Mist

Stilte
Het is mooi om over de boom
voor mijn raam te schrijven
over wolken die boven het korenveld drijven.
Het is mooi om te schrijven
over de blauwe korenbloem
de rode papaver en de witte margriet.
Het is niet mooi te beschrijven
de pijn en het verdriet
dat op onze planeet
die ‘ons thuis’ heet,
zo veelvuldig voorkomt.
Over een en twintig kruisjes van hout
geschilderd in wit met daarop een naam
van een kind waar de ouder van houdt.
van een kind dat zijn moeder verliest.
Ik kijk naar de boom voor mijn raam.
Mijn hart schreeuwt ‘verdomd’
Mjn stem is verstomd.

Mijn IK is het
die nu de stilte verkiest.

Korenbloemen.

Dit is dus een extra Zondag

De zon doet zijn best wel

maar de wilde wind 

die onvoorspelbare rebel

legt de wolken als een deken

laag over het nog groene koren

waardoor de zon de halmen niet vindt

om hen te kleuren tot geel en tot goud

waarin ik als kind

blauwe korenbloemen

rode klaprozen

en witte margrieten zag!

Soms doet de zon een teken

duwt door de wolkendeken

een streepje van zijn gloed

tracht mij aan te sporen

niet te vergeten

dat hij achter de wolken woont

altijd aanwezig is

en net als ik van korenbloemen houdt.

Deze week is er een extra zondag, hoera

ik dacht er over na 

waarom deze donderdag

een ‘zon’-dag wordt genoemd.

Een dag dus waarop de zon volop schijnen mag.

Donderdag komt van Donar, een Noorse God

die donder en bliksem naar de aarde zond

in een ver verleden

maar ook nu nog in het heden.

Aanstaande donderdag is ‘Hemelvaartsdag’.

In een ver verleden

voerde een wolk 

uit de hemel neergedaald

een God van Het Oud Verbond

uit ons midden omhoog.

Maar… Hij liet een boodschap na.

Leef in Liefde dan komt  vrede.

Hier en bij ieder volk

op aarde.

Hemelvaartsdag. Een dag vol zon.

Een dag van grote waarde.

Voorbeeld van levenskunst?

Grijze wolken pakken zich tezamen
boven de boom voor de ramen
waar ik woon.
Een vogel fluit op hoge toon
zijn lustig lied.
Het naderend onweer
deert hem blijkbaar niet.
Dan stort de regen kletsend neer.
Het gezang verstomt
voor een flits die uit de wolken komt
gevolgd door rollende donder.
Maar oh wat een wonder
na al dat geweld
fluit in de boom onze held
op hoge toon
weer rustig zijn lied.

In het groen van de boom
voor mijn deur
waar ik woon, werk en leef
valt nu de avond.
De vogel hoor en zie ik niet meer
maar zijn lied trilt nog na in
in de geur
van de nacht.
Ik sta voor mijn deur en droom
van een wereld vol vrede
vol zingende vogels
en blije mensen.
De vraag over het hoe en waarom
het niet zo mag zijn
stel ik mijzelf keer op keer.
Op deze avond leg ik er me bij neer
dat ook vandaag ik het antwoord niet vond.

Voorbij.

Ik heb je lief
soms kan ik je haten.
Ik hou van jou
soms wil ik je verlaten.
Ik streel je haar
maar je ontwijkend gebaar
doet mijn vingers bevriezen.
Ik wil je nog kussen
maar weet ondertussen
dat ik je mond ga verliezen.
Ik wil je voelen
op, in en onder mij
maar je duwt me opzij
Laat me voelen
mijn plaats aan je zij is voorbij.

Je staat er niet bij stil

dat het leven grillig is

soms geeft het vreugde

soms deelt  het klappen uit.

Je staat er niet bij stil

dat het leven eindig is

een mens verdwijnt zo stil

je had het afscheid niet verwacht

de geur van een roos

zweeft om je heen

je kijkt rond maar ziet haar niet

Maar toch, jij moet vooruit!

Voor het huis waar ik woon

ligt een akker

heel gewoon 

groeit het groen 

dag na dag een beetje hoger.

De zomer wordt wakker.

Er is niets aan te doen.

De lente gaat stilaan voorbij

zet een stapje  opzij.

Er komt weer een jaartje bij

op de teller van mijn leven

hij klimt hoger en hoger

toch ben ik blij

een nieuwe zomer wordt U en mij 

opnieuw  gul gegeven.

Verdriet

Ik liep langs de boord 

van de Schelde

aan haar vertelde

ik mijn verdriet.

Het antwoord

bereikte mij via het wuivend riet

via het opstuwend water

en van die ene bloeiende gele lis:

‘dat vreugde en verdriet’

een deel van het leven is.

Vroeger, in het nu en in het later.

Vandaag kleurt de hemel grijs en grauw

lui en apathisch lig ik in de zetel

gisteren nog zo vermetel

om er tegenaan te gaan.

Waar is nu de zon

die mij verwarmen kon?

Waar is nu het blauw

dat me doet denken aan die ogen van jou

wanneer ik je zin deed

maar verkleurden naar grijs en grauw

als ik mijn eigen zin deed!

Ik mis het blauw maar ook

het grijs en grauw.

Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar,

ook de kleine.

Dat is hetgeen ik vandaag ervaar.

Een moedervogel hipte vrolijk in mijn hof

met achter haar twee pluizige kleinen.

Later lag er zo'n kleine bebloed in mijn handen

geveld door de klauwen en tanden

van mijn geliefde kater.

Ik vind hem vandaag niet zo tof!

In de boom voor de plek waar ik leef,

waar ik lach, ween of zing

waait de wind door het groen.

Een enkel blad valt naar de grond.

Duizenden blijven hangen

klemmen zich vast aan hun tak.

zij laten zich niet doen.

De wind die in ieders leven raast 

wens en verlangen

meedogenloos wegblaast

zal straks gaan liggen.

Ik ben blij dat ik leef

klem mij vast aan mijn tak

en zing.

De zon was vandaag van de partij

De geur van de seringen hangt er nog

en toch

was het mistig in mijn hoofd.

Ben van mijn blijdschap beroofd.

Waarom ben ik nu niet blij?

Is het volle maan

of staan de sterren slecht?

Kom, ik trek mijn schouders recht

trek mijn stoute schoenen aan

we gaan er tegenaan

morgen zal het wel weer beter gaan.

Op een dag wordt het meisje moeder,

wordt zij de behoeder

van een kind dat door de kringloop

van het leven haar wordt gegeven.

Moederschap is geen gave

het is een OPGAVE

een les voor het leven

zowel voor de de moeder als het kind.

Met vallen en opstaan

dapper verder gaan 

ook als het soms moeilijk gaat.

Opvoeden en worden opgevoed

doet soms pijn door het anders zijn,

of anders in het leven staat. 

Het is mijn oprechte hoop

dat op deze dag

ieder kind zijn moeder vindt

en de moeder haar kind.

terug vinden mag.

Zwijgen.
Vandaag kwamen ze samen.
Vreugde en verdriet.
De geur van seringen deed mij zingen.
Onbegrip deed de vreugd teniet.
Menszijn is ingewikkeld
Men wordt soms verwikkeld
in discussies die men niet wilde krijgen
gevuld met snijdende woorden
die er niet in behoorden.
Er is een gezegde; horen zien en zwijgen.

Ik leer het, geloof me.
Ooit.

Verrassing.

Ik heb een perfect huwelijk en in mijn werk als vertegenwoordiger doorkruis ik met mijn wagen het ganse land.
Ik heb ook zeer goede buren. Af en toe doen we een praatje en op zomerse avonden genieten we regelmatig van een gezamelijke barbeque.
Mijn buurman Bruno heeft een rosse imposante knevel. Mijn wederhelft steekt het niet onder stoelen of banken dat ze die knevel wel leuk vindt.
Dus, ik sta vandaag bij de kapper en bestel een knevel.
De begripvolle man toont toont mij verschillende modellen.
'Die rosse daar', zeg ik.
Blij met mijn aanwinst ga ik vroeger dan anders naar huis.

Ik kus teder haar nekje De knevel kietelt haar.
‘Niet hier, Bruno. Ga maar vast naar boven. Ik kom zo.’

Goedemorgen beste lezers van mijn blog 'De tachtigers'. Waarom deze titel? Wel ik word binnenkort 86 jaar en ik vind het nog altijd boeiend om mijn proza en poëzie te laten lezen. En vooral geeft het schrijven mij veel plezier. Straks ga ik met mijn rollater de zon in die nu vrolijk mijn woonkamer binnen piept. De stramme beentjes strekken, de weelde van een bloesemende lentedag in mijn hart sluiten. Genieten van wat nog wel kan tot het morgenlicht mij niet meer kan bereiken...

Morgenlicht.

Ik zie je gezicht dat naast mij ligt

Het vroege morgenlicht 

streelt je haar, je neus, je mond.

Geluksgevoel vloeit door mij heen.

Het is zo goed dat jij me vond.

Ik ben niet meer alleen.

In het morgenlicht zag ik je gezicht.

Ik streelde je haren, ik kuste je mond.

Zo blij dat je mij weer vond.

De vallende avond tempert het licht.

en ik vind niet meer je gezicht.

Ik lig nu weer alleen.

Marijcke, 

Ik wens jullie ook een zonnige dag!

Vreugde

De geur van een tak seringen
vult de plaats waar ik leef
waar ik schrijf.
waar ik lach
waar ik ween.

Ik weet met mijn vreugde geen blijf
ik betrap mij erop weer te zingen.
Was het maar zo, elke dag
zo lang als ik leef.
Vreugde, blijf bij mij
ga niet meer heen!

Mensen laat U niet verblinden door de MEDIA

Zet Uw ogen en oren wijd open.

De leugens liggen bij hopen

voor het rapen.

Blijf niet langer slapen.

Wordt wakker.

Achter de flitsende televisieschermen

wordt aan politieke touwtjes getrokken

in plaats van ons te beschermen

wordt het nieuws met leugens doortrokken.

Tegen de waarheid wordt gezegd: vertrek

uit de pennen van de journalistiek.

Resultaat: die valse pen maakt U ziek,

niet wijs, dom en gek.

Mensen wordt wakker, 

want Uw brein, die vruchtbare akker

is een prooi te mooi

om niet op te rapen.