Archief

Dan komt de dag van de blijde intrede van de verlosser , dan was het feest , de mensen waren uitgelaten en er werd gebedeld voor sigaretten en chocolade ... maar het was nog niet voorbij . Dagelijks vlogen er nog V1bommen over en op een dag viel er één niet zo ver van ons , het was nacht en er kwam een Engelse soldaat bij ons terrecht , hij was in de buurt waar de V1 was gevallen in een aalput terrecht gekomen . Je kunt je voorstellen hoe die er uitzag en de stank die hij meebracht . Die werd prompt gewassen en verschoond ... die is dat nooit vergeten, want nadien kwam hij geregeld op bezoek en dat kwam mij goed uit , van beroep was hij leraar dus telkens als hij langs kwam was het engelse les . Bij ons was de schade beperkt , de plafonds waren naar beneden gevallen en wat ruiten gesneuveld , maar weer stond de tijd niet stil . De geallieerden hadden een bedrijf in St.Amands bezet om als opslagplaats te dienen en alles goed en wel maar er moest ook brood op de plank komen en William " zo noemde onze gast " had mij ondertussen al zo goed onderwezen dat ik dacht : " ik ga maar eens een kijken of ze mij konden gebruiken . Ik werd aangenomen als chekker en ik was dus verantwoordelijk voor de in - en uitgaande goederen .

Het was een nare ervaring , we gingen aardig tekeer ... mensen van de overzijde vertelden mij later dat ze mijn vlak hadden gezien en dat terwijl wij in de woning zaten en tussen twee raids in zijn we dan maar in de schuilkelder gegaan  " dewelke zich vlakbij bevondt " het verdere verloop afwachten . De dag nadien zijn we dan gaan laden en als ik mijn vrachtbrief kreeg stelde ik vast dat ze mijn bestemming hadden verandert zodat ik toch naar de Franse kust moest , maar dat zinde mij helemaal niet en temeer daar ik vaststelde dat ik een lek had . Juist op het moment dat ik dat vaststelde kreeg ik controle van een beamte en dat beviel hem helemaal niet en hij verdacht mij van sabotage om niet naar de kust te moeten . Maar het lek was waarschijnlijk van de explosie ontstaan , we lagen nu te wachten aan het Muidensas en in de namiddag werd een chemisch bedrijf in Rieme gebombardeerd en de noorderwind dreef het gas in onze richting met als gevolg dat we weer naar de dichts bijzijnde schuilkelder moesten vluchten want ademhalen werd moeilijk , zeker mijn vrouwtje had het erg lastig . Onder de grond ging het wat beter , mijn ouders waren net in de buurt en daar ik vreesde te worden opgepakt hebben wij nog diezelfde avond ons hebben en houden over gezet bij mijn ouders en in de nacht ben ik naar mijn baas gegaan om hem op de hooge te brengen van de toestand en te vertellen waar zijn schip zich bevond . Hij maakte geen bezwaar , dus afwachten wat het verder wordt . De dag nadien zijn we met de François , dat was het scheepje van mijn ouders naar Baasrode gevaren waar ik mijn bezit heb overgebracht bij mijn schoonouders , daar zaten we voorlopig gerust . Mijn schoonmoeder was vroedvrouw , dus mijn vrouwtje was in goede handen en de tijd gaat verder zonder zich om ons te bekommeren , zo kwam stilaan de tijd dat mijn dochter werd geboren . Ondertussen was de aftocht van de bezetter begonnen , iedereen bleef wijselijk binnen om de aandacht niet te trekken , het was zielig om te zien : te voet , per fiets ... er bleef van de fiere weermacht niet veel over .  

De Cyrille was voor die tijd al een vrij modern schip met salonroef voor de stuurhut en een moderne viertact motor , de woning was mooi afgewerkt in acajoe en parket vloer . Wij hebben er dan ook een mooie tijd op beleefd , ondertussen was mijn echtgenote in blijde verwachting , we zijn nu in Gent aangekomen en lagen met het ledige schip aan de Muide langs de Terneuzenlaan . Waar we lagen te wachten op een lading , maar Gent was een beruchte beurs , de beursmeester liet geen weigering toe als het uw beurt was moest ge kiezen , passen was uitgesloten . Wat het meeste voorkwam was zand voor de Franse kust , voor de verdedigings werken van het bezettingsleger , maar de schepen werden op de vaart naar de bestemming geregeld beschoten door de Engelse jachtvliegtuigen . Om aan dat gevaar te ontsnappen had ik me een doktersattest bekomen om niet naar de kust te moeten en ik mocht dus een binnenlandse reis aannemen , maar terwijl we daar lagen te wachten werd Gent of meer bepaald Merelbeke gebombardeerd en we kregen ook ons deel , een bom was net naast het schip in het water beland en ontplofte onder het schip .

