Mislukkingen

Miljarden stapjes.

wij verprutsen, consumeren

we zullen het niet verleren

onze consumptiemaatschappij

wie waren er als eersten bij?

’t moest alsmaar groter, alsmaar sneller

muziek steeds luider, kleding feller

doe nu niet zo onschuldig

je bent, net als ik, daaraan schuldig

het brood moest in een zak

groenten in een plastiek bak

aan de kassa kreeg je ’n tasje

dagelijks deden we ons wasje

we produceren massa’s uitlaatgassen

een oliefilm op de regenplassen

het milieu wordt stilletjes ziek

oceanen zitten vol plastiek

iedereen raakt verslaafd aan ’t internet

global warming is ver van ieders bed

’t wordt dus hoog tijd om te handelen

om negatieve trends te doen kantelen

laat ons voor dat lege blikje toch maar bukken

met miljarden zulke stapjes gaat het lukken

Ludo , 2/2/2020

Hartje van goud

Ik geef je mijn tranen,

ik geef je mijn lach

iedere morgen,

iedere dag

ik zal voor je zorgen,

voel je geborgen

voor jou zijn mijn armen,

daarin mag jij je warmen

soms was het verward

maar jouw behoort mijn hart

ik weet nu beslist

wat ik jaren heb gemist

een vrouw met een hartje van goud,

met haar wil ik leven, met haar word ik … oud

Ludo B.

Mijn maatje.

mijn maatje die spreekt alle talen

‘k weet niet waar ie ze uit blijft halen

soms is ’t blaffen, dan weer grommen

’t kan hem allemaal niet veel bommen

hij blaft naar grote, niet naar kleine

hij gromt naar lelijke, nooit naar fijne

’t liefst van al loopt m’n maatje los

door de wei of in een eindeloos bos

komt hij daar dan soortgenootjes tegen

is hij heel dapper en ook nooit verlegen

doet er één z’n poot omhoog

dan houdt hij het ook niet droog

Waldo is altijd vrolijk en goed gezind

Waldo is daarom ook allemans vriend

Ludo Bisschops,   Kingstone   17 augustus 2017

M'n juf...

ik had een juf in d' allereerste klas
ze heette juffrouw Salomé
'k weet nog precies hoe lief ze was
'k liep overal met haar mee
ze toverde letters op het bord
en geregeld ook een cijfer
bij 't knutselen droeg 'k een bonte schort
en toonde ik veel ijver
dát was wat ik het liefste deed:
nagels kloppen in een plank
d'as al wat ik nog weet
en, oh ja... ik zat op d' eerste bank!

Oud-Heverlee, 3 juni 2014 

Mijn carrière,

Al rustend, met de glimlach op mijn wangen, schreef ik gisteren weer 'enkele' blaadjes vol.
Eerst nog effe twijfel of ik het hierop zou zetten...

Maar goh, waarom ook niet ?

