen tegelijk bezig , ik bewonder maarten er altijd om dat hij zoiets heel gemakkelijk foutloos kan, ik kan het niet en dat weet ik al heel lang. Vandaag tot nu toe een bijna zonloze dag, zonnig bericht uit Spanje slaat nu nergens op. Echt dus een dag om bankafschriften,die ik altijd in mijn kluis tot later opbergen gooi, eens in hun mappen op te bergen, zag dat de postbank van me verwacht -en las tot mijn grote schrik, dat dat voor alle nederlandse banken geldt-dat ik voor eind van dit jaar persoonlijk bij die banken langs moet komen om me te identificeren. Ik vlieg op deze vergevorderde leeftijd beslist niet meer naar Nederland, zal de tegoeden maar naar mijn Spaanse Bank overmaken, ik krijg langzamerhand een hekel aan administratie.Het wordt al erg vroeg donker, ik verlang nu al weer naar de zomer en zomerdrukte aan stranden.

Een gebakken visje halen bij de visboer, mijn moeder vond dat tijdens de familie vakanties in Sneek hetsummon, ze hoefde die dag dan niet bij de familie te zijn, alleen met een lievelingszuster ging ze op stapen dat "stappen"eindigde altijd met het eten van een gebakken visje, waarbij zij vaak verzuchtte, wat makkelijk toch als je alleen zou wonen, voor niemand hoefde te zorgen, geen aardappels schillen,groenteschoonmaken,alleen voor jezelf zo nu en dan een gebakken visje halen,wat een heerlijk leven zou dat zijn.Mijn moeder was een avondmens ,de late avonden in haar keuken waren tijdens mijn jonge jaren een bronvan genoegen, er werd dan vlak voor het naar bed gaan nog iets lekkers gegeten, mijn broer kwam daar uitzijn kamer ook op af.En ook ik vind een gebakken visje niet te versmaden, al kan ik dat visje niet bij eenvisboer halen en ik moet het zelf in olijfolie bakken.

Fiesta's

Tja, als je niet goed op je kalender kijkt alvorens iets te gaan ondernemen, kom ik hier nogal eens voor gesloten deuren te staan. Nu was gisteren hospitaal USP niet gesloten, maar onderweg daar naar toe kreeg ik een onrustig gevoel, omdat taxista Manuel zijn vrouw meegenomen had en ik na begroeting vroeg waar ze naar toe gingen , "dat was naar San Roque het was immers een dia de fiesta, het was allerheiligen ". Nou ja een bloedprik geven zal toch wel kunnen dacht ik.Ik dacht dus verkeerd, want dat kon niet .Maarten zou me komen halen , ik bleef bij de receptie balie geduldig zitten wachten ,kwam te weten, dat alleen eerste hulp afdeling open was, ik was in een soort ER programma verzeild geraakt. Bij Maarten thuis werden voorbereidingen gemaakt voor een bezoek aan het dolfinarium, na koffie en toast bracht Maarten me thuis, voor hem hoefde het dolfinarium niet. Voor mij hoefde eigenlijk de hele dag niet, was zo gezegd een overdreven overbodige dag in mijn repertoire. Overdreven, dat zei mijn broer eens toen ik van een "uitje thuis kwam".Doe niet zo overdreven, ik hoor als het ware nog het timbre waarmee hij het woord uitsprak, later toen hij een dochter had die overdreven op het krijgen van een petticoat, die ik voor haar meegenomen had, reageerde vond hij dat overdrevene prachtig.Ik was thuisgekomen van een driedaags klasverblijf in een uitspanning op de Veluwe.Alleen mijn broer was thuis en ik was zo vol van alles wat ik had meegemaakt, dat ik losbarstte over beroemde mensen die we hadden moeten uitbeelden, de lerares nederlands had me in het oor gefluisterd, dat ik Einstein moest uitbeelden en mijn krullenbos nog erger in de war gemaakt dan die al was. Broerlief was altijd beheerst , hield zich naast zijn studie aan een gedragscode zoals elke ochtend :ochtendgymnastiek, zoals elke dag :minstens een uur viool studeren.Zijn muzikaliteit had hij van mijn moeders familie geerfd, mijn moeder zelf had een absoluut gehoor en haar jongste broer(oom Guus) kon op gehoor piano recitals naspelen.

Ouder worden houdt in "weinig fysieke aktiviteiten, proberen door het aanboren van nieuwe geestelijke inspanning nog wat levensspanning op te bouwen". vandaar dat ik aan een weblog begonnen ben, want in wezen voelde ik me een computer analfabeet en daar moest verandering in komen.Zo'n weblog neemt de plaats in van het ouderwetse dagboek.Aan een dagboek bijhouden ben ik al vele malen in mijn leven begonnen en evenzo vele malen mee opgehouden. Een weblog kent meer mogelijkheden,omdat familie leden en vrienden die een computer hebben meer bij je oudere leven betrokken worden. Door wat te vertellen in een weblog, val ik niet uitsluitend terug op lezen, terwijl ik bovendien ging merken,dat mijn lees concentratie afnam, vaak viel ik al lezend in een makkelijke stoel in slaap,datzelfde heb ik trouwens ook bij televisie programma's .Nu de herfst ook hier aan de Spaanse Costa del Sol zijn intrede heeft gedaan, is mijn fysieke inspanning beperkt tot lopen achter de rollator, ik probeer een uur per dag onderwijl wat boodschappen meenemend,voor zwemmen is het mij nu te koud geworden.

