Archief

Onderzoek
-------------
Vrijdag terug naar de oncoloog. Ik voel de spanning en angst al stijgen. Ik denk dat dat bij iedere kankerpatient de spanningen hoog oplopen. Zullen ze terug iets vinden, hoe is de tumormarker?. Als ik aan de binnenkant van mijn linkerborst voel , voel ik wel een harde en pijnlijke schijf. Was vorige keer ook al zo, en wordt toegeschreven aan een  littekenweefsel. Alhoewel ik daar niet geopereerd ben. Soms weet ik niet goed wat ik moet melden of niet. Ik wil geen zeur worden of zijn. Is het moe zijn nog normaal na 2 jaar. Mijn rug doet altijd pijn tegenwoordig, is dit arthrose of is het botpijn. Ik schrijf het wat graag ,hopend op arthrose. Hartkloppingen, is dit aan de chemo toe te kennen, of ligt dit aan de kilo's die ik extra meesleur. Keuren ze je helemaal positief, dan twijfel je of ze het onderzoek wel nauwkeurig hebben gedaan. Het zal altijd wel iets zijn waar je over blijft piekeren. Borstkanker blijft nog altijd het hoogste sterftecijfer bij vrouwen. Toch heel bemoedigend, vind je niet? We zullen maar kijken wat de tijd met zich meebrengt, en genieten van de dag van vandaag. En hopen dat ze toch niets vinden. Ik vind het wel goed dat ik met mijn oncoloog heel goed kan praten, en me er op mijn gemak bij voel.Dat is ooit wel anders geweest. Liesje

Link trefpunt
-----------------
Met veel plezier kan ik jullie mededelen dat ik ook een link krijg van borstkanker trefpunt. Dit is een ontmoetingsplaats waar iedere kankerpatient zijn verhaal en emoties kwijt kan. Het geeft ook informatieve mededelingen.
Bedankt aan trefpunt Liesje

Gedachten
-------------
Ik zit nu in het stadium van mijmeringen. Ik zag gisteren een campagne op tv om vrouwen boven 50 jaar te laten screenen. Ja zo was het bij mij begonnen. Met die brief in mijn hand wat ik zou doen ; gaan of niet gaan. Gelukkig had ik mijn man die zei , ja je hebt nu tijd waarom zou je niet gaan. Het was meteen raak, "ik zie een wit vlekje " zei die verpleegster, maar het daagde toen  nog niet in me op. Ik zou toch geen kanker krijgen. Dat gebeurd bij een ander , maar toch zeker niet bij mij. Was het maar waar, het verdict, kwaadaardig, agressief. Mijn eerste gedachten waren, ergens mij te verstoppen waar niemand me kon vinden. Want kanker was het vreselijkste dat mij zou overkomen. Alles is nu achter de rug, ik voel me goed, gerust ben je nooit, maar ik pleit naar alle vrouwen , LAAT JE SCREENEN, of het kan wel eens te laat zijn. Had ik toen mijn man niet gehad, hoeveel erger zou het dan nu geweest zijn. Gewoon doen boezemvriend(innen).

Wees jezelf
--------------
Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid. Maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontev redenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.
Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet je zelf niet met spookbeelden . Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde dicipline op, waar wees daarbij lief voor jezelf.  Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. Je hebt het recht hier te zijn, en ook al is het je al of niet duidelijk, tocht ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt, en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn, en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn,houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog steeds een prachtige wereld. Wees waarachtig.
Streef naar geluk.  Liesje