Later ...mijn kind

Zolang de loop van ons geweer gericht is op onze lotgenoten, om ons
kruid te verschieten,klopt ons uitgangspunt niet meer. Het grote knelpunt is het bewustzijn. Wie er niet voor rijp is,blijft onbewust.
Hopeloos onbereikbaar.Ook voor de slimste mens van de wereld.

Samenleven brengt nu éénmaal met zich mee dat de hoekjes en de kantjes afgerond worden op verdedigende of aanvallende manier.
Ons ik gericht natuurtje zoekt vaak het recht van de sterkste op.
Wrevel en conflicten,waar en niet waar,behaaglijk of onprettig. In ons
kopje kookt het potje over.

Jij en ik leven nog in de foefelfase van onze groei. Het gevaar dreigt.
Een woord,één handeling. Ze kunnen je op het kruis nagelen.Achter
het masker zitten vele kleine en grote monsters.

Ontreddering.

De ontreddering van onze huidige levensvorm. Een globaal pakket van
toestanden,geschapen door materiële welvaart.Ik en de rest stik.

Het welzijn,de hartelijkheid bereikt het vriespunt als het er op aankomt 
De dwang van het moeten kraakt het individu.Angst,pijn,agressie,geld,
relaties,kinderen ...en vul maar aan. We steken het in ons hoofd.
Daar blijft het woekeren en schept een achtervolgende onrust. Dat kost veel energie.De weerstand vermindert. Het ego wordt wazig
door het gevecht tegen alles en nog wat. Het volgend stationnetje
zoekt de afzondering op. Faalangst slaat genadeloos toe. Schrik!
We naderen het knooppunt. Help!Help!

Als deze boodschap iemand raakt dan is het doel bereikt.