Hier in het dorp is weinig te beleven buiten eens naar de bioscoop , als hij open is en bij één van deze gelegenheden heb ik daar een meisje leren kennen . Maar het wordt wat moeilijker nu we terug gaan varen als ik haar wil zien , ik van overal waar we gemeerd liggen de verplaatsing naar Baasrode met de fiets zal moeten doen en dat kan dichtbij zijn of ver weg , maar ja het kan niet anders en ge moet er wat voor over hebben he ! We lagen ook wel eens dagen en soms weken in Antwerpen en dan ging ik daar ook wel eens uit en bij één van deze gelegenheden kwam ik mijn jeugdliefje weer tegen en het klikte weer meteen en na wat te hebben gedanst en gedronken , heb ik haar dan ook vergezeld naar hun schip ergens in de haven  . Het was een moeilijke situatie voor mij , maar na een goed gesprek en een kusje hebben wij de episode afgesloten en gingen we elk onze eigen weg . Maar het bleef toch wat hangen en ik zal nooit weten of ik de goede keuze heb gemaakt , dus ben ik maar blijven fietsen en dat nog een lange tijd ... Van tijd tot tijd kon ik mij eens veroorloven met de trein te gaan als ik wat gespaart had en het was ook niet even gemakkelijk met de verbindingen , want het trein verkeer liep ook mank , maar aan al die ellende komt ook een einde en dat in 1942 , dan zijn we getrouwd . Niet met de goedkeuring van mijn moeder , want het was een meisje van de wal , wat moest ik daarmee als schipper , maar ja liefde is toch blind zoals men zegt .

De vrijheid was zoek , ook in de scheepvaart ging alles over de bezetter en had men geen keuze meer om zelf zijn bestemming te kiezen , men besliste voor U . Het eten was schaars en op de bon , ja ... we waren in een vreemd land belandt . Het uitgaansleven was ook geknot , muziek mocht nog , maar dansen niet . Dit gebeurde toch , maar met een wachter aan de deur en als het belletje ging vloog iedereen naar zijn plaats , dit kwam mij al bekend over daar ik tijdens ons verblijf in Calais in het weekend met de fiets naar Antwerpen fietste om te gaan dansen en de maandag de weg terug . Maar dat is voorbij , laten we naar de werkelijkheid terugkeren , het zijn harde tijden , mijn ouders liggen met hun schip weg gestopt in onze thuishaven Baasrode en de spoeling was mager ( er waren bijna geen inkomsten meer ) , het randsoen brood is niet te eten en om het in 't zwart te kopen is het peperduur ! Maar de tijd staat ook hier niet stil ...

Het duurde dan ook niet lang of ik had een vriendinnetje gevonden , een schipperinneke ( ik zal haar "joske " noemen ) en dat was dan de eerste kalverliefde maar wel heel tof . Het was de eerste verkenningstocht , maar het blijft wel hangen en loopt als een rode draad door uw verdere leven . Hoe lang we daar met het schip hebben gelegen dat kan ik bij benadering niet zeggen , maar toch nog een lange tijd want we konden niet terug naar Belgie , daar de vaarweg nog was gestremt door de vernielingen van het oorlogsgeweld . Het leger had ondertussen de lading in beslag genomen en gelost , deze bestond het merendeel uit kleergoed , schoenen , wat eetwaren en fietsen ... en dan maar wachten tot we de toelating kregen om terug naar ons thuisland te vertrekken . Maar ondertussen was het wel onrustig en benauwd geworden . Want we kregen bijna dagelijks bezoek van Engelse jachtvliegtuigen en er werd dan lustig op los geschoten , gelukkig hebben wij daar niet teveel schade aan overgehouden . En hiermee sluiten we het hoofdstuk Frankrijk met goede en slechte herrinneringen . Eindelijk kwam het lang verwachte moment dat we de terugweg naar Belgie mochten aanvangen , maar groot was de desolutie als we daar toekwamen ... dat was ons land niet meer , alles was veranderd , de bezetter was de baas en regelde dan ook alles .  

