Donderdag 11 oktober 2007
Mijn droom
Brrrrrrrrrrr….. het duurde even voor ik besefte dat ik rechtop zat in mijn bed, badend in het zweet. Die droom, die akelige droom was er weer van de man met het lichtje in zijn hand. Met zijn linker hand één vinger naar mij, drie naar hemzelf gericht en met duim in de lucht, alsof hij wilde zeggen…Ik ben de man, die eeuwig alles kan. Telkens kwam hij met veel lawaai binnen, soms kwam hij te paard, werd dan wakker van het hoefgetrappel, dan weer vloog hij door de kamer en maakte zoveel wind dat het net op een hevige storm leek. Nu kwam hij gewoon uit de kleerkast gekropen, waarvan de scharnieren zodanig kraakte, dat ik er weer wakker van werd. Ik wilde onder mijn deken kruipen, maar moest dringend naar het toilet. Toen ik terug mijn kamer binnen kwam zag ik twee grote ogen in het donker, ogen die leken door me heen te kijken. Dacht, wat nu weer, is dat een monster? Ineens greep een hand van achter de deur me bij de keel, de ander greep mijn been en trok me onder het bed, ik vocht als een wilde panter voor zijn leven. Maar zo vlug ben ik niet klein te krijgen en wist vanonder het bed te komen, pakte het koperen kruisbeeld, dat op mijn nachtkastje stond en sloeg ermee zo hard ik kon op dat monster. Tot mijn grote verbazing was het monster verdwenen, maar de man met het lichtje was er nog. Beleefde de schrik van mijn leven, maar liet het niet merken. De man met het lichtje zei, je moet slimmer zijn en het in een val lokken. Ik vroeg, wie ben jij dan en de man zei, ik ben Jack en mag eeuwig blijven rondtoeren met mijn lichtje, want ik was de duivel te slim af. Ik dacht Jack, ik ken geen Jack, ja mijn kat, maar die heet dan weer Jake. De man met het lichtje vertelde verder, de eerste keer dat ik de duivel zag, had ik hem zo ver gekregen dat hij zichzelf in een muntstuk veranderde. Ik stak het in een kistje met kruisvormig slot en pas toen hij me beloofde tien jaar gerust te laten, liet ik hem gaan. Na tien jaar was hij er terug en toen deed ik hem in een boom kruipen. Ik kerfde vlug een kruis in de boom en deed hem me beloven voor eeuwig gerust te laten. Jaren nadien toen ik stierf mocht ik het paradijs niet binnen, wegens het gesjoemel met de Duivel en in de hel mocht ik ook niet binnen, wegens de belofte van de Duivel, dus…..Ik werd gedoemd om eeuwig rond te dwalen. Als jij nu de volgende keer dat monster te slim af zijt, dan kunnen wij met z’n tweetjes rondwalen. Het zweet brak me nog meer uit en ik dacht, ben ik nu echt aan de dood ontsnapt, was dat monster echt de duivel en komt hij morgen weer? Ik zocht in het donker naar de lichtschakelaar, vlug deed ik het licht aan, waar was dat monster en de man met het lichtje in zijn hand? Ik keek onder het bed, achter het gordijn, in de kleerkast, maar nergens waren ze te bespeuren. Met trillende benen kroop ik terug in mijn bed, nam het kruisbeeld in mijn armen en het licht bleef aan.
Deze morgen werd ik wakker met Jake in mijn armen en het licht was uit, raar, maar waar!
Birdie.
Deze morgen werd ik wakker met Jake in mijn armen en het licht was uit, raar, maar waar!
Birdie.
Geschreven door Birdie om 00:00
Reageer op dit bericht
