foto bij Vrijheid

Oh, wat  zit ik hier lekker.
Het opvouwbare stoeltje dat altijd in de kofferbak ligt, komt vandaag goed te pas. De zon schijnt. Het is windstil.
Laat de wereld maar draaien. Op dit moment laat alles me koud.
Geen lawaai om me heen.
Geen mens te zien.
Geen chef die me aanzet ijverig  verder aan de pijpleiding te werken.
Geen collega’s die dagelijks enthousiast en uitgebreid over hun nachtelijke activiteiten pochen.

Zelfs geen vogel in de lucht die azuurblauw boven mijn hoofd hangt.

Ik heb zojuist een telefoontje gekregen van mijn vrouw. Ze gaat vanavond en vannacht niet thuis zijn. Haar moeder sukkelt wat met haar gezondheid. Er staat eten in de ijskast.
Mijn schoonmoeder, ach het mens weet van niets.
Ze weet niet wat er zich in het huis van haar buurman afspeelt.
Ik wel.
Maar ik zit hier rustig in de zon! En geniet!
Van de vrijheid.

De drie aapjes.

Boom, is het goed 

om je onvrede te uiten?

Of moet je aan de drie aapjes denken 

met hun horen, zien en zwijgen?

Om oren dicht te stoppen

ogen te sluiten

op je tong te bijten

om zo de boosheid op te kroppen?

Dit is een vraag 

die niet alleen vandaag

in mijn brein maalt

dikwijls de bovenhand haalt

en mij nog meer ontevreden maakt!

Eén van de aapjes 

die voor mij op tafel staan

spreekt mij vriendelijk aan.

Hij lijkt mij van de drie

het meest tevreden.

Soms moet men horen,

soms moet men praten,

tot men inziet: 

Mensen zijn niet volmaakt.

Het brein moet rijpen,

elkander gaan begrijpen.

Dan verdwijnt de boosheid, 

onvrede wordt vrede.

De boom voor mijn raam ritselt met zijn twijgen.

Een lijster zing zijn hoogste lied.

Het is al vreugde dat ik hoor, voel en zie.

Dank u, lieve aapjes, dat u iets van uw wijsheid

aan mij hebt willen schenken.

God.

De natuur schenkt de mens veel 

vermogens en talenten

om te overleven

en het leven

zin te geven.
De natuur schenkt ons armen

en een ziel om het leven 

warm te omarmen.

Het grootste geschenk 

dat ons is gegeven,

is het onverdeeld brein 

dat maakt wat we zijn.

Een mens met de onbegrensde

dromen

van een God.

Een God naar ons eigen beeld en gelijkenis

terwijl het juist andersom is.

Liefde.

Het lot had Suzanne geen betere dag kunnen schenken om na een pijnlijke breuk, Maarten, haar ex te ontmoeten. En geen beter uur of omstandigheid. 

Van een triestige en vermoeide plant was ze getransformeerd in een bloeiende vrouw die er best mocht zijn. En…ze stapte juist uit het kapsalon met een geweldig leuk nieuw kapsel en een opgefriste teint. Haar outfit was elegant naar de laatste mode en de sjieke handtas en schoenen met een hoge hak maakten het plaatje af. 

Deze transformatie had ze grotendeels te danken aan haar nieuwe liefde. De liefde van haar leven die haar letterlijk uit de goot had geraapt. Haar ridder op het witte paard. In werkelijkheid was het witte paard een witte cadillac die haar zoon de opmerking had ontlokt van: ‘Mam, je aanbidder staat voor de deur en hij vult de hele straat.’

Maarten staarde haar vol verbazing aan. Was deze sprankelende vrouw zijn echtgenote geweest? Hoe was het mogelijk dat hij haar had laten staan voor de vrouw waarmee hij nu leefde? Al vlug had hij ondervonden dat het gras niet groener aan de overkant is,

maar ja, gedane zaken hebben geen keer. Hij had zich erbij neergelegd.

