Cobra

Morgen word ik 86 jaar

t’is maar 

om te laten weten 

dit niet te vergeten.

Een wens voor mijn geluk

is welkom, maar

het grootste geschenk 

waar ik nu aan denk

dat men mij kan geven

is het gebaar

van vriendschap 

verweven met elkaar vergeven

voor dingen die verkeerd gingen

in het afgelopen jaar.

Laten wij samen zingen

vol blijdschap

en dankbaarheid

voor de grote en kleine dingen

die ons werden gegeven.

Laten wij samen bidden om vrede

over de gehele aarde.

U, in Uw huis,

ik in mijn thuis

en toch samen Eén.

Met dit dit geschenk 

van de grootste waarde

kan mijn verjaardag niet meer stuk!

Kind.

De Noorderwind

waait het zieltje van het kind

in één van de hoogste bomen

om te bekomen

van hetgeen hem is overkomen.

De geest van het beest

die zijn beul is geweest

zal hier niet komen.

Een zuidenwind zal het zieltje

van het gekwelde kind

meenemen in zijn armen

tot boven de wolken

naar daar 

waar engelen 

het luchtruim bevolken.

Zij zullen hem verwarmen

hem doen vergeten

de angst en de pijn.

Het zal weer een gelukkig kind zijn.

Rusthuis

Als je denkt dat er in een rusthuis

rust te vinden is

heb je het goed mis!

Shakespare schreef toneelstukken

zoals o.a. ‘Een middernachtsdroom’

‘Julia en Romeo’ en ‘ De getemde feeks’.

Wel, hier als toeschouwster zie ik een reeks

dagen gevuld met komedie en tragedie

die heden ten dage zouden moeten lukken

tot zijn inspiratie.

Ik zit erbij, kijk ernaar

ervaar

groot verdriet.

Ligt deze toekomst voor mij in ‘t verschiet

dit spel van emotie?

Nee, dat wil ik niet!

Vakantie?

Vandaag is er geen voorname boom

voor mijn raam.

Het is een rij ritselende hoge populieren

dat ik zie staan.

Een stadsbus raast voorbij

mensen lopen haastig zij aan zij

soms hand in hand

of met een hond aan de lijn.

Ik kijk wat nukkig en verveeld 

naar een onbekend straatbeeld

dat zich ontvouwt voor mij.

Een flatgebouw van ik weet niet hoe hoog

springt in het oog

ik zit één-hoog 

aan de overkant

van deze mastodont met vele ramen.

Hoe architecten er toe kwamen

zo’n miskleun te laten bouwen

ik kan er met mijn pet niet bij!

Maar och, over een aantal dagen

en nachten

geduldig wachten

is mijn verblijf in het zorgbedrijf

voorbij!

Kan ik weer huiswaarts gaan.

Laat ik daar maar op vertrouwen.

Beschrijf een karaktertrek zonder die te benoemen - schrijfopdracht van wekelijkse schrijfopdracht.

Wannes, goede vriend van Hugo maakt zich klaar om naar een concert te gaan. Hij vermoedt dat het een fijne avond zal worden. Wannes is een beetje een ijdele man. Hij wil er perfect uitzien. Zorgvuldig kiest hij zijn kledij uit, poetst zijn tanden, geeft zichzelf een vleugje parfum en op zijn moderne schoenen loopt hij opgewekt naar de hoek van de straat. Daar zal om 19 uur een taxi op hem wachten. 

Wannes is in zijn nopjes. Alles is geregeld om op tijd bij het concertgebouw te zijn. Hugo zal vanavond niet lacherig, en zoals altijd ietwat misprijzend op zijn horloge moeten wijzen. Er zal nog tijd zijn om een programma te kopen en even in de foyer rond te kijken of er wellicht nog bekenden zijn. Om onze plaatsen te vinden zal er geen gevecht plaats hebben met de vele knieën en voeten die de doorgang naar onze zetels bemoeilijken. We zijn lekker ruim op tijd. Er zullen nog maar weinig plaatsen bezet zijn. Hugo zal geen stress hebben, waardoor hij wel eens humeurig kan uitvallen. Vanavond zal alles in paix en vrede verlopen.

Helaas, het verloopt zoals het meestal voor Wannes verloopt; er komt een kink in de kabel.

De taxi wacht op de linkerhoek van de straat en Wannes op de rechter.

Ik zit op mijn lievelingsplekje in de duinen. Lang helmgras beschermt mij  tegen de wind. Zojuist heb ik brood aan de meeuwen gevoerd. Krijsend cirkelden ze boven mijn hoofd. Nu er niets meer te halen valt, is de rust weergekeerd. Aan mijn voeten strekt zich het strand uit dat door het zeewater wordt gekust. Het zacht geruis van de branding is als een melodie. Tergend langzaam daalt de zon. Het wordt stilaan donker. Mist stijgt op vanuit het wiegende water. Omhult de zee, het strand en ook mij. Ik huiver, sta op, wetend dat het leven weer op me  wacht..

Stilte
Het is mooi om over de boom
voor mijn raam te schrijven
over wolken die boven het korenveld drijven.
Het is mooi om te schrijven
over de blauwe korenbloem
de rode papaver en de witte margriet.
Het is niet mooi te beschrijven
de pijn en het verdriet
dat op onze planeet
die ‘ons thuis’ heet,
zo veelvuldig voorkomt.
Over een en twintig kruisjes van hout
geschilderd in wit met daarop een naam
van een kind waar de ouder van houdt.
van een kind dat zijn moeder verliest.
Ik kijk naar de boom voor mijn raam.
Mijn hart schreeuwt ‘verdomd’
Mjn stem is verstomd.

Mijn IK is het
die nu de stilte verkiest.

