Oh, wat  zit ik hier lekker.
Het opvouwbare stoeltje dat altijd in de kofferbak ligt, komt vandaag goed te pas. De zon schijnt. Het is windstil.
Laat de wereld maar draaien. Op dit moment laat alles me koud.
Geen lawaai om me heen.
Geen mens te zien.
Geen chef die me aanzet ijverig  verder aan de pijpleiding te werken.
Geen collega’s die dagelijks enthousiast en uitgebreid over hun nachtelijke activiteiten pochen.

Zelfs geen vogel in de lucht die azuurblauw boven mijn hoofd hangt.

Ik heb zojuist een telefoontje gekregen van mijn vrouw. Ze gaat vanavond en vannacht niet thuis zijn. Haar moeder sukkelt wat met haar gezondheid. Er staat eten in de ijskast.
Mijn schoonmoeder, ach het mens weet van niets.
Ze weet niet wat er zich in het huis van haar buurman afspeelt.
Ik wel.
Maar ik zit hier rustig in de zon! En geniet!
Van de vrijheid.

De drie aapjes.

Boom, is het goed 

om je onvrede te uiten?

Of moet je aan de drie aapjes denken 

met hun horen, zien en zwijgen?

Om oren dicht te stoppen

ogen te sluiten

op je tong te bijten

om zo de boosheid op te kroppen?

Dit is een vraag 

die niet alleen vandaag

in mijn brein maalt

dikwijls de bovenhand haalt

en mij nog meer ontevreden maakt!

Eén van de aapjes 

die voor mij op tafel staan

spreekt mij vriendelijk aan.

Hij lijkt mij van de drie

het meest tevreden.

Soms moet men horen,

soms moet men praten,

tot men inziet: 

Mensen zijn niet volmaakt.

Het brein moet rijpen,

elkander gaan begrijpen.

Dan verdwijnt de boosheid, 

onvrede wordt vrede.

De boom voor mijn raam ritselt met zijn twijgen.

Een lijster zing zijn hoogste lied.

Het is al vreugde dat ik hoor, voel en zie.

Dank u, lieve aapjes, dat u iets van uw wijsheid

aan mij hebt willen schenken.

God.

De natuur schenkt de mens veel 

vermogens en talenten

om te overleven

en het leven

zin te geven.
De natuur schenkt ons armen

en een ziel om het leven 

warm te omarmen.

Het grootste geschenk 

dat ons is gegeven,

is het onverdeeld brein 

dat maakt wat we zijn.

Een mens met de onbegrensde

dromen

van een God.

Een God naar ons eigen beeld en gelijkenis

terwijl het juist andersom is.

Liefde.

Het lot had Suzanne geen betere dag kunnen schenken om na een pijnlijke breuk, Maarten, haar ex te ontmoeten. En geen beter uur of omstandigheid. 

Van een triestige en vermoeide plant was ze getransformeerd in een bloeiende vrouw die er best mocht zijn. En…ze stapte juist uit het kapsalon met een geweldig leuk nieuw kapsel en een opgefriste teint. Haar outfit was elegant naar de laatste mode en de sjieke handtas en schoenen met een hoge hak maakten het plaatje af. 

Deze transformatie had ze grotendeels te danken aan haar nieuwe liefde. De liefde van haar leven die haar letterlijk uit de goot had geraapt. Haar ridder op het witte paard. In werkelijkheid was het witte paard een witte cadillac die haar zoon de opmerking had ontlokt van: ‘Mam, je aanbidder staat voor de deur en hij vult de hele straat.’

Maarten staarde haar vol verbazing aan. Was deze sprankelende vrouw zijn echtgenote geweest? Hoe was het mogelijk dat hij haar had laten staan voor de vrouw waarmee hij nu leefde? Al vlug had hij ondervonden dat het gras niet groener aan de overkant is,

maar ja, gedane zaken hebben geen keer. Hij had zich erbij neergelegd.

Suzanne keek naar hem en besefte verwonderd dat ze niet kon begrijpen hoe ze ooit zoveel van deze man gehouden had.  Hem door dik en dun had gesteund in moeilijke financiële situaties waar hij zich altijd inwerkte en hem vreselijk had gemist. 

Samen hadden ze in goede en slechte tijden hun kinderen grootgebracht en toen het kroost op eigen benen kon staan, en ze als echtpaar op een andere manier van het leven konden genieten, werd hij verliefd op een ander.

Sprakeloos stonden ze enige tijd tegenover elkaar. Wat viel er te zeggen? 

Beiden hadden geleerd dat ‘liefde’ niet lijkt op wat het is.

Lang keek hij haar na.