Suzanne keek naar hem en besefte verwonderd dat ze niet kon begrijpen hoe ze ooit zoveel van deze man gehouden had.  Hem door dik en dun had gesteund in moeilijke financiële situaties waar hij zich altijd inwerkte en hem vreselijk had gemist. 

Samen hadden ze in goede en slechte tijden hun kinderen grootgebracht en toen het kroost op eigen benen kon staan, en ze als echtpaar op een andere manier van het leven konden genieten, werd hij verliefd op een ander.

Sprakeloos stonden ze enige tijd tegenover elkaar. Wat viel er te zeggen? 

Beiden hadden geleerd dat ‘liefde’ niet lijkt op wat het is.

Lang keek hij haar na.

Pluk de dag.

Het gezegde ‘pluk de dag’

kan ik niet meer horen.

Die pluk kan mij 

helaas niet meer bekoren.

Hoe kan ik met een lach

24 uur doorkomen

als veel van dromen

wordt afgenomen

door de wereld ons heen,

die weerloos wentelt 

om haar as

door explosies op de aarde

en in de oceanen

voor het gas

dat wij te duur betalen?

Hoe kan ik met een lach

mijn rekening betalen

voor het licht in de avond

en de warmte in huis

wanneer op tijd en stond

hebberig gespuis

glundert

en mijn inkomen plundert?

Ik vraag raad aan de boom

die voor mijn raam staat

en zwijgend toekijkt

hoe mijn wereld bezwijkt.

Maar, als ik goed luister

hoor ik zijn gefluister:

‘Pluk de mooie uren,

pluk de mooie momenten,

en steun mekaar.

Deze gure herfst 

blijft niet eeuwig duren.

Straks komt er een nieuwe lente.

Alles komt wel weer voor elkaar!

Blue monday.

De dag is blauw

de hemel grauw

en de dauw 

zijn druppels regen

uit wolken

die door de wind

voortgeblazen

voorbijrazen.

De dag is lang

en ik ben bang

dat de dauw

zijn druppels tranen

uit ogen

die door het leed

voortgebracht

mij ontkracht.

Waar is de nu zon?

Achter de wolken

die zich legen

van de regen

houdt hij zich schuil

tot ik niet meer huil

en aanvaard dat in dit leven

zon èn regen wordt gegeven.

Vrede.

Ik zou willen zijn als een blad 

van de boom voor mijn raam.

Door vrienden omgeven

die net zoals ik

willen leven

in rust en vrede.

Drinken het sap  

uit moeder aarde 

gemengd

met regenvlagen.

Sluimeren in de zon 

tijdens de dagen.

Dromen in de nachten;

Niets verwachten

van toekomst of heden.

Maar helaas, het gaat niet

naar mijn wens. 

Ik ben geen blad aan een boom.

Ik ben een mens,

die volop in het leven staat,

het gebeuren gade slaat,

biddend voor rust en vrede.

Woede.

Alhoewel het vandaag 

geen moederdag is,

gaan mijn gedachten

naar alle moeders

gedompeld in leed,

hier 

en 

overal op deze aarde.

De band tussen moeders en hun kinderen

is liefde op het hoogste niveau.

Niemand kan verhinderen

dat die band ooit wordt verbroken.

Wat het kind dat zij baarde

doet of deed.

Goed of minder goed.

Zij vergeeft.

Het blijft haar kind.

Het is nu eenmaal zo.

In een land niet zo ver van hier vandaan

waar een bevolking leeft

met moeders en kinderen

trapt men deze waarde

met de voeten.

De slang die daar de scepter zwaait,

zal er zwaar voor moeten boeten

nu in de moeders de vlam van woede

is ontstoken en hoog oplaait.

De slang der begeerte en hoogmoed

gaat geen mooie toekomst tegemoet.

Cobra.

De boom voor mijn raam

geeft geen antwoord

op mijn vraag van vandaag.

Vindt hij het niet verantwoord

of is het door de goden verboden

mij een antwoord te geven?

Ach, lieve boom, jij leest geen kranten

je weet wellicht van geen kanten

dat mijn vraag van vandaag

draait om cobra’s huidig bestaan.