Als jobstudent wat gaan serveren
dat deed ik jaren, tal van keren.
Na twee maanden aan de kust
heb ik een jaar in 't leger uitgerust.
Mijn wagen droeg een groot rood kruis,
ik reed er af en toe zelfs mee naar huis. 
Na den troep, al in d' eerste dagen
kreeg ik van mijn baas een grote wagen.
Die bak zat vol met wisselstukken,
chauffages repareren, dat ging lukken !
Met mijn diploma elektriek
trok ik naar een stinkfabriek.
Vier jaar lang hield ik dat vol,
m'n spaarpot raakte overvol.
Ik kocht een huis, ik trouwde.
't Was toen da'k heel mijn huis verbouwde.
Ik was zo heftig, zó verbeten
ze hebben dat op de metsersschool geweten.
'k Leerde chappen, tegels zetten,
metsen, voegen en een muur bezetten.
Dat ging vlot, 't stond buiten kijf:
ik zou gaan werken in een bouwbedrijf !
Twee jaar lang heel veel geleerd
maar toen ging het in Den Bouw 'verkeerd'.
Toen ik dat begrepen had
deed ik een examen aan De Stad.
Het leek de job wel van mijn dromen,
ik maaide gras, ik snoeide bomen.
Wéér een kans, wéér een examen
ik wou gaan werken in de haven.
Goed geslaagd en ik mocht gaan,
zes jaar lang zat ik in een kraan.
Daarboven op een meter of tien
verstopte ik zelfs een typemachien !
Maar dankzij loopbaanonderbreking
probeerde ik 'vertegenwoordiging'.
Ik wist al snel van wanten,
zocht in verhuur en verkoop mijn klanten.
Het had mij altijd al geboeid,
geen woonst of grond bleef ongemoeid.
Ik kocht zelf een bos, zette een huis.
In die branche voelde ik me het beste thuis.
Kostuum en das weer aan de haak,
carrièreswitch was in de maak.
Ik kocht een machien en een remorque
't was heel veel hooi op mijne vork.
't Was bezetten en 't was voegen,
het was zweten en 't was zwoegen.
Het was slijpen en 't was spuiten,
maar 't was ook zingen.. en veel fluiten !
Goh ! Wat deed ik die job toch graag !
Maar hernia was de eerste plaag.
Hup, we begonnen wéér van voren
en binnen drie jaar had ik twee immokantoren.
We werkten met zes mensen.
Wat kon een man zich nóg meer wensen ?
Eén in Brasschaat, één in Sint Job
en toen... toen hield het 'even' op...
Met slechts drie man verder in Sint Job,
dat was niet makkelijk, 'k zat soms strop.
Dus na een mooie jaar of tien
dacht ik het licht 't hebben gezien.
'k Verkocht mijn zaak met mij erbij
en deed er nog enkele rustige jaartjes bij.
'k Hoorde nog nimmer van een gast 
die zó vaak in z'n loopbaan is verkast.
Als ik nu enkel terugblik op dát stuk,
vind ik dat ik mag spreken van enorm véél geluk.
Ik was voortdurend in 't getouw
maar ik heb altijd gedaan ál wat ik wou.
Ben je nu van 't lezen moe ?
Toch wens ik jou ook zo'n carrière toe !!!

Ludo, Sint-Job-in-'t-Goor 1/4/2014

Liefdesliedje

je legt je hoofd teder in mijn schoot

ik streel je mooie, zachte haren

lang geleden dat ik nog zó genoot

ik kan jouw glimlach óók ontwaren

je neuriet zacht een melodie

de woorden volgen ietsjes later

het lijkt alsof ik deels de tekst ook zie

die staat geschreven in golven op het water

’t is een liedje over liefde maar ook over hartepijn

‘k herinner mij niet al de juiste woorden meer

’t gaat over een zwoele nacht en felle maneschijn

maar verteld zo’n liefdeslied dat dan… niet élke keer?

Ludo B.

Pamplona

Laura speelt haar spel

Laura speelt haar spel

mij bekoren kan ze wel

aan de horizon gaat ze onder

elke dag opnieuw dat wonder

ze geeft de hemel warme kleuren

iets moois staat te gebeuren

de zee omsluit haar telkens weer

elke dag, keer op keer

ieder wolkje krijgt z’n tint

en drijft dan verder op de wind

Laura houdt het touw in handen

legt de natuur aan banden

Laura heeft me in haar macht

Laura, je bent lief, Laura… je bent zacht

Ludo Bisschops,

Corsica, 11 mei 2017

Laura

Wil je de Zon op z'n mooist zien rijzen

dient je steven naar de kust te wijzen

in 't Oosten ontwaakt Laura met een lichte gaap

uit haar welverdiende slaap

reeds vele miljoenen jaren

borstelt Zij vurig haar rooie haren

Laura weet best wat ze doet

met haar, eeuwig warme, gloed

sommige besterven het door haar stralen

anderen weten er fortuinen uit te halen

maar deze knaap zei 't eerder zo nog niet:

'k ben smoorverliefd op die hete Griet!!