Korenbloemen.

Dit is dus een extra Zondag

De zon doet zijn best wel

maar de wilde wind 

die onvoorspelbare rebel

legt de wolken als een deken

laag over het nog groene koren

waardoor de zon de halmen niet vindt

om hen te kleuren tot geel en tot goud

waarin ik als kind

blauwe korenbloemen

rode klaprozen

en witte margrieten zag!

Soms doet de zon een teken

duwt door de wolkendeken

een streepje van zijn gloed

tracht mij aan te sporen

niet te vergeten

dat hij achter de wolken woont

altijd aanwezig is

en net als ik van korenbloemen houdt.

Deze week is er een extra zondag, hoera

ik dacht er over na 

waarom deze donderdag

een ‘zon’-dag wordt genoemd.

Een dag dus waarop de zon volop schijnen mag.

Donderdag komt van Donar, een Noorse God

die donder en bliksem naar de aarde zond

in een ver verleden

maar ook nu nog in het heden.

Aanstaande donderdag is ‘Hemelvaartsdag’.

In een ver verleden

voerde een wolk 

uit de hemel neergedaald

een God van Het Oud Verbond

uit ons midden omhoog.

Maar… Hij liet een boodschap na.

Leef in Liefde dan komt  vrede.

Hier en bij ieder volk

op aarde.

Hemelvaartsdag. Een dag vol zon.

Een dag van grote waarde.

Voorbeeld van levenskunst?

Grijze wolken pakken zich tezamen
boven de boom voor de ramen
waar ik woon.
Een vogel fluit op hoge toon
zijn lustig lied.
Het naderend onweer
deert hem blijkbaar niet.
Dan stort de regen kletsend neer.
Het gezang verstomt
voor een flits die uit de wolken komt
gevolgd door rollende donder.
Maar oh wat een wonder
na al dat geweld
fluit in de boom onze held
op hoge toon
weer rustig zijn lied.

In het groen van de boom
voor mijn deur
waar ik woon, werk en leef
valt nu de avond.
De vogel hoor en zie ik niet meer
maar zijn lied trilt nog na in
in de geur
van de nacht.
Ik sta voor mijn deur en droom
van een wereld vol vrede
vol zingende vogels
en blije mensen.
De vraag over het hoe en waarom
het niet zo mag zijn
stel ik mijzelf keer op keer.
Op deze avond leg ik er me bij neer
dat ook vandaag ik het antwoord niet vond.

Voorbij.

Ik heb je lief
soms kan ik je haten.
Ik hou van jou
soms wil ik je verlaten.
Ik streel je haar
maar je ontwijkend gebaar
doet mijn vingers bevriezen.
Ik wil je nog kussen
maar weet ondertussen
dat ik je mond ga verliezen.
Ik wil je voelen
op, in en onder mij
maar je duwt me opzij
Laat me voelen
mijn plaats aan je zij is voorbij.

Je staat er niet bij stil

dat het leven grillig is

soms geeft het vreugde

soms deelt  het klappen uit.

Je staat er niet bij stil

dat het leven eindig is

een mens verdwijnt zo stil

je had het afscheid niet verwacht

de geur van een roos

zweeft om je heen

je kijkt rond maar ziet haar niet

Maar toch, jij moet vooruit!

Voor het huis waar ik woon

ligt een akker

heel gewoon 

groeit het groen 

dag na dag een beetje hoger.

De zomer wordt wakker.

Er is niets aan te doen.

De lente gaat stilaan voorbij

zet een stapje  opzij.

Er komt weer een jaartje bij

op de teller van mijn leven

hij klimt hoger en hoger

toch ben ik blij

een nieuwe zomer wordt U en mij 

opnieuw  gul gegeven.

Verdriet

Ik liep langs de boord 

van de Schelde

aan haar vertelde

ik mijn verdriet.

Het antwoord

bereikte mij via het wuivend riet

via het opstuwend water

en van die ene bloeiende gele lis:

‘dat vreugde en verdriet’

een deel van het leven is.

Vroeger, in het nu en in het later.

Vandaag kleurt de hemel grijs en grauw

lui en apathisch lig ik in de zetel

gisteren nog zo vermetel

om er tegenaan te gaan.

Waar is nu de zon

die mij verwarmen kon?

Waar is nu het blauw

dat me doet denken aan die ogen van jou

wanneer ik je zin deed

maar verkleurden naar grijs en grauw

als ik mijn eigen zin deed!

Ik mis het blauw maar ook

het grijs en grauw.

Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar,

ook de kleine.

Dat is hetgeen ik vandaag ervaar.

Een moedervogel hipte vrolijk in mijn hof

met achter haar twee pluizige kleinen.

Later lag er zo'n kleine bebloed in mijn handen

geveld door de klauwen en tanden

van mijn geliefde kater.

Ik vind hem vandaag niet zo tof!

In de boom voor de plek waar ik leef,

waar ik lach, ween of zing

waait de wind door het groen.

Een enkel blad valt naar de grond.

Duizenden blijven hangen

klemmen zich vast aan hun tak.

zij laten zich niet doen.

De wind die in ieders leven raast 

wens en verlangen

meedogenloos wegblaast

zal straks gaan liggen.

Ik ben blij dat ik leef

klem mij vast aan mijn tak

en zing.

De zon was vandaag van de partij

De geur van de seringen hangt er nog

en toch

was het mistig in mijn hoofd.

Ben van mijn blijdschap beroofd.

Waarom ben ik nu niet blij?

Is het volle maan

of staan de sterren slecht?

Kom, ik trek mijn schouders recht

trek mijn stoute schoenen aan

we gaan er tegenaan

morgen zal het wel weer beter gaan.