Daar, in het Oosten

waar de zon opkomt

in normale dagen

ligt hij de wereld uit te dagen.

Hij speelt met dood of leven.

Zijn gekronkel doet ons beven

wanneer zijn gespleten tong opsomt

wat ons te wachten staat,

als we zijn wil weerstreven.

Ach, lieve boom der bomen,

we zouden in een Paradijs leven

als giftige slangen zoals hij

uitgestorven  zouden zijn.

Gaat die tijd ooit komen?

Morgen word ik 86 jaar

t’is maar 

om te laten weten 

dit niet te vergeten.

Een wens voor mijn geluk

is welkom, maar

het grootste geschenk 

waar ik nu aan denk

dat men mij kan geven

is het gebaar

van vriendschap 

verweven met elkaar vergeven

voor dingen die verkeerd gingen

in het afgelopen jaar.

Laten wij samen zingen

vol blijdschap

en dankbaarheid

voor de grote en kleine dingen

die ons werden gegeven.

Laten wij samen bidden om vrede

over de gehele aarde.

U, in Uw huis,

ik in mijn thuis

en toch samen Eén.

Met dit dit geschenk 

van de grootste waarde

kan mijn verjaardag niet meer stuk!

Kind.

De Noorderwind

waait het zieltje van het kind

in één van de hoogste bomen

om te bekomen

van hetgeen hem is overkomen.

De geest van het beest

die zijn beul is geweest

zal hier niet komen.

Een zuidenwind zal het zieltje

van het gekwelde kind

meenemen in zijn armen

tot boven de wolken

naar daar 

waar engelen 

het luchtruim bevolken.

Zij zullen hem verwarmen

hem doen vergeten

de angst en de pijn.

Het zal weer een gelukkig kind zijn.

Rusthuis

Als je denkt dat er in een rusthuis

rust te vinden is

heb je het goed mis!

Shakespare schreef toneelstukken

zoals o.a. ‘Een middernachtsdroom’

‘Julia en Romeo’ en ‘ De getemde feeks’.

Wel, hier als toeschouwster zie ik een reeks

dagen gevuld met komedie en tragedie

die heden ten dage zouden moeten lukken

tot zijn inspiratie.

Ik zit erbij, kijk ernaar

ervaar

groot verdriet.

Ligt deze toekomst voor mij in ‘t verschiet

dit spel van emotie?

Nee, dat wil ik niet!

Vakantie?

Vandaag is er geen voorname boom

voor mijn raam.

Het is een rij ritselende hoge populieren

dat ik zie staan.

Een stadsbus raast voorbij

mensen lopen haastig zij aan zij

soms hand in hand

of met een hond aan de lijn.

Ik kijk wat nukkig en verveeld 

naar een onbekend straatbeeld

dat zich ontvouwt voor mij.

Een flatgebouw van ik weet niet hoe hoog

springt in het oog

ik zit één-hoog 

aan de overkant

van deze mastodont met vele ramen.

Hoe architecten er toe kwamen

zo’n miskleun te laten bouwen

ik kan er met mijn pet niet bij!

Maar och, over een aantal dagen

en nachten

geduldig wachten

is mijn verblijf in het zorgbedrijf

voorbij!

Kan ik weer huiswaarts gaan.

Laat ik daar maar op vertrouwen.

Beschrijf een karaktertrek zonder die te benoemen - schrijfopdracht van wekelijkse schrijfopdracht.

Wannes, goede vriend van Hugo maakt zich klaar om naar een concert te gaan. Hij vermoedt dat het een fijne avond zal worden. Wannes is een beetje een ijdele man. Hij wil er perfect uitzien. Zorgvuldig kiest hij zijn kledij uit, poetst zijn tanden, geeft zichzelf een vleugje parfum en op zijn moderne schoenen loopt hij opgewekt naar de hoek van de straat. Daar zal om 19 uur een taxi op hem wachten. 

