donderdag 31-10-1991

MELSBROEK 15u.30
Gert wordt gerepatrieerd

Meneer,
is het wel Gert Maris ?
Heb je alles wel goed nagekeken ?
Ja mevrouw,
het is u Gert.
NEE
mijn Gert gaat niet dood
Straks is hij hier
levend
zal ik hem vasthouden
hem kussen
trots zijn op mijn held
U vergist zich meneer.
Mevrouw
het is geen vergissing
het is u Gert
Gert Maris
Ijskoud voel ik mij
Iedereen praat maar
Waarover ?
Ik weet het niet
Uren zit ik te wachten
Wanneer komt hij nu
18.00 uur
Eindelijk komt men zeggen
we kunnen gaan
Er waait een harde, koude wind
het raakt mij niet
Iemand doet mijn jas dicht
Ik kijk over het plein en zie
een levende haag
gevormd door para's
die Gert vergezelden
op zijn laatste reis
Eén voor één bekijk ik hen
hoop, dat Gert er toch bij staat
Maar
hoe ik ook zoek
ik kan hem nergens vinden.
Trompetgeschal, gevolgt door doodse stilte
Gert is daar
Mijn Gertje ?
In die lijkwagen ?
Langzaam komt hij aangereden
ik word gek
dit is de hel
Het kan Gert niet zijn
nee, nee
het kan niet
Wezenloos kijk ik toe
traag
rijdt de lijkwagen aan mij voorbij
Ik wil er naar toe gaan
hem uit die auto halen
Ik kan niet bewegen
Hij rijdt voorbij
de koude nacht in,
terug naar Hasselt
daar
waar ik voor het eerst
Gert
in mijn armen nam

Jacqueline

Vrijdag 18 februari 2011

28 oktober 1991

28 oktober 1991 -'s morgens

een brief van Gert uit Zaïre
De radio meldt dat de para's spoedig terug keren
Gert zou weldra thuis zijn.
wat was ik gelukkig
Die dag

Nacht van 28 en 29 oktober 1991

Alles is rustig, vredig, iedereen slaapt
droomt zijn eigen fantasierijke droom
Plots rinkelt de telefoon
akelig en kil klinkt het door de holle nacht
Ik spring uit bed en ren er heen
Een stem klinkt aan de andere kant van de lijn
GERT IS DOOD
Eén zin
verwoest mijn leven
vernielt al mijn dromen
mijn toekomst
Het dreunt door mijn hoofd
NEEN, het kan niet, het mag niet
niet mijn Gertje
Lieve God, alsjeblieft, niet mijn zoon
Luister je nog, klinkt het dringend, heb je gehoord wat ik zei
Gert is dood, begrijp je, hij is dood
Het is niet waar, nee, nee, het kan niet
hij komt toch volgende week naar huis
Als gehypnotiseerd ga ik naar Koen
kijk naar hem
naar zijn rustige ademhaling
zachtjes raak ik hem aan
Koen, Koeneke, papa heeft gebeld
er is iets gebeurt met Gert
Gert is dood
Nee, nee, godverdomme nee
Woede, machteloosheid
Mama, nee, nee, niet mijn broer
niet mijn beste vriend
misschien is het een vergissing
is het toch niet Gert
Daar sta ik, sprakeloos, verloren
Mijn eigen Koeneke, ik kan hem niet troosten
omstrengeld in elkaar
samen wachtend, hopend, biddend
laat het niet ons Gertje zijn
Gert, onze mooie, sterke, stoere Gert
DOOD
In Zaïre, een vreemd, duister land
zeeën van ons verwijderd
een granaat is ontploft
Humanitaire opdracht "Bleu Beam"
één dode, zes gewonden
Hij stierf als een held

Jacqueline

Vrijdag 18 februari 2011

zondag 22 september 1991

Een station heeft altijd iets van afscheid nemen.
Soms voor even.
Soms voor het leven.
Maar dat besef je op zo een moment niet.
Gert zijn weekend zit er op, hij keert terug naar zijn bataljon.
Telkens weer moet ik huilen.
Ik geef hem nog een zoen, zwaai tot de trein uit het zicht verdwenen is.
Zijn laatste trein.

Jacqueline

Meer van Het dagboek , mama van Gert Maris