Naar Manali

Wegens de grote koude ( -8°) gaan we met de zaklamp op zoek naar dekens.
De wind steekt ook nog op en onze tent wappert.
Uit de andere tenten nemen we dekens mee en maken het bed als volgt:
op de plank ( jaja, een plank ) leggen we het dunne matrasje, dan een deken, onze linnenzak waar we inkruipen, en dan nog drie (3) dekens !!
En slapen lukt nu wel.

PS. De muts is maar voor de foto hoor !


.

In Sarchu is er geen dorp.
Is alleen een rustplaats voor de vrachtwagens en een tentenkamp.
Ook hier zijn we de enige gasten.
We bevinden ons nu op 4253m.
Een spiegel kent men hier blijkbaar niet, dus scheren zal voor andere keer zijn.
Om 19u is er electriciteit en kunnen we wat later eten.
We hebben, via onze chauffeur, hen kunnen overtuigen hun kip klaar te maken.
Arm dier, maar ja..
Na wat soep komt de rijst en .. de kip.. of wat er moet voor doorgaan.
Het is onbegrijpelijk hoe ze het doen, maar steevast heb je enkel vel en stukjes been met enkele vleesstukjes aan. Ik denk dat ze die kip gewoon in kleine stukjes hakken.
Daar de electriciteit uitvalt om 20u45, gaan we dan maar slapen.
Ijskoud is het hier.. brrrrrrrr

Wegenwerken..

We rijden de Lachang La over ( 5065m ) en hebben zeer mooie zichten.

Nadien via 21 haarspeldbochten naar beneden.

De nomaden onderweg komen langs de ' weg ' zitten om water te vragen.
In dit gebied is zuiver water levensnoodzakelijk.

Zaterdag 2 september.

Na een erg frisse nacht zijn we om 6 u uit de veren.
Het ijskoude water is niet te doen om je deftig te wassen..brrrr

Het ontbijt bestaat uit ei en pancake.. er is geen brood !
En dit met een tocht van 220km ( 8u rijden ) voor de boeg.

We vertrekken om 7u.. de weg is erg slecht.
 Onderweg  zien we 2 zwartnekkraanvogels.

In het tentenkamp zijn een 12-tal tenten, maar wij zijn de enige gasten.
Het eten bestaat uit wat soep en rijst.
Daar het erg koud is, kruipen we met onze sokken in bed.

Wat verder ligt een Tibetaans dorp. Uit ondervinding weten we dat die honden hebben...
en inderdaad, de eerste uren in het donker laten ze zich fel horen met hun geblaf.....

Piep... hier ben ik...

Ingang van het kloostertje

Hun huisjes worden opgebouwd met deze stenen.
Eigen fabrikaat.

Het dorpje aan het meer.
De mensen hier zijn jarenlang van de buitenwereld wat afgesloten geweest.
Men merkt het aan hun huizen en manier van leven.
Sinds vorig jaar is er een busverbinding met Leh, waar ze hun inkopen kunnen doen en ook wat van hun eigen teelt proberen te verkopen.
Het dorp ruikt naar koeien en geiten, met huizen in droevige staat.
De mensen hun huid is donkerder en erg verweerd.

De zonnepaneeltjes die je ziet, krijgen ze van de overheid.
Zo hebben ze 's avonds af en toe wat licht.
Electriciteit is in gans Ladakh een probleem.

Op 4268m bloeien nog bloemen.. mooi !

Zoals op vele plaatsen , wordt ook hier de was aan een beekje gedaan.

Het meer, omgeven door mooie bergen.

Na 7u30 rijden door een prachtige natuur bereiken we het meer.
Het zoute water is  zeer koud .
Het meer ligt op 4268m hoogte.

Het klooster. Er waren meerdere te bezoeken, maar fotograferen was niet toegestaan.

We genoten 's avonds van een lekkere maaltijd met  pancakes en thee.
Maar.. om middernacht wakker. ziek.. en geen verlichting hé..
Ik zal jullie de details besparen, maar het is niet simpel om  met een zaklamp je te behelpen,
van middernacht tot 5u 's morgens.
Leeg, mottig, uitgedroogd heb ik vanaf  5u30 toch wat kunnen slapen.

.