Onweer

In het groen van de boom
voor mijn deur
waar ik woon, werk en leef
valt nu de avond.
De vogel hoor en zie ik niet meer
maar zijn lied trilt nog na in
in de geur
van de nacht.
Ik sta voor mijn deur en droom
van een wereld vol vrede
vol zingende vogels
en blije mensen.
De vraag over het hoe en waarom
het niet zo mag zijn
stel ik mijzelf keer op keer.
Op deze avond leg ik er me bij neer
dat ook vandaag ik het antwoord niet vond.

Voorbij.

Ik heb je lief
soms kan ik je haten.
Ik hou van jou
soms wil ik je verlaten.
Ik streel je haar
maar je ontwijkend gebaar
doet mijn vingers bevriezen.
Ik wil je nog kussen
maar weet ondertussen
dat ik je mond ga verliezen.
Ik wil je voelen
op, in en onder mij
maar je duwt me opzij
Laat me voelen
mijn plaats aan je zij is voorbij.

Je staat er niet bij stil

dat het leven grillig is

soms geeft het vreugde

soms deelt  het klappen uit.

Je staat er niet bij stil

dat het leven eindig is

een mens verdwijnt zo stil

je had het afscheid niet verwacht

de geur van een roos

zweeft om je heen

je kijkt rond maar ziet haar niet

Maar toch, jij moet vooruit!

Voor het huis waar ik woon

ligt een akker

heel gewoon 

groeit het groen 

dag na dag een beetje hoger.

De zomer wordt wakker.

Er is niets aan te doen.

De lente gaat stilaan voorbij

zet een stapje  opzij.

Er komt weer een jaartje bij

op de teller van mijn leven

hij klimt hoger en hoger

toch ben ik blij

een nieuwe zomer wordt U en mij 

opnieuw  gul gegeven.

Verdriet

Ik liep langs de boord 

van de Schelde

aan haar vertelde

ik mijn verdriet.

Het antwoord

bereikte mij via het wuivend riet

via het opstuwend water

en van die ene bloeiende gele lis:

‘dat vreugde en verdriet’

een deel van het leven is.

Vroeger, in het nu en in het later.

Vandaag kleurt de hemel grijs en grauw

lui en apathisch lig ik in de zetel

gisteren nog zo vermetel

om er tegenaan te gaan.

Waar is nu de zon

die mij verwarmen kon?

Waar is nu het blauw

dat me doet denken aan die ogen van jou

wanneer ik je zin deed

maar verkleurden naar grijs en grauw

als ik mijn eigen zin deed!

Ik mis het blauw maar ook

het grijs en grauw.

Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar,

ook de kleine.

Dat is hetgeen ik vandaag ervaar.

Een moedervogel hipte vrolijk in mijn hof

met achter haar twee pluizige kleinen.

Later lag er zo'n kleine bebloed in mijn handen

geveld door de klauwen en tanden

van mijn geliefde kater.

Ik vind hem vandaag niet zo tof!

In de boom voor de plek waar ik leef,

waar ik lach, ween of zing

waait de wind door het groen.

Een enkel blad valt naar de grond.

Duizenden blijven hangen

klemmen zich vast aan hun tak.

zij laten zich niet doen.

De wind die in ieders leven raast 

wens en verlangen

meedogenloos wegblaast

zal straks gaan liggen.

Ik ben blij dat ik leef

klem mij vast aan mijn tak

en zing.

De zon was vandaag van de partij

De geur van de seringen hangt er nog

en toch

was het mistig in mijn hoofd.

Ben van mijn blijdschap beroofd.

Waarom ben ik nu niet blij?

Is het volle maan

of staan de sterren slecht?

Kom, ik trek mijn schouders recht

trek mijn stoute schoenen aan

we gaan er tegenaan

morgen zal het wel weer beter gaan.

Op een dag wordt het meisje moeder,

wordt zij de behoeder

van een kind dat door de kringloop

van het leven haar wordt gegeven.

Moederschap is geen gave

het is een OPGAVE

een les voor het leven

zowel voor de de moeder als het kind.

Met vallen en opstaan

dapper verder gaan 

ook als het soms moeilijk gaat.

Opvoeden en worden opgevoed

doet soms pijn door het anders zijn,

of anders in het leven staat. 

Het is mijn oprechte hoop

dat op deze dag

ieder kind zijn moeder vindt

en de moeder haar kind.

terug vinden mag.

Zwijgen.
Vandaag kwamen ze samen.
Vreugde en verdriet.
De geur van seringen deed mij zingen.
Onbegrip deed de vreugd teniet.
Menszijn is ingewikkeld
Men wordt soms verwikkeld
in discussies die men niet wilde krijgen
gevuld met snijdende woorden
die er niet in behoorden.
Er is een gezegde; horen zien en zwijgen.

Ik leer het, geloof me.
Ooit.

Verrassing.