Wannes is in zijn nopjes. Alles is geregeld om op tijd bij het concertgebouw te zijn. Hugo zal vanavond niet lacherig, en zoals altijd ietwat misprijzend op zijn horloge moeten wijzen. Er zal nog tijd zijn om een programma te kopen en even in de foyer rond te kijken of er wellicht nog bekenden zijn. Om onze plaatsen te vinden zal er geen gevecht plaats hebben met de vele knieën en voeten die de doorgang naar onze zetels bemoeilijken. We zijn lekker ruim op tijd. Er zullen nog maar weinig plaatsen bezet zijn. Hugo zal geen stress hebben, waardoor hij wel eens humeurig kan uitvallen. Vanavond zal alles in paix en vrede verlopen.

Helaas, het verloopt zoals het meestal voor Wannes verloopt; er komt een kink in de kabel.

De taxi wacht op de linkerhoek van de straat en Wannes op de rechter.

Ik zit op mijn lievelingsplekje in de duinen. Lang helmgras beschermt mij  tegen de wind. Zojuist heb ik brood aan de meeuwen gevoerd. Krijsend cirkelden ze boven mijn hoofd. Nu er niets meer te halen valt, is de rust weergekeerd. Aan mijn voeten strekt zich het strand uit dat door het zeewater wordt gekust. Het zacht geruis van de branding is als een melodie. Tergend langzaam daalt de zon. Het wordt stilaan donker. Mist stijgt op vanuit het wiegende water. Omhult de zee, het strand en ook mij. Ik huiver, sta op, wetend dat het leven weer op me  wacht..

Stilte
Het is mooi om over de boom
voor mijn raam te schrijven
over wolken die boven het korenveld drijven.
Het is mooi om te schrijven
over de blauwe korenbloem
de rode papaver en de witte margriet.
Het is niet mooi te beschrijven
de pijn en het verdriet
dat op onze planeet
die ‘ons thuis’ heet,
zo veelvuldig voorkomt.
Over een en twintig kruisjes van hout
geschilderd in wit met daarop een naam
van een kind waar de ouder van houdt.
van een kind dat zijn moeder verliest.
Ik kijk naar de boom voor mijn raam.
Mijn hart schreeuwt ‘verdomd’
Mjn stem is verstomd.

Mijn IK is het
die nu de stilte verkiest.

Korenbloemen.

Dit is dus een extra Zondag

De zon doet zijn best wel

maar de wilde wind 

die onvoorspelbare rebel

legt de wolken als een deken

laag over het nog groene koren

waardoor de zon de halmen niet vindt

om hen te kleuren tot geel en tot goud

waarin ik als kind

blauwe korenbloemen

rode klaprozen

en witte margrieten zag!

Soms doet de zon een teken

duwt door de wolkendeken

een streepje van zijn gloed

tracht mij aan te sporen

niet te vergeten

dat hij achter de wolken woont

altijd aanwezig is

en net als ik van korenbloemen houdt.

Deze week is er een extra zondag, hoera

ik dacht er over na 

waarom deze donderdag

een ‘zon’-dag wordt genoemd.

Een dag dus waarop de zon volop schijnen mag.

Donderdag komt van Donar, een Noorse God

die donder en bliksem naar de aarde zond

in een ver verleden

maar ook nu nog in het heden.

Aanstaande donderdag is ‘Hemelvaartsdag’.

In een ver verleden

voerde een wolk 

uit de hemel neergedaald

een God van Het Oud Verbond

uit ons midden omhoog.

Maar… Hij liet een boodschap na.

Leef in Liefde dan komt  vrede.

Hier en bij ieder volk

op aarde.

Hemelvaartsdag. Een dag vol zon.

Een dag van grote waarde.

Voorbeeld van levenskunst?

Grijze wolken pakken zich tezamen
boven de boom voor de ramen
waar ik woon.
Een vogel fluit op hoge toon
zijn lustig lied.
Het naderend onweer
deert hem blijkbaar niet.
Dan stort de regen kletsend neer.
Het gezang verstomt
voor een flits die uit de wolken komt
gevolgd door rollende donder.
Maar oh wat een wonder
na al dat geweld
fluit in de boom onze held
op hoge toon
weer rustig zijn lied.