Maandag 12 oktober 2009
Waarom ?
Ja, waarom deze blog.
Wel, vanmiddag ben ik nog voor mijn vrouwke de soep serveerde even op het dak gekropen. Om te schreeuwen.
In mijn wankel evenwicht, mij telkens naar een andere windrichting wendend, heb ik uit al mijn hongerige krachten geroepen, dat ik dit kloteland met zijn corrupte rechters, zijn machteloze, egotrippende politiekers en zijn big-brother-mentaliteit kotsbeu was.
En nog steeds ben.
Nog voor ik door een ongelukkige beweging van de nok in de dakgoot schoof, een beweging die mijn intimiteit met elke dakpan op de weg naar beneden telkens pijnlijk vergrootte, wist ik, dat niemand mij gehoord had. En dat ik voor de volgende dagen best verweg van een stoel zal moeten blijven.
Mijn vrouwke, die met tranen in de ogen een ladder bij de buren was gaan lenen en die zo onhandig mogelijk tegen de dakgoot had geplaatst, onderwijl onze prinses van vijf om de oren slaand, omdat deze bleef zeuren over een gemiste konijnenfilm, heeft me in de uren volgend op mijn afdaling overtuigd mijn bezwaren voortaan nog enkel neer te schrijven.
Ik weet het, die vorige zin is te lang. Maar de fout ligt bij die verraderlijke pijnscheuten die mijn wereld nu teisteren en beheersen.
Ik moet u dus vragen, beste lezer, gebruik te maken van enig geduld, zodat ik kan bekomen van deze ervaring en klaarkom voor mijn volgende berichten.
Wel, vanmiddag ben ik nog voor mijn vrouwke de soep serveerde even op het dak gekropen. Om te schreeuwen.
In mijn wankel evenwicht, mij telkens naar een andere windrichting wendend, heb ik uit al mijn hongerige krachten geroepen, dat ik dit kloteland met zijn corrupte rechters, zijn machteloze, egotrippende politiekers en zijn big-brother-mentaliteit kotsbeu was.
En nog steeds ben.
Nog voor ik door een ongelukkige beweging van de nok in de dakgoot schoof, een beweging die mijn intimiteit met elke dakpan op de weg naar beneden telkens pijnlijk vergrootte, wist ik, dat niemand mij gehoord had. En dat ik voor de volgende dagen best verweg van een stoel zal moeten blijven.
Mijn vrouwke, die met tranen in de ogen een ladder bij de buren was gaan lenen en die zo onhandig mogelijk tegen de dakgoot had geplaatst, onderwijl onze prinses van vijf om de oren slaand, omdat deze bleef zeuren over een gemiste konijnenfilm, heeft me in de uren volgend op mijn afdaling overtuigd mijn bezwaren voortaan nog enkel neer te schrijven.
Ik weet het, die vorige zin is te lang. Maar de fout ligt bij die verraderlijke pijnscheuten die mijn wereld nu teisteren en beheersen.
Ik moet u dus vragen, beste lezer, gebruik te maken van enig geduld, zodat ik kan bekomen van deze ervaring en klaarkom voor mijn volgende berichten.
Geschreven door bakari1 om 11:46
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
fillepein.
Kankeren en permiteren en jonge ...versieren. Ik wou dat ik in uw geburen was. Dan had ik die ladder een duwke kunnen geven.
Lieve groetjes van uit De Klinge
Ik kom je een fijne maandag wensen