Archief

Amai lang mogen slapen, 8 u. 30 vertrek voor een heel lange busreis naar Arequipa. De route loopt omhoog tot 4528 meter om dan weer te dalen tot 2300 m. Om aan te geven dat een weg geasfalteer moet worden, leggen ze gewoon grote kasseien op de weg.Ik vind dit toch maar gevaarlijk. Onze eerste stop is de graftombe van Sillustane. En wat gaan we doen, ja hoor klimmen. De klim is niet zo steil als die van gisteren, maar toch. Dalen doen we via trappen. De peruaanse gids doet de uitleg, Saskia vertaalt. Roger neemt de taak van Mozes over, want na het bezoek aan de graftombe blijft zowat iedereen hangen aan de kraampjes. Onderweg maken we een stop bij een familie, hoe ze leven, hoe ze werken. Wat zijn wij verdorie toch luxepaardjes. Met wat die mensen content (moeten) zijn, vind ik nog het uiterste minimum. Boven op het dak van de huisjes staan op veel plaatsen twee stiertjes. De bedoeling hiervan is : eendracht maakt macht. Bij sommigen staat er nog een fles champagne tussen, bij anderen een kruis.

Wat is dat !!!!!! We hebben een boottocht van 2u30 voor de boeg. We zijn nog maar net vertrokken of er steekt een fel onweer op. De boot wiebelt van hier naar ginder Twee mensen moeten aan de andere kant gaan zitten om de boot in evenwicht te houden. Meer hoef ik daar niet bij vertellen zeker. Blijkbaar ben ik één van de weinige die ongerust was. De meesten lagen gewoon een dutje te doen, en zeiden achteraf er niks van gemerkt te hebben. En opeens is daar terug de zon, het meer is weer kalm en zo varen we rustig de haven binnen. Maar ik heb ze toch genepen hoor.

Na het bezoek aan de drijvende eilanden varen we verder naar het eiland Isla Taquila. Amai, amai waar zijn we aan begonnen. Dit eiland ligt op een hoogte van 4000 meter. En we moeten nog een heel eind naar boven. We wandelen, slenteren naar boven. Op sommige plaatsen is het verdorie zo steil dat ik mijn adem kwijt geraakt. Ijl is de lucht hier, en dan nog zo warm (pffffff). Na misschien wel 20 keer gestopt te hebben komen we boven aan. Het is de moeite waard. Het uitzicht is prachtig, we hebben zicht op de verschillende eilanden. De klederdracht van de mensen is heel mooi. Hier breien de mannen en naaien de vrouwen. Met een mooi uitzicht nemen we onze lunch. Ik heb een heerlijke zalmforel gegeten. Dan nog wat rondneuzen en filmen, en dan beginnen we aan de afdaling. WAT IS DAT ???? Zeker een 550 rotsblokkentrap naar beneden. Je moet nogal uitkijken waar je je voeten zet. We moeten toch een aantal keren stoppen om op adem te komen en nog wat foto's te nemen.

We vertrekken om 7 uur naar het Tititacacameer. We meren eerst aan bij de drijvende eilanden. Het is absoluut de moeite om te zien, maar hier wonen No Way. De eilanden zijn opgebouwd uit zand en wortels, daar bovenop wordt kruislings riet opgelegd. Deze peruanen leven hier echt met het minimum. Ze wonen in een heel klein huis met gans de familie. Het huis bestaat helemaal uit stro. Koken wordt buiten gedaan. In de winter vriest het min 10 graden, en om zich te verwarmen kruipen ze nog wat dichter bijeen. Het is haast onmogelijk om er te wonen. Ze zouden met 2500 zijn die overschillende eilandje verdeeld zijn. Er is zelfs een drijvende school.

We zijn met zijn allen uit gaan eten om Mozes uit te wuiven, en om Saskia te verwelkomen. Mozes moet een tweetalige groep gaan leiden. Hopelijk doet Saskia het even goed. We zien wel. Onze pa heeft cavia gegeten, en vond het heel lekker. Ik heb alpaca gegeten, en dat was ook heel goed te smaken. Voor de rest was het een gezellige boel. Op tijd naar huis want morgen moeten we om 6 uur weer debout

De volgende halte is Raqchi.Hier maken we een wandeling door de site. En natuurlijk ook weer veel panorma foto's nemen. Ik durf het bijna niet meer te schrijven. Overal waar je komt is de natuur helemaal anders, maar toch altijd even prachtig. We stijgen van 3900 meter naar 4300 meter tot Roya. De lucht blijft toch wel ijl. Dat voel je toch bij de minste inspanning. Bergen met sneeuw wisselen zich af, met bergen met bomen, rotsen en dan weer volledig kaal. Dan arriveren we in Puno. Euh voor mij de smerigste stad die ik ooit heb gezien. Het is een echte vuilnisbelt in het midden van de straat, gewoonweg een stort. Ontzettend druk en vooral weer veel taxifietsen. Mooie momumenten zijn beplakt met van alles en nog wat. Deze stad is vooral ook berucht voor de smokkel met Bolivie. Ook om zijn omkoperijen enz. Maar wij trekken verder naar de baai van Puno, die is echter heel wat anders. We verblijven er 2 nachten. Nu ga ik me klaar maken om te gaan eten. De groetjes aan iedereen, en dikke kusjes aan de kleinkids van onze pa en mij

Alléé we staan weer met de kippen op, gisteren zijn we er samen mee gaan slapen. Om 8 u zijn we gaan slapen. Vandaag 5 u 30 op. Het is een heel stuk frisser, maar dat geeft niet hoor, want het wordt een lange busreis vandaag. Natuurlijk voorzien van de nodige stops. Urcos is het eerste dorp waar we halt houden. Op de markt eten de peruanen hun ontbijt. Ze worden niet graag gefilmd. Hoe zou je zelf zijn. Maar overal waar je stopt zijn er ook altijd cadeautjes. Het probleem is dat het ongeveer altijd dezelfde zijn. Onderweg staan er natuurlijk veel lama's. Nu kan ik eindelijk de namen onthouden : de vicunia, de lama, de guanaco en de alpaca. De wol van de alpaca is de duurste. We hebben in de bus ook cocabladeren vermengd met kalk gegeten. Dit zou veel energie moeten brengen. Je voelt inderdaad wel de verdoving. De gids, Mozes lacht er mee en zei dat je een wandeling van een uur gemakkelijk in een kwartiertje kan doen. Maar ik vind dat het vies smaakt. Het is een wisselvallige dag. Het heeft fel geregend en na een paar minuten scheen de zon weer, en dan was het weer onmiddellijk 25 graden.

Els ik zal morgen nog eens proberen, maar ik denk dat ik reeds te veel foto's heb genomen, en dat daardoor het opladen lang duurt. Bart, ge moet maar eens aan ons Els vragen hoe dat marcheert.

Els ik zal morgen nog eens proberen, maar ik denk dat ik reeds te veel foto's heb genomen, en dat daardoor het opladen lang duurt. Bart, ge moet maar eens aan ons Els vragen hoe dat marcheert.

Blijkbaar hebben we al te veel foto's genomen. Dropbox kan het niet meer geladen krijgen. Pech hé, want ik heb er spectaculaire.