Ik maakte er dan ook mijn domein van , verder was er daar niet veel te beleven , iedere morgend naar de boer achter melk en dat was het dan . Verder met de fiets de omgeving wat verkennen en of er onder de andere schepen geen bekenden waren en zo maakten wij weer nieuwe vrienden en werd het weer wat een beetje gezelliger .

Want nu het donker is , is dat te gevaarlijk zegde hij . Dus s' morgens na een slapeloze nacht met veel gesnurk en gejank hebben wij den terugtocht aangevat . Wat was de verrassing groot toen onze ouders ons daar terug zagen , we stonden wel aan de overkant van het kanaal , dus mijn stiefvader kwam ons met de bijboot ophalen . De vreugde was groot , maar ook de verrassing , na ons verhaal te hebben gedaan was alles weer rustig in afwachting wat er verder zou gebeuren . Na een paar dagen kwam er een Duitse officier de lading controleren en verder was het maar afwachten wat ermee zou gebeuren , ondertussen was Belgie bezet door het Duitse leger en de mensen van dat yachtje zijn dan na een tijdje terug naar huis gegaan , mij de zorg van hun bootje achterlatend .

Ja de tijd staat niet stil , ondertussen ben ik al 16 jaar geworden en liggen we in Baasrode , onze thuishaven te wachten wat er te gebeuren staat , de oorlog staat voor de deur . Het is afwachten , ondertussen is er wel geen inkomen meer , maar moeder zorgde toch altijd dat er wat op tafel kwam . Ik weet bij benadering niet hoelang we daar hebben gelegen , maar na lang wachten kregen wij een vracht naar Veurne. Toen we daar onze lading hadden gelost werden we aangeslagen door het Belgisch leger , om leger materiaal te laden met bestemming England , maar zover zijn we niet geraakt . We zijn wel vertrokken van Veurne naar Frankrijk , via de Veurne vaart naar Duinkerke onder begeleiding van 2 soldaten . De baan Veurne - Duinkerke lag juist naast het kanaal en een stroom vluchtelingen volgde ons richting Frankrijk , te voet , met de fiets volgepakt met hun hebben en houden , zelfs met paard en kar . Het was een ellendige ervaring , waar gaan al deze mensen naartoe ... het onbekende tegemoet . Onderweg werden we beschoten door Duitse vliegtuigen , gelukkig zonder erge gevolgen . Van Duinkerke moesten we verder richting Calais , maar ook daar zijn we niet geraakt , wel op enkele kilometers voor de stad zijn we gestrand aan de Pont- d' Ardres , daar lagen al een massa schepen te wachten ook allemaal geladen met leger materiaal en te wachten op de overtocht naar England , wat in groep zou gebeuren . Dat is trouwens ook niet gelukt want het Duitse leger had ondertussen enkele spitsen omgebouwd tot landingsvaartuigen , met het voorschip te voorzien van een valdeur en achterop twee vliegtuigmotoren , om op die manier England te bereiken , maar dit experiment is schijnbaar ook mislukt zodoende bleven we ook terplaatse liggen wachten op wat komen zou . We hadden ook een yachtje op sleeptouw , ook vluchtelingen , dewelke op deze manier de overtocht probeerde te maken . Die mensen hadden ook een zoon van mijn leeftijd en mijn moeder die de oorlog van 1914 - 1918 had meegemaakt was bang omdat ze wist dat de kans groot was dat we zouden worden opgeeist van de Duitsers . We moesten vluchten , maar naar waar ??? We gingen op stap voorzien van een deken , wat soldatenkoeken en cornetbeef , maar nog diezelfde avond liepen we al in de arme van een Duitse officier . Het was wel even schrikken , gelijk die was uitgerust , bewapend van kop tot teen . Maar buiten verwachting was hij beleefd en vriendelijk , hij bracht ons naar een hofstede die al overvol zat met vluchtelingen . Het was al laat en donker en we moesten daar overnachten , we hadden hem ondertussen zo goed en zo kwaad het ging wijgemaakt waar we vandaan kwamen en dat we daar in het kanaal lagen met een boot en we moesten s' anderdaags maar terug naar huis gaan .

