Archief

Tango Oblivion

Het neerstrijken ,
de laatste klanken spelen de nacht
je been raakt zacht de lucht
en vlijt zich in haar vlucht tegen..
de mijn .

Je handen raken bij hun verplaatsing
de zachte indrukken van mijn palm
en je hoofd rust als een tedere zoen
op mijn hart.

De ingehouden geur van je haar
en je kwetsbare hals
verraadt een bloementuin
van verleidelijke kleuren .

Je armen sieren verstild de ruimte ,
de onbekende contouren van schoonheid
rusten als een warme blos
langs mijn wang .

Het verzuchten ,
de laatste tonen sterven in de nacht
je voet draait een langzame cicade
en zoekt in haar vrijheid ..
de mijn.

Hilbrand W.S .Westra

Belangrijk is niet alleen
de weg die je gaat ,
maar ook het spoor
dat je achterlaat.          Smiles
                     

Dolfinarium
Blij ben ik te zijn gegaan
naar 'tzeepaleis met eigen waterkant,
verscholen ergens in het binnenland.
Hier klotst de zee ,de oceaan .

Een hoepel ,een ballon ,een draad,
een emmertje met vis ,een witte jas,
ze voorspellen dat er iets gebeuren gaat
met de jongleurs ,onderin de waterplas

Als de souffleur op z'n fluitje heeft geblazen
en gelijk een dirigent zijn armen spreidt
opent zich het water ,een flipper doet verbazen,
hoe hoog en elegant hij door het water glijdt.

In volle vlucht ,tijdens het verheven zweven
kijkt hun glimlach groetend op je neer,
alsof ze van nature nog een toegift geven:
een legende bijna ,een lied uit zeeen van weleer.

En zeggen, als creaturen van het eerste uur:
ontwaakt toch uit uw hoogmoedig dromen,
zie hoe we uit vrienschap boven water komen,
ook al noemen mensen zoiets puur dressuur .

Wie waagt het de geheimen te doorgronden
van hun glimlach,hoog boven ons verstand,
sinds dolfijnen de eerste mensen vonden
die naar ze keken ,vanaf het vasteland.

Porter

'T Schrijverke

O krinklende ,winklende waterding ,
met zwarte kapotseken aan ,
wat zie ik toch geren uw kopke flink
al schrijvend door 't waterke gaan !

Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel
al zie 'k u noch armen noch been ;
gij wendt en gij weet uwen weg zo wel ,
al zie 'k u geen ooge ,geen één .

Wat waart ,of wat zijt ,of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij ,toe!
Wat zijt gij toch blinkende knopke fijn,
dat nimmer van 't schrijven zijt moe?

Gij loopt over 't spiegelend water klaar ,
en 't water niet meer en verroert
dan of het een gladde windje waar ,
dat stil over 't waterke voert.

O schrijverkes ,schrijverkes ,zeg het mij dan ,
met twintigen zijt gij en meer ,
en is er geen een die 't mij zeggen kan :
wat schrijft en wat schrijft gij zo zeer ?

Gij schrijft en het staat in het water niet
gij schrijft en 't is uit en 't is weg,
geen christen en weet er wat dat bediedt :
och ,schrijverke ,zeg het mij ,zeg!

Zijn 't visselkes waar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekens waar ge van schrijft ?
Zijn 't keikes of bladjes of blommekes zoet ,
of 't water ,waarop dat ge drijft ?

Zijn 't vogelkes ,kwietlende klachtgepiep,
of is het het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt zo diep
of is het u schrijverke zelf?

En 't krinklende ,winklende waterding
met zwarte kapotseken aan ,
het stelde en rechtte zijn oorkes flink
en bleef daar een stondeke staan :

Wij schrijven : zo sprak het ,al krinkelend af
hetgeen onze Meester , weleer
ons makend en lerend te schrijven gaf,
één lesse ,niet min noch te meer

Wij schrijven ,en kunt gij die lesse toch
niet lezen en zijt gij zo bot ?
Wij schrijven ,herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God !!!

Guido Gezelle