休息以下 (eventjes rusten)
De zetel is enkel te gebruiken door twee-
benige wezens. Honden en katten moeten
hun plaats in het huishouden kennen.
Logisch toch?
Deze twee mormels weten dat maar al te
goed. Er wordt van deze regel NOOIT
afgeweken. Wet is wet. Niet op de zetel,
niet op bed, niet op de tafel en vooral uit de
afvalemmer blijven.
Zolang de controlerende overheid aanwezig
is, worden de regels strikt nageleefd. Is
baasje-lief uithuizig, of zit ie in z’n luie stoel
wat te knikkebollen met zijn boek op de
schoot, dan kan er misschien geprobeerd worden om de wet iets anders te interpreteren.
Baasje is nu bijna zeven weken spoorloos geweest. Nou ja, in Taiwan toch. Zeven weken
vleessalade, préparé, salamis, kaas, pensen, pistolekes, koffiekoeken, frieten, stoofvlees, bier
(vooral bier), paté, kop, Ardeense en andere ham, worsten, steak, stoemp en voetbal.
Aangekomen met 78 op de schaal, tussenstand 82 met nog één week te gaan. Alles normaal dus.
5 weken voor + 5, 10 weken voor – 5. Hondebeest beklaagt het zich nu al. Alle dagen vroeg uit de
veren om een ochtendwandeling af te werken van 15 km, weer of geen weer. Die eerst week is het
moeilijkste. Eerst janken en wat blaffen om baasje uit zijn nest te krijgen, dan heel demonstratief
voor de borstel gaan zitten, want de dagelijkse brushbeurt mag niet vergeten worden, wat blaffen
en rond huppelen bij de leiband, de poes wat jennen, en tenslotte trekken en sleuren tot het juiste
wandeltempo bereikt is. Een hondenleven is het, echt, geen grap.
Onderweg even tijd nemen voor ontbijt en koffie, de krant voor de twee-bener en een bakje water
voor Mantou, ik dus. Niet te lang, want na 9 u is het echt wel te warm om nog te stappen.
Terug thuis, languit op de koele stenen, onder de fan en hopen dat baasje na zijn douche in zijn
luie stoel kruipt met een (niet spannend) boek, zodat de sofa weer stilletjes kan ingepalmd worden.
Heheh.