De schooltijd is voorbij en hier begint dan mijn leven met vallen en opstaan , met hoop en wanhoop , mijn stiefvader was een ongeletterde man , er viel dan ook bij hem niet veel te leren ! Als jonge tiener was het leven aan boord dan ook ééntonig en het enige vermaak als er niet werd gevaren was de bijboot en dat was ook mijn vaarschool . We bootsten het geluid van de motor na en met de riem leerden we de wielwerking . Hieruit kon je vaststellen of je een rechtse of een linkse schroef had en soms waren we met meer boten en werd er gesleept met verschillende boten achter elkaar , gelijk het in die tijd nog gebruikelijk was .
Maar dat mocht ook niet altijd , dat was afhankelijk van de plaats waar we afgemeerd lagen , soms was er te veel stroming of te druk verkeer , verder was er niet veel te beleven . Met de jaren kwam dan de tijd dat we moesten helpen het schip af te boenen of de ruimen bij te keren ( proper maken met de borstel ) , de lading bestond meestal uit granen en tijdens het lossen was dat handenarbeid of met een elivator en moest er worden bijgeveegd . Achteraf bekeken was alles een leerschool want we hadden in die tijd nog geen flauw benul van linkse of rechtse schroeven , ook niet van de wielwerking , maar we deden het gewoon en later heeft het in de praktijk zijn nut bewezen . Mijn stiefvader was wel niet geleerd , maar varen kon hij als de beste en ik heb dan ook alles moeten leren door goed mijn ogen te gebruiken en vast te stellen hoe en wat er gebeurde en waarom ... Hier sluiten we dan ook het hoofdstuk van mijn prille kindertijd af en gaan we een stapje verder naar de tienertijd .
De tijd van uitgaan en achter de meisjes aanzitten , was wel een schone tijd , maar we werden erg kort gehouden en het zakgeld was eerder aan de magere kant en dan mocht er tijdens de week niets fout gaan of het was niets . Dus veel viel er niet te feesten , af en toe naar de bioscoop alleen (want met gezelschap dat konden we niet betalen ) , en met de zondag gaan dansen . Maar om 10u terug aan boord of er zat een vlieg in de soep ! Maar goed , het was een gezellig tijd en we maakten er het beste van . Soms vaarde ik mee als hulp met onze bunkerboot , daar zat dan wat drinkgeld aan vast en boterkoeken , lekker he ! Dat gaf weer wat meer speelruimte en zo verlaten we de boterkoekentijd en gaan weer een stapje verder , zo belanden we in de mobilisatie van 1938 . Alle reservisten werden opgeroepen en alles viel zowat stil , ook in de binnenvaart , maar de tijd stond niet stil .  

Op 2 juli 1922 werd uit een schippersgezin een jongetje geboren . Ik was er natuurlijk wel bij , bij dit gebeuren  ,maar weet er verder niets over te vertellen ... Mijn ouders waren varende met een binnenschip ( een pleit ) . Later werd dit één Moerbeeks aakje . In 1926 overleed mijn vader , mijn moeder stond er van dan af alleen voor met 3 kinderen . En het leven moest verder . Van deze tijd weet ik niet zoveel te vertellen , mijn moeder was verplicht hulp te zoeken en een knecht aan te werven om verder te kunnen varen , om haar kroost te kunnen voeden . En van het één kwam het ander en de knecht werd mijn stiefvader ... Na enkele jaren brak de schooltijd aan en werd ik in een internaat geplaatst bij de paters in Brugge . In dit internaat heb ik m'n eerste communie en plechtige communie gedaan , na enkele  jaren werd ik overgeplaatst naar een internaat voor schipperskinderen in Laken ( Brussel ) . In dit internaat was geen onderwijs en we wandelde dus iedere morgend naar de gemeenteschool van Laken . Daar heb ik 3 jaar m'n broek versleten en aangezien mijn ouders mij niet steeds konden komen halen in het verlof , bracht ik het verlof door met de bestuurder van het internaat en zijn gezin . Toen werd het tijd om de school te verlaten , dit was rond m'n 12 de .