Ik heb een perfect huwelijk en in mijn werk als vertegenwoordiger doorkruis ik met mijn wagen het ganse land.
Ik heb ook zeer goede buren. Af en toe doen we een praatje en op zomerse avonden genieten we regelmatig van een gezamelijke barbeque.
Mijn buurman Bruno heeft een rosse imposante knevel. Mijn wederhelft steekt het niet onder stoelen of banken dat ze die knevel wel leuk vindt.
Dus, ik sta vandaag bij de kapper en bestel een knevel.
De begripvolle man toont toont mij verschillende modellen.
'Die rosse daar', zeg ik.
Blij met mijn aanwinst ga ik vroeger dan anders naar huis.

Ik kus teder haar nekje De knevel kietelt haar.
‘Niet hier, Bruno. Ga maar vast naar boven. Ik kom zo.’

Goedemorgen beste lezers van mijn blog 'De tachtigers'. Waarom deze titel? Wel ik word binnenkort 86 jaar en ik vind het nog altijd boeiend om mijn proza en poëzie te laten lezen. En vooral geeft het schrijven mij veel plezier. Straks ga ik met mijn rollater de zon in die nu vrolijk mijn woonkamer binnen piept. De stramme beentjes strekken, de weelde van een bloesemende lentedag in mijn hart sluiten. Genieten van wat nog wel kan tot het morgenlicht mij niet meer kan bereiken...

Morgenlicht.

Ik zie je gezicht dat naast mij ligt

Het vroege morgenlicht 

streelt je haar, je neus, je mond.

Geluksgevoel vloeit door mij heen.

Het is zo goed dat jij me vond.

Ik ben niet meer alleen.

In het morgenlicht zag ik je gezicht.

Ik streelde je haren, ik kuste je mond.

Zo blij dat je mij weer vond.

De vallende avond tempert het licht.

en ik vind niet meer je gezicht.

Ik lig nu weer alleen.

Marijcke, 

Ik wens jullie ook een zonnige dag!

Vreugde

De geur van een tak seringen
vult de plaats waar ik leef
waar ik schrijf.
waar ik lach
waar ik ween.

Ik weet met mijn vreugde geen blijf
ik betrap mij erop weer te zingen.
Was het maar zo, elke dag
zo lang als ik leef.
Vreugde, blijf bij mij
ga niet meer heen!

Mensen laat U niet verblinden door de MEDIA

Zet Uw ogen en oren wijd open.

De leugens liggen bij hopen

voor het rapen.

Blijf niet langer slapen.

Wordt wakker.

Achter de flitsende televisieschermen

wordt aan politieke touwtjes getrokken

in plaats van ons te beschermen

wordt het nieuws met leugens doortrokken.

Tegen de waarheid wordt gezegd: vertrek

uit de pennen van de journalistiek.

Resultaat: die valse pen maakt U ziek,

niet wijs, dom en gek.

Mensen wordt wakker, 

want Uw brein, die vruchtbare akker

is een prooi te mooi

om niet op te rapen.

Op deze zonnige 1 Mei zit ik gelukkig achter mijn laptop. Ik was eigenlijk van plan om de rubriek op Seniorennet.be (‘De tachtigers’) los te laten en mijn tijd ergens anders in te steken.

Op mijn tijdlijn heb ik na een berg van negatieve reacties, namelijk toch ook enkele positieve reacties mogen ontvangen op mijn visie over de Russische president.

Niet dus op deze site. Helaas. Het aantal bezoekers van ‘de tachtigers’ stijgt dagelijks, maar een reactie weergeven, ho maar! 

In vroeger tijden, tijdens het schrijven van  ‘Marijcke’s Mijmeringen’  had ik een gezellig contact met de lezers…en daar draait het toch om?

Na het plaatsen van de inzending over de president van Rusland begon ik me werkelijk af te vragen of ik wel normaal ben. Poetin werd niet herkend in mijn beschrijving van het personage. In de wekelijkse opdracht van Schrijven-on-line was het thema:.Beschrijf een personage. 

Ik vond het een boeiende opgave en vloog in mijn pen. Enfin, ja, laptop dus. 

Nu is gebleken dat er wel degelijk enkele mensen zijn die het personage herkennen en mijn denkpatroon kunnen volgen.

In mijn inzending vroeg ik mij dus af of de president van Rusland een weerwolf  is of een zieke geknakte persoon.(hieronder in een vorige inzending te lezen)

Uit de eerste reacties kwam duidelijk naar voren dat Poetin als een baarlijke duivel werd beschouwd en ik een zeker misprijzen voelde voor mijn opinie. Daarmee werd de vraag bij mij geboren of ik wel normaal ben. 

Gelukkig blijk ik toch normaal te zijn. Misschien iets te veeleisend, te moeilijk in mijn 'schrijfsels', te verwachtingsvol op het gebied om Mensen de andere zijde van de Mens te laten zien.

Nog een prettige zondag.

We gaan met opgeheven hoofd verder en met een open mind.

De laatste dagen zit ik met een probleem. Of liever gezegd: ik zit met een vraag.

Het is niet omdat ik absoluut gelijk wil hebben. Het is niet omdat ik reuze hoge complimenten verwacht over mijn inzendingen op dit forum.Ik doe gewoon mee omdat ik het prettig vind om te schrijven, om een doel/opdracht te krijgen. Ik ervaar het als een uitdaging.