Ludo Bisschops, Broxbourne,

26 augustus 2017

Overal rust

overal rust behalve thuis

schier onmetelijke vrijheid

onderweg in m’n mobiele huis

gaf me terug mijn vrolijkheid

weer die glimlach op m’n mond

genieten van de kleine dingen

toch met de voetjes op de grond

eventjes geen redenen om te zingen

maar nu kan ik het toch weer

liefst van al zelfs franse liedjes

zo zing ik keer op keer

die fijne melodietjes

van Brel en Aznavour  

van Dassin en Dalida

over la mort et l’ amour

over chagrin et tralala

hun land is bovendien zó mooi

ik was ooit zelfs bijna uitgeweken

 ‘k val aan heimwee soms ten prooi

op La Douce France raak je niet uitgekeken

Ludo B.

Kunstenaars

ze ervaren óók warm en koud

al zijn ze heus nog niet zó oud

ze ervaren donker en licht

hebben vooral een prima zicht

ze hebben iets met textuur

dat is al van het eerste uur

ze raken me in m’n hart

ze dromen niet in wit en zwart

 denken niet aan het verleden

enkel aan de toekomst en het heden

ze zijn er niet voor eeuwig

ze boeien me oneindig

ze hebben het van nature

dat eerlijke, dat pure

 ‘kunstenaars’ vliegen er graag in

‘k herinner me het prille begin

ze stortten zich wellustig op die klei

ongedwongen en helemaal vrij

zóveel expressie is immers enorm fijn

‘k ben dan ook héél trots… hun opa te zijn!

Ludo Bisschops

28 januari 2020

Kou

Goh, ik krijg ‘t gevoel bij kou

te willen zeggen dat ik beestig van je hou

’t heeft niets te maken met het weer

ook al doet daarvan mijn lijf soms zeer

’t heeft wel te maken met een vrouw

z’is liever niet alleen bij deze kou

ik zal haar seffens warmen,

ik pak haar stevig in mijn armen,

ik wil haar hoofdje op mijn schouder leggen

en haar heel, héél zachtjes horen zeggen:

mijn ventje, ‘k zie je graag …

’t is toch wat…  die kou vandaag…

Ludo

Koeien

ze hebben hier miljoenen koeien

maar nooit hoor je ‘r een loeien

je merkt niet wat ze allemaal binnen spelen

’t kan hun blijkbaar ook niet schelen

grote vogels rusten op hun rug

die vangen elke vlieg of mug

met veel nichten en veel neven

leid zo’n koe toch een zelfstandig leven

daarop is menig mens jaloers

want die koe vaart steeds d’r eigen koers

Ludo Bisschops, India   13 maart 2020

Knappertjes

 wat opvalt in dit reuzegrote land

zijn die massa's afval aan de kant

stilletjes wordt dit continent dus ziek
door die overdosis aan plastiek
en al staat hun huis te stinken
hun brommertje moet blinken
het inkomen is hier tien keer lager
dus gaat het leven ook tien keer trager
het huwelijk is niet steeds gegeerd
de meeste bovendien gearrangeerd
kindjes maken is de nationale sport
van die knappertjes zijn er geen tekort.

Ludo B. 

India, 9-3-2020

Kleurenpallet

zoveel mensen, zoveel kleuren

andere keukens, andere geuren

van reizen word je alsmaar wijzer

en je leventje alvast niet grijzer

auto, vliegtuig of zelfs met een schip

reizen… man da’s hip !

’t moet niet exotisch zijn of ver

gewoon dichtbij naar her en der

’t mag vast en zeker met wat zon er bij

want van regen word een mens niet blij

beetje gedruppel, dat valt te verdragen

daarvoor hoef je niet meteen te zagen

’t is belangrijk dat de zon schijnt in je hart

dan heb je een pallet aan kleuren… zonder zwart!

Ludo B.

Kingsdown, 30 mei 2016

Sta positief in 't leven!