Die mensen waren nog zo vriendelijk een flinke brand ( voorraad ) kolen voor de schipper te laten liggen tot mijn groot genoegen , die zouden goed van pas komen zoals later zou blijken . In Obourg lade ik een lading cement voor Oppitter " een klein dorpje op de Zuid Willemsvaart " , er was daar een buurtwinkeltje dus ik ging daar wat boodschappen doen . Nu vroeg ik de uitbater of hij soms een konijn voor mij kon versieren ... die man vroeg waar ik vandaan kwam en niet wist dat het oorlog was . Ik zeg " ja dat weet ik zeker , maar ik heb kolen in de aanbieding "  , hola zei de man : "hoe groot moet dat konijn zijn " en we hebben dan ook lekker konijn gegeten . Het leven was mooi , we waren voldaan en gelukkig . Toen ik na 6 maanden ging afrekenen , kreeg ik tot mijn verwondering 1000 Fr. drinkgeld , dus was ik in het voordeel en mocht dan ook zo verder doen .
Maar ja de tijd gaat verder en de maanden vliegen voorbij en aan alles komt een einde , ook aan de Lemavi 1. Het werd tijd voor verandering en verbetering ... dit kwam er aan door een aanbieding van een Gentse reder , zijnde een motorspits 38 m lang , 350 ton groot , prachtige woonst en goede motor en vrije vaart voor 1800 Fr. maandloon . Ik moest er dan ook niet lang over nadenken , we waren ondertussen al in het jaar 1944 belandt en de oorlog liep stilaan naar zijn einde , maar het ergste moest nog komen .  

Mijn maidentrip begon in Terhagen met bestemming Molenbeek , dat was een goed begin , niet te ver en weinig sluizen . Alles verliep naar wens en zo ging het dan verder ... eens naar hier en eens naar daar . Mijn vrouwtje was vlug van aannemen, dus alles veliep naar wens . Maar de tijden waren hard om fatsoenlijk rond te komen met dat loon , dat was erg krap en ik ging dan ook eens met mijn baas praten .
We kwamen tot een oplossing en wel als volgt , hij liet mij 6 maanden vrij om zelf mijn werk te zoeken onder voorwaarde , dat ik na die tijd meer zou hebben verdiend . Als wanneer ik in steen bleef varen was dat voor mij geen groot voordeel , het was oorlog en met baksteen kocht ge geen boter of eender wat , mijn laatste reis baksteen ging dan van Rumst naar La Louviere . Wanneer ik daar steen had afgeleverd kon ik in Manage kolen laden , maar er waren wat problemen ... het schip was 130 ton groot en de aangeboden tonnage was 140 ton en die moesten mee , na veel memmen kreeg ik de reis .
Ik nam hiermee een groot risico want ik was over mijn ijkschaal geladen en dat mocht niet , maar ik had het voordeel dat het schip een kelderdek had en mijn gangboorden stonden dan ook volledig onder water . Maar het was oorlog en kolen was goud , het werd nog beter toen ik ter bestemming kwam in Nimi . Ik ontdekte dat de afnemer een faiencerie was , dus een aardewerk fabriek en toen ik daar uitgelost was en ik de baas vertelde dat we nog maar pas getrouwd waren , werd ik tot mijn verwondering afgeladen met huisraad van ieder twaalf stuks , dus dat kwam als geroepen . We zaten meteen in onze huisraad tot nacht emmer toe .

Ik was niet zo pesimistisch en zag het allemaal wel zitten , het duurde niet lang of ik had betrekking gevonden als zetschipper op een motorscheepje van 130 ton , de " Lemavi 1 " , voorzien van een monocilinder glooikop kromhout motor van 35PK en dat voor een loon van 1100 Belgische franken per maand . Het lag op mij te wachten in Kl.Willebroek , we zijn dan met het weinige dat we bezaten , met een driewieler bakerfiets en de bruid er boven op naar Kl.Willebroek gereden en het schip in bezit genomen . Vanaf nu af begon voor mij het echte leven , ik stond er alleen voor , van mijn moeder had ik vijfduizend frank en voor 4 broden zegels gekregen , dus we waren rijk en gelukkig . Alles was nieuw en ik maakte voor de eerste keer kennis met een motor die ik niet kende en een gebruiksaanwijzing was er niet bij , dus experimenteren , gelukkig had ik ook daar mijn ogen goed de kost gegeven bij mijn ouders , want ook dat was een kromhout motor bij hen aan boord , maar een 2 cilinder . De behandeling was hetzelfde , dus geen paniek en we zullen d'r eerst een nachtje over slapen bij onze huwelijksnacht aan boord . Het schip had zijn beste tijd gehad en comfort was dus ver te zoeken , maar we waren niet zo veeleisend , we hadden mekaar en tomorrow is an other day . De eigenaar , mijn baas dus , was een reder en scheepsbevrachter te Boom en die zorgde dus zelf voor een lading , deze bestond voornamelijk uit baksteen uit de rupelstreek . Mij bleef enkel de zorg het ter bestemming te brengen .