Ik lees graag de commentaren en de inzendingen van mijn mede schrijvers en schrijfsters. Ik  vind het fijn om te leren hoe ik mijn schrijfstijl kan verbeteren.Kortom het biedt me fijne uren.

De laatste opdracht om een personage te beschrijven vond ik een zeer boeiende opdracht.

De foto van de president van Rusland tijdens een gesprek met één van zijn vazallen staat op mijn netvlies gebrand. Poetin hangt ineengedoken in zijn fluwelen zetel, hij klemt zich vast aan de tafelrand. De tafel is meters lang hetgeen op zichzelf voor mij al een beangstigend beeld was. Het is een bewust zich distantiëren met de gesprekspartner. Afstand scheppen.

Ik zag een oude, zieke, geknakte man.

Ik wil hier nu niet gaan klagen over mezelf. Ik ben een oudere dame en wordt door ouderdomskwaaltjes geplaagd. De ene dag iets meer of minder dan de andere. Ik weet heel goed hoe ‘je ziek voelen’ aanvoelt en je voor je omgeving groot wil houden. 

Aldus kwam Poetin bij me over.

Ik begrijp niet dat de beschrijving van het personage Poetin zo weinig is binnengedrongen bij de mede schrijvers en schrijfsters.

Leef ik op een andere planeet? Lezen zij geen kranten, kijken zij niet naar het nieuws? Het meest gefotografeerde en het meest beruchte personage van het heden wordt niet door mijn beschrijving herkend?

Ik kan er eerlijk gezegd met mijn pet niet bij!

Ik beschrijf hem als ‘een visser’ van mensen’ naar analogie met de visser van 2022 jaar geleden. Deze visser schonk Liefde. Of Jezus nu wel of niet heeft geleefd, een verzinsel,  of een mooie legende is, laat ik in het midden.

Poetin strikt mensen in zijn strak gespannen fuik die de wereld omspant en schenkt oorlog, dood, vernieling en angst.

Maar hij kan ook een slachtoffer zijn van zijn ego en zijn vazallen. Daar wilde ik mijn lezers over doen nadenken met mijn inzending. Hetgeen is mislukt.

Nee, ik begrijp niet dat jullie het niet begrijpen.

Sorry, maar dit moest echt van mijn lever.

En ook hier geen enkele reactie op het vorige artikel. Ik denk dat ik er maar mee ga stoppen

De wekelijkse schrijfopdracht is: beschrijf een personage.

Martelaar of Ego?

Zijn rechterhand omklemt het luxueuze tafelblad. Het uitgeputte lichaam hangt tussen de leuningen van de goud fluwelen zetel. Deze mooi gesculpteerde leuningen weerhouden de man om eruit te vallen. Het hoogrode hoofd tussen de neerhangende schouders geeft de indruk om zich binnen de kortste keren van de romp te scheiden. Een van zijn voeten tikt met de regelmaat als de slinger van een klok heen en weer.
De boze woorden die zijn mond uitspuwen versta ik niet omdat ik mijn oren sluit. Ik wil ze niet horen. Ik wil de gruwel niet begrijpen.
Machtswellust en geweld zijn deze man schijnbaar onbekend. Koppig sloot hij niet alleen zijn oren, maar ook zijn hart en ogen.Volgens hem bewandelt hij vastberaden zijn rechtmatig pad dat hem naar nog meer eerbetuigingen en roem zullen voeren.Hij, een onopgevoede straatjongen die door het lot op een fluwelen zetel terecht is gekomen.
De macho die ooit met gespierd ontbloot bovenlijf zijn visvangst aan de wereld toonde.
Er was eens een mens die ‘de visser van mensen’ werd genoemd. Hij stierf jong en onschuldig. Gemarteld. Gekroond met een doornenkroon.
De man in de fluwelen zetel is eveneens een ‘visser van mensen’.
Hij lokt ze in zijn fuik die strak gespannen over de wereld wordt hangt.
Hij draagt de doornenkroon die het mensdom op zijn hoofd drukt.
‘’Martelaar’ van zijn ego? Of van het ego van zijn vazallen?

De opdracht van deze week was een extra kort verhaal (UKV) te schrijven met daarin de woorden 'ad random', hetgeen willekeurig beduidt.

Huis van plezier.
Een man stapt na lang aarzelen een huis van plezier binnen.
De persoon achter de balie kijkt hem vragend aan.
‘Wat wenst, mijnheer vandaag?’
‘Ja, ik zou graag eens intiem willen zijn met een exotische dame.’
‘Dat kan, mijnheer. Ik zal de dames vragen of zich komen voorstellen.’
Enkele minuten later komen er een stuk of zes mooie, exotische dames hun opwachting maken.
‘Kiest U maar ad random, mijnheer.’
De blik van de heer dwaalt over de dames.
‘De dames zijn allemaal even begeerlijk. Maar wie is Ad Random?’

Krijg ik eens een commentaar of pluimpje van de lezers?