Een pluimpje.

het doet zo’n goed,

een pluimpje op je hoed !

daar al eens aan gedacht?

een beetje lof, zo onverwacht

zo’n klopje op je schouder

al ben je reeds ‘wat ouder’

of hoor je nog bij ‘de jeugd’?

het doet verdomme deugd !

je moet iedere kans ertoe benutten

eenieder zal er energie uit putten

met zulke pluimen mag je gul zijn

’t is een genot voor groot… en klein

Ludo, Sint-Job-in-‘t-Goor

8 september 2014

’t Begin van ‘t reisje 

India wou ik absoluut verkennen
geloof me vrij, het is hier wennen
dametjes getooid in fraaie kleuren
laten in hun huisjes grote potten geuren
mannen drukken hier hun stempel
vanop de straat tot in de tempel
honden lopen rustig langs de straat
van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
mooie volle koeien zijn hier 'King'
ze doen hier simpelweg hun ding
de eerste kennismaking was verrassend
respect voor deze mensen is wel passend
'k slaap hier nu in een oud paleisje
en da's nog maar 't begin van ’t reisje

 India, 8 maart 2020

Accepteren

slapen in prachtige kastelen

gaat doorgaans niet gauw vervelen
maar net daarbuiten
gaan je oren tuiten
het getoeter houdt nooit op
en je past maar beter op
voorrang bestaat hier niet
je zorgt gewoon dat men je ziet
overigens heeft het ook wel 'iets'
die dametjes achter op de motorfiets
je poogt dit leven te begrijpen
maar moet af en toe 's in je arm knijpen
begrijp ik dit wel goed?
is het zó dat het hier moet?
je moet 't gewoonweg accepteren
en trachten er 'iets' uit te leren

India, 13 maart 2020

Waar koeien lopen op de baan 

‘k wil niet vergrijzen
ik wil reizen, reizen, reizen
naar de allerverste plekken
de mooiste dingen ontdekken
de ogen verwennen
mensen leren kennen
wat leren van de taal
dat probeer ik allemaal
‘k trek van de bergen naar de kust
‘k ga van de drukte naar de rust
‘k ga toch zó graag op pad
hier ben ik ‘t gauw zat
seffens stap ik in een vliegmachien
met lieve hostessen bovendien
naar een land ver hier vandaan
waar koeien lopen op de baan
maar da’s voor mij geen hinder
misschien houden ze mij wel ginder…

Namasté 

India, 7 maart 2020

Voor anker gaan.

ik ging niet voor anker

na m’n diagnose kanker

ik opteer niet meer voor spijzen en drank

maar wél voor reizen en klank

de halve wereldbol was m’n doel

dat moest nog lukken naar mijn gevoel

‘k ben zo’n gelukkig man

dat ik het nog redden kan

‘k doe op eigen bodem van alle gekke dingen

ben zelfs even in een koor gaan zingen

elke dag start en eindigt met muziek

en tussendoor doe ik… aan keramiek

Ludo Bisschops

10-10-2020

Een nieuw begin.

wat een geluk dat ik kan hier schrijven

hier kan ik met m’n hersenspinsels blijven

gelukkig heb ik nog goeie ogen

die alles nog observeren mogen

gelukkig heb ik ook veel tijd

daarvan kreeg ik nimmer spijt

tien beroepen was een goeie les

nooit ging ik op, of aan, de fles

geen baas en nimmer lastig personeel

ik kreeg van tegenslag toch mijn deel

m’n rug kreunde onder zware lasten

moeilijke dossiers vulden heelder kasten

daaraan kwam een eind, dat alles ging voorbij

voor alles was een tijd, toen was ik eindelijk vrij

dat vrije leven liet mij opnieuw beginnen

’t werd ook tijd om écht eens te beminnen

ik zocht, ik vond… en sloot wéér af

was er wel iemand die om mij gaf?

Wally bakte het een jaartje bruin

maar plots… zat ik in ‘een vlindertuin’

heb ik haar nu echt eindelijk gevonden

diegene die kan leven met mijn ‘zonden’?

Lucky Luke, Sint Job

STROMING

weet je nog, vroeger op het strand?

die figuren in het zand?

we maakten diertjes met een zotte kop

de stroming van de zee vrat ze gulzig op

ons werkstuk ging dan stilletjes verdwijnen

terwijl het zonnetje alsmaar door bleef schijnen

m’n zoontjes bouwden liever grote forten

hadden op vele stranden daartoe geen tekorten

nu, véél later, laat ik wéér m’n dromen vrij

en stort ik me geregeld op m’n klei

ik maak wéér diertjes met ‘n zotte kop

en druk met veel verwachting op de ovenknop

ook nú is er weer stroming in het spel

220 of 380… weet je wel…?

Ludo Bisschops

14 september 2020

Sterren

‘k zag reeds enige tijd geen enkele ster

niet van dichtbij, ook niet van ver

al zie ‘k ze nu even niet aan ’t firmament

ze hebben mij voordien enorm verwend

net zoals Luna, mijn vriendin de maan,

zag ik naast haar steeds vele sterren staan

en al ben ik dan geen astroloog

‘k loop telkens met m’n kop omhoog

indien Laura ’t beste van zichzelf geeft

en iedere wolk verdreven heeft

naast de Poolster zoek ik keer op keer

de Kleine en de Grote Beer

de meeste andere van de dierenriem

blijven verder voor mij anoniem

kortom: dat schitterende sterrengeflonker

is ’t mooiste wat er te zien valt… in het donker

Ludo Bisschops

Ironbridge, 19 augustus 2017

Sterke schouders.

zó benieuwd naar al dat prachtige

zo dankbaar voor al dat machtige

wat zich aan de horizon bevinden mag

wat ik eerder nog niet zag

niet enkel het mooie van de natuur

waaraan je toch niet went op den duur

nee, het zijn de locals, de gewone mensen

zonder kapsones maar met terechte wensen

zij hopen gelukkig en gezond te blijven

niet om fortuinen binnen te rijven

zorg om hun kinderen, zorg om hun ouders

geen mietjes maar sterke schouders

ik geef veel om zulke mensen

‘k zou me zelfs zo’n buren wensen

Ludo Bisschops, Jodpur India, 14 maart 2020

Slechts 24 uren

ons wereldje is klein

en ’t leven is hier fijn

doch spijts af en toe ook pijn

moet ik toch echt dankbaar zijn,

iedere nieuwe mooie zonsopgang

brengt bij mij immers iets op gang

ik wil de verste hoekjes verkennen

 mensen hier en ginder leren kennen

krijgt m’n leven weer eens gekke kuren,

blijf ik niet aan m’n raam zitten turen

ik heb het eerder nog al eens verteld:

jammer dat een dag slechts 24 uren telt  !!

Ludo Bisschops, 29 maart 2020