Sta positief in 't leven!
Tracht mensen te vergeven. 
Wees dankbaar voor je gaven.
Bouw voor je kroost een veilige haven.
Stel niet teveel je eigen wetten.
Heb respect voor wie jou op de wereld zette. 
Leef verstandig en gezond.
Blijf met beide voeten op de grond.
Kom, als de zon schijnt, uit je huis.
Zit 's avonds niet voortdurend aan de buis.
En ben je dan eens een 'beetje' ziek,
denk dan aan hen in de kliniek. 
Hou het dan liever wat plezant
en maak van een mug... geen olifant !

Ludo B.

28 maart 2014

Soms kijk ik even terug

Soms kijk ik even vlug
op m'n leventje weer terug.
Bij die of gene kans,
naar waar ging toen de balans ?
'k Deed vaak verkeerde stappen
en incasseerde zware klappen.
Die had ik dan wellicht verdiend,
'k heb het later nooit écht uitgekiend.
Dat hoeft ook niet, da's tijd verloren,
ik keek altijd weer gauw naar voren.
Gepoetste schoenen, proper hemd,
altijd hoopvol, blij gestemd.
Goede humor, brede lach,
open hemel, mooie dag.
Nu zeg ik monter en voluit:
"ik kijk alleen nog maar vooruit !"

28 Maart 2014

Kerstavond

kerstavond met je allerliefste schat

je wenst toch niks anders dan alleen maar dat

‘k hoef geen opgesmukte

‘k zoek met haar geen drukte

‘k hoef helemaal geen pakje

geen duit in een zakje

‘k heb geen wilde dromen

muziek mag binnenstromen

‘k wil zelfs zingen

‘k zou kunnen swingen

maar dan enkel met jou

m’n kleine lieve vrouw

want jij, in ’t wit of in het zwart

jij bent het vrouwtje van mijn hart

Ludo

Sint-Job-in-‘t-Goor

24 december 2019

Keer op keer.

een voorrecht hier rond te mogen struinen

langs kastelen met de allermooiste tuinen

langs prachtige abdijen en kerken

omgeven met graven en eeuwenoude zerken

langs dorpen waar de tijd bleef stille staan

waar mensen voor een klappekke bij de buren gaan

waar iedereen in de verkeerde richting rijdt

en men graag nog zelf een trui of sjaaltje breit

dominees doen hier 's zondags nog hun zeg

elkeen heeft rond huis en tuin een heg

de pubs zitten 's avonds steeds gezellig vol

de buiken staan, wellicht daardoor, ferm bol

klokken luiden hier de hele nacht nog door

waar, in Godsnaam, dient dat nog voor?

en al is 't hier steevast wisselvallig weer

ik kom telkens gaarne terug... keer op keer

Castle Rising Castle, 21 augustus 2017

‘k voel me een zigeuner af en toe

‘k voel me een zigeuner af en toe

ik word dat reizen toch nooit moe

’t is weliswaar soms best vermoeiend

maar dan ook altijd uitermate boeiend

je ziet hoe mensen leven, hoe ze werken

je leert van hun geloof en van hun kerken

je ziet hun houten huisjes en hun paleizen

waar men je af en toe de weg moet wijzen

en al blijkt zo’n stad ook wel eens een flop

van zó te reizen steek je altijd heel wat op

en ja, akkoord, soms is ’t wel eens plezant

tussen ’t schoon volk op een zonnig strand

maar weer thuis ben je zoiets gauw vergeten

onthou je enkel waar je lekker hebt gegeten

zulke reisjes heb ik ooit ook wel gedaan

maar op deze wijze ga ‘k er veel liever tegenaan

‘k hanteer mijn atlas, gidsen en een aanstiplijst

en rij waarnaar de naald van ’t kompas wijst

kilometers malen is best leutig, echt geen kwaal

en ‘k heb liever m’n banden dan m’n kopje kaal…

Ludo, 17 augustus 2016