Donderdag 15 februari 2007
DE SCHRIK VAN MIJN LEVEN
Wat een namidagje zeg .Thuisgekomen van mijn werk,at ik vlug een boterhammeke want ik en mijn man Giuseppe gingen een wandelingetje maken langs de dijk om te genieten van het prachtig weertje.Toen we thuis kwamen kwam onze jongste dochter Lina toe.Ze was heel zenuwachtig.Ik vond dat ze raar deed.Opeens begon ze te wenen en ik vroeg haar wat er scheelde.Ze zei dat ze sinds gisteren na de suikertest in de kliniek niets meer voelde bewegen in haar buik.Ik maakte me ongerust en zei dat ze de dokter moest bellen.Ondertussen kwamen ook mijn oudste dochter Imma binnen.Die vond ook dat ze onmiddellijk moest bellen.Na 2 keer tevergeefs te bellen nam de dokter de derde keer op en zei dat ze direct mocht langskomen.Na een echografie bleek alles dik in orde.Ze zagen de baby goed bewegen en zijn hartje bonkte.Toen onze 2 dochters thuiskwamen vernamen we dat alles di in orde was.Amaai,was me dat even schrikken.Nu kan ze weer lachen.
Geschreven door BERTINA om 22:58
Reageer op dit bericht
Na het bezoekje aan de kliniek, gingen we mijn man Giuseppe oppikken om een bezoekje te brengen aan ons kleindochterje Luca en dochter Imma. We mochten op Lucaken babysitten, want Imma en mijn man gingen boodschappen doen. Luca had reuzehonger en Lina gad ze haar papflesje. Van slapen kwam er niks in huis. Het wordt al een grote meid. Morgen wordt ze al 6 weken. Om half 5 reden we naar huis, want Lina moest alles nog klaarzetten om Bengtje te verrassen voor een romantisch Valentijnavondje. 
Wat heeft ze toch een mooi leventje! Eten, slapen, knuffeltjes krijgen. Af en toe is het toch ook moeilijk want ze kunnen het niet zeggen als ze ergens pijn hebben! En dan laat ze haar goed horen ze.
