Aryans

We ontmoetten één echt  'arische ' vrouw, haast blanke huidskleur.
Foto nemen was niet mogelijk.

Ze kunnen die groenten kweken met een eenvoudig irigatiesysteem.
Ze leggen in de aarde kanaaltjes aan, die ze met de hand afsluiten of openen en zo het water over het gewenste gedeelte laten vloeien.
Uiteraard zijn het hier weer de vrouwen die dit werk opknappen!!
( ik begin me wat te schamen daar, een man  te zijn!!)

Maaandag 28 aug.
Om 9 u trekken we naar de Dah-gemeenschap.
Opvallend is dat vooral de vrouwen vriendelijk zijn, maar alléén als er geen mannen bij zijn!!
De mannen zijn eerder wantrouwig en ook hier zijn het de vrouwen die het werk doen !!
De kippen slapen bij hen in  'huis' en het is er niet zo netjes..
Ze leven langs de flank van een berg, meerdere stalletjes voor de geiten en stofferige , kleine huisjes.
We mogen even binnen bij een vrouw met 2 kindjes. Het is er netjes. Keuken, kachel, wonen, eten, slapen.. alles in 1 ruimte.
Vrouwen hebben zeer lang haar,speciaal gevlochten. Hun hoofdbedekking is bovenaan versierd met verse bloemen ( in de winter blijkbaar gedroogde).Ook sieraden worden gedragen, vooral door de ouderen.
Ze werken op het ' veld' met kindje op hun rug.
Kweken er tomaten, boontjes,kool, druif, abrikoos en appels.

..

Na een picnic in Kaltse, bereiken we Dah Anu , waar we gaan kijken in het guesthouse.
Maar het is ver is de bergen om de bagage te sleuren, maar erger nog, donker en vuile kamers.
Dan maar terug en beneden in het tentenkamp onze intrek genomen.
Er staan een 15-tal tenten, wij zijn de enigen die er verblijven.

De Aryans leven in een 7-tal dorpen in deze regio.
Zij beleven nog de Bon-religie, de voorloper van het Boedisme.
Laten in hun gemeenschap geen buitenstaanders toe en huwen ook onder mekaar.
( men ziet dan ook misvormde-vooral de ogen- en een zwakzinnige )

Sinds kort laat men in 2 dorpen buitenstaanders toe.

Ook een manier om over te steken...brrrr

Brug over Indus

Mannen aan het ' werk'...

Lief hé....

De Indus.. een machtige rivier.. loopt verder naar Pakistan.

Een typsch huis.

De versierde vrachtwagens, merk TATA

Onderweg even halt en abrikozen proeven.
De pitten worden als nootjes opgegeten.
Er is een zure variatie, waarvan de pitten gebruikt worden om olie te maken.

Zaterdag 26 augustus 2006

Na een afscheidsmaal met Kunchok Dolma en een ontroerend afscheid ( ik heb haar op zijn Vlaams eens goed vastgepakt en 3 zoenen gegeven), verlaten we de Nubra vallei.
Langs mooie bergen en dezelfde weg rijden we in 5u terug naar Leh.
Onderweg zien we de bus in de ravijn liggen, waarin  5 jaar geleden 22 mensen hun leven lieten.
Ook Dolma is voor het leven gedeeltelijk verlamd.. daar sta je even stil bij... en we rijden verder
na de tranen in de ogen te hebben weggeveegd.

Dit bord is duidelijk !

Bezoek aan een klasje.
Er zijn 8 leerjaren en een klasje kleuters.
De leerkrachten hebben later geen pensioen; alleen wie bij de overheid werkt, heeft pensioen !!

Men leert eerst talen, Ladakhi, Hindi en dan Engels.
Wiskunde wordt in het Engels onderwezen.

Na het 8ste leerjaar moeten de leerlingen naar een school in Leh.
Dit is 6 u rijden ( als de Khardung La  open is ) en is dus alleen weggelegd voor diegenen die familie hebben in Leh en daar kunnen verblijven.
Nadien wacht de universiteit, maar die is dan in Delhi !!

De kinderen worden opgehaald met deze bus, waarvoor Vlamingen geld ingezameld hebben.

Daar de dorpen soms veraf gelegen zijn , blijven vele kinderen op school slapen.
Ze dienen dan wel hun eigen  ' matras' mee te brengen.
Hier de slaapzaal....