was jaren geleden een activiteit met mijn zesdejaars ... ik plande het steeds in de winter ... naargeestig, ijskoud ... en relatief onbekend, maar deze reeks maakt daar een einde aan. Een goede zaak, want onwetendheid over het verleden maakt het gevaar om in dezelfde val te trappen alleen maar groter. Ik ben geboren in 1954 en heb dus de oorlogsjaren niet meegemaakt ... mijn ouders en grootouders wel ... Gerard ook ... die heeft de hongerwinter in Nederland meegemaakt en dat heeft hem getekend ... als hij er iets over vertelde kon je de pijn voelen ... Ook mijn grootmoeder Alice, geboren in 1899, heeft zowel de eerste als de tweede wereldoorlog aan den lijve ondervonden. Haar ouders waren kleine boeren en tijdens de eerste wereldoorlog waren Duitse officieren bij hen "te gast" ... noodgedwongen, dat spreekt ... Als boeren hebben ze nooit echt honger gehad maar heel wat mensen kwamen bedelen om brood en "in den duik" werd dat dan meegegeven ... Leven in oorlogstijden, wij kunnen ons dat niet voorstellen en ik hoop en bid dat wie na mij komt dat evenmin zal moeten trotseren. Het wordt koud en dan denk ik aan het lijden van mensen in Oekraïne, in Gaza, in andere "strijdgebieden" ... Nu Kerstmis nadert, het "feest van de vrede" is het zo triest te bedenken dat die vrede er voor tientallen miljoenen niet is, voor velen er nooit is geweest en er misschien nooit zijn zal. Sorry voor deze post op een zondag ... Ik wens ieder die dit leest "vrede" toe en het besef dat wij in dit deel van de wereld gelukzakken zijn, ondanks de energieprijzen, ondanks de regeringsperikelen, ondanks het geklaag en gezaag her en der ...