Hier in het dorp is weinig te beleven buiten eens naar de bioscoop , als hij open is en bij één van deze gelegenheden heb ik daar een meisje leren kennen . Maar het wordt wat moeilijker nu we terug gaan varen als ik haar wil zien , ik van overal waar we gemeerd liggen de verplaatsing naar Baasrode met de fiets zal moeten doen en dat kan dichtbij zijn of ver weg , maar ja het kan niet anders en ge moet er wat voor over hebben he ! We lagen ook wel eens dagen en soms weken in Antwerpen en dan ging ik daar ook wel eens uit en bij één van deze gelegenheden kwam ik mijn jeugdliefje weer tegen en het klikte weer meteen en na wat te hebben gedanst en gedronken , heb ik haar dan ook vergezeld naar hun schip ergens in de haven  . Het was een moeilijke situatie voor mij , maar na een goed gesprek en een kusje hebben wij de episode afgesloten en gingen we elk onze eigen weg . Maar het bleef toch wat hangen en ik zal nooit weten of ik de goede keuze heb gemaakt , dus ben ik maar blijven fietsen en dat nog een lange tijd ... Van tijd tot tijd kon ik mij eens veroorloven met de trein te gaan als ik wat gespaart had en het was ook niet even gemakkelijk met de verbindingen , want het trein verkeer liep ook mank , maar aan al die ellende komt ook een einde en dat in 1942 , dan zijn we getrouwd . Niet met de goedkeuring van mijn moeder , want het was een meisje van de wal , wat moest ik daarmee als schipper , maar ja liefde is toch blind zoals men zegt .

De vrijheid was zoek , ook in de scheepvaart ging alles over de bezetter en had men geen keuze meer om zelf zijn bestemming te kiezen , men besliste voor U . Het eten was schaars en op de bon , ja ... we waren in een vreemd land belandt . Het uitgaansleven was ook geknot , muziek mocht nog , maar dansen niet . Dit gebeurde toch , maar met een wachter aan de deur en als het belletje ging vloog iedereen naar zijn plaats , dit kwam mij al bekend over daar ik tijdens ons verblijf in Calais in het weekend met de fiets naar Antwerpen fietste om te gaan dansen en de maandag de weg terug . Maar dat is voorbij , laten we naar de werkelijkheid terugkeren , het zijn harde tijden , mijn ouders liggen met hun schip weg gestopt in onze thuishaven Baasrode en de spoeling was mager ( er waren bijna geen inkomsten meer ) , het randsoen brood is niet te eten en om het in 't zwart te kopen is het peperduur ! Maar de tijd staat ook hier niet stil ...

Het duurde dan ook niet lang of ik had een vriendinnetje gevonden , een schipperinneke ( ik zal haar "joske " noemen ) en dat was dan de eerste kalverliefde maar wel heel tof . Het was de eerste verkenningstocht , maar het blijft wel hangen en loopt als een rode draad door uw verdere leven . Hoe lang we daar met het schip hebben gelegen dat kan ik bij benadering niet zeggen , maar toch nog een lange tijd want we konden niet terug naar Belgie , daar de vaarweg nog was gestremt door de vernielingen van het oorlogsgeweld . Het leger had ondertussen de lading in beslag genomen en gelost , deze bestond het merendeel uit kleergoed , schoenen , wat eetwaren en fietsen ... en dan maar wachten tot we de toelating kregen om terug naar ons thuisland te vertrekken . Maar ondertussen was het wel onrustig en benauwd geworden . Want we kregen bijna dagelijks bezoek van Engelse jachtvliegtuigen en er werd dan lustig op los geschoten , gelukkig hebben wij daar niet teveel schade aan overgehouden . En hiermee sluiten we het hoofdstuk Frankrijk met goede en slechte herrinneringen . Eindelijk kwam het lang verwachte moment dat we de terugweg naar Belgie mochten aanvangen , maar groot was de desolutie als we daar toekwamen ... dat was ons land niet meer , alles was veranderd , de bezetter was de baas en regelde dan ook alles .