Beter leesbaar zo? Ja ik hou van een kleurtje ;-) Ik zie elke dag een teken van je lieve mama. Ik neem haar vaak mee als ik naar kunstwerken kijk. Samen hebben we dat vaker gedaan. Ik zie haar nog zo voor me op onze toevallige ontmoetingen en toen zei ze altijd "kijk de zon schijnt" terwijl de regen zachtjes over onze wangen liep. En toen we allebei in de lach schoten brak de zon door op onze gezichten. Ik zie die lach nog op je gezicht Jutka toen ik je het hartje in steen gaf. Was dat geen teken? Ik denk het wel hé, hoe kon dat hartje er anders zo maar inzitten? En waarom zat die steen juist in mijn hand? Ik kon het er zomaar uitvijlen. Ik had er veel over gedroomd zodat ik het niet zou vergeten. En toen ik dat hartje in de steen had uitgevijld en die zachte twee mensjes erbij had gezet wist ik niet of ik je nog wel zou zien. En toch zag ik elke dag weer die lach van je mama die mij aanmoedigde om het hartje elke dag weer in mijn kleding te verstoppen. En ja hé in augustus zag ik je daar. Tussen de pannekoeken en "de regendruppels". En toch scheen de zon op de lach van onze gezichten. Lieve lieve schat, zie jij die lach ook weer? Ja hé. Ik zie hem zelfs nu op je gezichtje. En die zal er elke morgen weer zijn als je in de spiegel kijkt. Dikke kus lieverd Anneke
M
maarten8 mei 2006 om 11:36
meeleven
Geachte,
De inhoud van je blog heeft me tot tranen toe bewogen; echt zeer fraai! De tekst van Jan Coghe (zijn zus ken ik beter) is ook wel mooi.
Mag ik die eventueel overnemen op mijn blog?
20 jaar geleden heb ik een goede vriend verloren aan botkanker. Maar we zijn vrienden des huizes gebleven.
TEKST VAN DE WEEK
2 reacties op dit bericht
lieve Jutka (deze keer beter leesbaar)
Ik zie elke dag een teken van je lieve mama. Ik neem haar vaak mee als ik naar kunstwerken kijk. Samen hebben we dat vaker gedaan. Ik zie haar nog zo voor me op onze toevallige ontmoetingen en toen zei ze altijd "kijk de zon schijnt" terwijl de regen zachtjes over onze wangen liep. En toen we allebei in de lach schoten brak de zon door op onze gezichten. Ik zie die lach nog op je gezicht Jutka toen ik je het hartje in steen gaf. Was dat geen teken? Ik denk het wel hé, hoe kon dat hartje er anders zo maar inzitten? En waarom zat die steen juist in mijn hand? Ik kon het er zomaar uitvijlen. Ik had er veel over gedroomd zodat ik het niet zou vergeten. En toen ik dat hartje in de steen had uitgevijld en die zachte twee mensjes erbij had gezet wist ik niet of ik je nog wel zou zien. En toch zag ik elke dag weer die lach van je mama die mij aanmoedigde om het hartje elke dag weer in mijn kleding te verstoppen. En ja hé in augustus zag ik je daar. Tussen de pannekoeken en "de regendruppels". En toch scheen de zon op de lach van onze gezichten. Lieve lieve schat, zie jij die lach ook weer? Ja hé. Ik zie hem zelfs nu op je gezichtje. En die zal er elke morgen weer zijn als je in de spiegel kijkt. Dikke kus lieverd
Anneke
meeleven
De inhoud van je blog heeft me tot tranen toe bewogen; echt zeer fraai!
De tekst van Jan Coghe (zijn zus ken ik beter) is ook wel mooi.
Mag ik die eventueel overnemen op mijn blog?
20 jaar geleden heb ik een goede vriend verloren aan botkanker.
Maar we zijn vrienden des huizes gebleven.
Sterkte en alle goeds!
marrtin
https://blog.seniorennet.be/maarten1955/