Pluk de dag.

Het gezegde ‘pluk de dag’

kan ik niet meer horen.

Die pluk kan mij 

helaas niet meer bekoren.

Hoe kan ik met een lach

24 uur doorkomen

als veel van dromen

wordt afgenomen

door de wereld ons heen,

die weerloos wentelt 

om haar as

door explosies op de aarde

en in de oceanen

voor het gas

dat wij te duur betalen?

Hoe kan ik met een lach

mijn rekening betalen

voor het licht in de avond

en de warmte in huis

wanneer op tijd en stond

hebberig gespuis

glundert

en mijn inkomen plundert?

Ik vraag raad aan de boom

die voor mijn raam staat

en zwijgend toekijkt

hoe mijn wereld bezwijkt.

Maar, als ik goed luister

hoor ik zijn gefluister:

‘Pluk de mooie uren,

pluk de mooie momenten,

en steun mekaar.

Deze gure herfst 

blijft niet eeuwig duren.

Straks komt er een nieuwe lente.

Alles komt wel weer voor elkaar!

Blue monday.

De dag is blauw

de hemel grauw

en de dauw 

zijn druppels regen

uit wolken

die door de wind

voortgeblazen

voorbijrazen.

De dag is lang

en ik ben bang

dat de dauw

zijn druppels tranen

uit ogen

die door het leed

voortgebracht

mij ontkracht.

Waar is de nu zon?

Achter de wolken

die zich legen

van de regen

houdt hij zich schuil

tot ik niet meer huil

en aanvaard dat in dit leven

zon èn regen wordt gegeven.

Vrede.

Ik zou willen zijn als een blad 

van de boom voor mijn raam.

Door vrienden omgeven

die net zoals ik

willen leven

in rust en vrede.

Drinken het sap  

uit moeder aarde 

gemengd

met regenvlagen.

Sluimeren in de zon 

tijdens de dagen.

Dromen in de nachten;

Niets verwachten

van toekomst of heden.

Maar helaas, het gaat niet

naar mijn wens. 

Ik ben geen blad aan een boom.

Ik ben een mens,

die volop in het leven staat,

het gebeuren gade slaat,

biddend voor rust en vrede.

Woede.

Alhoewel het vandaag 

geen moederdag is,

gaan mijn gedachten

naar alle moeders

gedompeld in leed,

hier 

en 

overal op deze aarde.

De band tussen moeders en hun kinderen

is liefde op het hoogste niveau.

Niemand kan verhinderen

dat die band ooit wordt verbroken.

Wat het kind dat zij baarde

doet of deed.

Goed of minder goed.

Zij vergeeft.

Het blijft haar kind.

Het is nu eenmaal zo.

In een land niet zo ver van hier vandaan

waar een bevolking leeft

met moeders en kinderen

trapt men deze waarde

met de voeten.

De slang die daar de scepter zwaait,

zal er zwaar voor moeten boeten

nu in de moeders de vlam van woede

is ontstoken en hoog oplaait.

De slang der begeerte en hoogmoed

gaat geen mooie toekomst tegemoet.

Cobra.

De boom voor mijn raam

geeft geen antwoord

op mijn vraag van vandaag.

Vindt hij het niet verantwoord

of is het door de goden verboden

mij een antwoord te geven?

Ach, lieve boom, jij leest geen kranten

je weet wellicht van geen kanten

dat mijn vraag van vandaag

draait om cobra’s huidig bestaan.

Daar, in het Oosten

waar de zon opkomt

in normale dagen

ligt hij de wereld uit te dagen.

Hij speelt met dood of leven.

Zijn gekronkel doet ons beven

wanneer zijn gespleten tong opsomt

wat ons te wachten staat,

als we zijn wil weerstreven.

Ach, lieve boom der bomen,

we zouden in een Paradijs leven

als giftige slangen zoals hij

uitgestorven  zouden zijn.

Gaat die tijd ooit komen?

Morgen word ik 86 jaar

t’is maar 

om te laten weten 

dit niet te vergeten.

Een wens voor mijn geluk

is welkom, maar

het grootste geschenk 

waar ik nu aan denk

dat men mij kan geven

is het gebaar

van vriendschap 

verweven met elkaar vergeven

voor dingen die verkeerd gingen

in het afgelopen jaar.

Laten wij samen zingen

vol blijdschap

en dankbaarheid

voor de grote en kleine dingen

die ons werden gegeven.

Laten wij samen bidden om vrede

over de gehele aarde.

U, in Uw huis,

ik in mijn thuis

en toch samen Eén.

Met dit dit geschenk 

van de grootste waarde

kan mijn verjaardag niet meer stuk!