Uit, goed voor U

Het hangt er natuurlijk vanaf waar je naar toe gaat en om nu te zeggen hoerah ik moet 17.30bij endocrinologo Maldonado zijn in hospitaal UPC is nu niet zo'n uitje waar je met plezier naar toe gaat, hoewel Spaanse specialisten heel gauw iets delegeren bv. een eenvoudige bloedprik, want die had ik volgens hem nodig om te kunnen zien of het recept wat ik vorige keer van hem gekregen had, wel een goede uitwerking had gehad.

Dat wordt dan Woensdag een bloedprik halen bij UPC tussen 9 en 11 uur 'smorgens, leuk voor taxista Manuel die me daar weer naar toe kan brengen en ook fijn voor mij, omdat maarten zei, dat hij me bij UPC ophaalt voor een lunch bij hun thuis alvorens me terug te brengen naar mijn flat. Toen Maarten me thuis had gebracht, ben ik eerst nog even boodschappen gaan doen, ik had al met mezelf afgesproken, dat ik een steelpannetje rijst

met curry zou gaan eten in een bar-restaurant vlak bij me,want om zelf iets aan het eten te doen ontbrak me helemaal de zin. Na het 19.30 journaal werd ik verwelkomd in bar restaurant, mijn stoel werd aangeschoven , een kussentje tegen de rugleuning geplaatst, ze kennen me daar, ik kom er vaak. Er was wat commotie over een bezoekster, EEN nacht vriendin? van een van de obers, waar die ober helemaal geen zin in had, hij stuurde haar weg, "maar die kat kwam weer" zongen wij vroeger. ze ging tegenover mij aan mijn tefeltje zitten,ober heel boos, stuurde haar weer weg, zij kwam weer terug, hij pakte haar op haalde de stoel onder haar weg enfin na nog wat strubbelingen die ik geinteresseerd

Je hebt behalve hangjongeren tegenwoordig ook hangouderen en daarvan voel ik me er een, ik hang van de ene stoel in de andere, van het BALCON NAAR DE KEUKEN,VAN DE KEUKEN NAAR DE SLAAPKAMER, JAMMER GENOEG BEN IK EEN EENZAME HANGOUDERE, MEER VAN DAT SOORT ZIJN ER MISSCHIEN WEL, maar mij onbekend,DIE nederlandse hangouderen aan deze kust heb ik overleefd. Ik had de computer eerder al uitgedaan, omdat er nogal eens complicaties met elektravoorziening voorkomen, zodat de computer steeds afslaat,maar dat schijnt nu op deze tot voor kort grijze ochtend mee te vallen en gelukkig schijnt nu ook de zon en dat moet een hangoudere toch goed doen. Hangouderen hangen vnl. rond in wachtkamers en cantines van ziekenhuizen Ik zit mezelf behoorlijk in de weg, heb dan ook nergens zin in, zelfs niet in een glaasje sherry,heb me de laatste dagen nog bezig kunnen houden met legpuzzelen en probeer nu door wat op de teksverwerker te typen een bron van energie aan te boren. Maar die bron zit heel erg diep.

Herinnering:

huisverlichting

Ik draai al heel veel jaren op aarde mee en uit mijn vroegste

jeugd herinner ik me nog heel goed de gaskousjes ver-

lichting ,en wat later de elektriciteits meters met een gleuf

waar een gulden in moest voor een x-aantal minuten licht:

geen gulden, geen licht. Fietslantarens gaven een fel licht

door middel van carbid (acetyleengas) .

Waarom ommekiek als een alias, mijn grootmoeder op haar zeventigste verjaardag gevraagd naar levenservaringen zei" 't is maar 'n ommekiek" zoiets als het gaat in een vloek en een zucht voorbij. Hoewel ik nu ouder ben dan mijn grootmoeder toen ze dat zei, vond ik die uitdrukking zo haar sterk karakter waardig, dat ik bij het zoeken naar een alias als vanzelfsprekend op deze uitdrukking kwam, hoewel ik zelf niet kan zeggen dat mijn leven in een vloek en een zucht voorbij is gegaan .Bijna elke dag iets te berde brengen in Volkskrants weblog zal me wel moeite kosten, hoewel ... ik heb hier waar ik woon nog een kleinkind van bijna zeven jaar en daar is altijd wel iets over te vertellen. Ietsje meer over waar ik woon, dat is aan een boulevard, dus uitzicht op zee en 's avonds als het niet hard waait inslapen bij zacht zeegeruis . Ik heb het erg naar mijn zin, al zijn er dan niet veel vriendinnen van mijn leeftijd meer in de buurt om eens gezellig mee te kunnen praten, de meeste heb ik overleefd en behalve lezen zorgt puzelen (legpuzzels) voor voldoening plus bovenal de vele bezoekjes van mijn familie die op 'n half uur autorijden afstand wonen.