Onze tuin in Schoten
Mijn dochter gaf mij enkele dagen geleden, een kaft met
foto's van onze tuin in Schoten en ik begon met veel ple-
zier erin te snuffelen........
Tussen de foto's, vond ik ook zes bladzijden van een
kladschrift waarin ik iets had geschreven einde februari
1998, nog geen jaar na het dodelijke ongeval van mijn
vader in 't bos.
Andere jaren maakte ik altijd met hem, een planning van
wat er te doen was in de tuin om lente en zomer voor
te bereiden, ook voor onze kruid- en moestuin.
Nu stond ik er alleen voor en begon paniekerig te worden
vooral voor groenten en kruiden !
Ik heb al de helft van mijn tekst in 't nederlands vertaald
en morgen de rest, enfin hoop ik
De tijd van toen...,wat ik schreef over
mijn tuin, negen jaar geleden...
Op deze laatste februaridag, kan ik niet weerstaan
aan de roep van mijn tuin.....
De winter heerst nog ,doch niettemin zweeft er al een
ondeugend lenteluchtje rond.
Schuchtere zonnestralen verwarmen met tederheid
al wat leeft.
'k Hoor plots gezoem rond mijn oren ......
Een vroegrijpe verdwaalde hommel vliegt twijfelend
naar de geborduurde bloemen op mijn trui.....
Gelukkig, beseft hij heel vlug zijn vergissing en
verkiest paarse heide om nectar in te zamelen.
Op alle bomen en struiken bewijzen de tere
knoppen het onveranderlijke van de levenscyclus
die blijft voortgaan op 't natuurlijke ritme der seizoenen.
M'n ogen blijven dromend,de zachte blad'ren van
de hortensias strelen, terwijl ik me herinner hoe ze
vorig jaar vernield werden door strenge maartse vorst.
Onze zomer was daardoor niet helemaal 't zelfde
als de andere jaren, zonder die schilderachtige roze,
paarse en blauwe bloemen die al mijn hele jeugd hadden
opgefleurd.....
Toen,in onze gezellige stadstuin ,pronkten de hortensias
op verschillen plaatsen. Het waren struiken van
respectabele leeftijd en 'k zie me nog, alsof het
gisteren was, tussen de twee oudste zitten,
op mijn rieten stoeltje,urenlang te lezen met, aan
mijn voeten, onze dikke zwarte spinnende kater
Noireaud.......
Hortensias zullen voor mij altijd geassocieerd blijven
met sprookjes van Charles Perrault en Hans Christian
Andersen, zonder mijn eerste leesboek "Alleen op de wereld"
van Hector Malot te vergeten ,wat mij zo diep trof dat ik
mijn verdriet probeerde te verzachten met kleine chocolade-
tabletjes van Côte d'Or of krokante Petit Beurre......
Ik hoor nog het gekir van verliefde duiven, de frisse lach
van spelende kinderen in omringende tuinen, het geblaf
van twee kleine agressieve honden van 'n oud buurvrouwtje,
de mooie warme stem van mijn moeder terwijl ze piano
speelde in de late namiddag,en ik....,ik adem heel diep in,
alle verrukkelijke geuren van mijn tuin van toen........
Even dromen over mijn jeugd heeft me goed gedaan
maar de realiteit lijkt me zo moeilijk, nu dat mijn
vader er niet meer is. Altijd daar om een goede raad
te geven, helpen met de planning, met de planten-
aankoop, met de beplantingen en vooral alles altijd
met een lach, een liedje of een lieve omarming......
Maar de natuur kan niet wachten en de tuin
dwingt mij om verder te denken en mij niet te laten
wegzinken in verdriet en melancholie.......
'k Ben zeker dat mijn vader nu blij zou zijn.
Er is zoveel te doen dat ik even een beetje verloren
loop langs de paadjes......waarmee ga ik beginnen ?
Waarschijnlijk met de moestuin want ik moet nog
goed zoeken welke groenten het liefst naast elkaar
leven. Ik ga in de serre naar de boeken en schriftjes
van mijn vader kijken ,wetend hoe moeilijk het zal
zijn de tekeningen, nota's en plannen te zien....
Er ligt nog een leesbril en zijn lievelingsstylo naast
een doosje anijsdropjes die hij zo lustte.....
De emotie is mij te sterk en ik ga even zitten op zijn
stoel naast de houtkachel en druk met wanhoop zijn
fluwelenjasje tegen mij.
Ik hou mijn ogen gesloten om de illusie even te bewaren......
we zijn even samen zoals vroeger...
Hij gaat mij iets leuks vertellen en we zullen lachen
gelijk kinderen, zoals vroeger........
Het was goed om even alle emoties te laten stromen.....
Ik voel mij terug sterk en begin in de schriften en
kaften te neuzen......
Zo kom ik te weten dat wortelen heel graag met
erwtjes omgaan en niet alleen in een pan maar ook
in de moestuin.....
Ik lees ook dat venkel boontjes en tomaten niet kan
uitstaan maar daarentegen een echte passie voelt
voor sla en courgetten.
Wat betreft de staakbonen, zij houden van Oost-
Indischekersen die hen tegen de luizen beschermen.
Die prachtige vurige rankende planten zijn niet
alleen mooi maar volledig eetbaar van kop tot teen
of beter gezegd vanaf de bladeren als salade geserveerd
tot de sierlijke gele tot dieporanje bloemen waarmee
we ook borden en schalen versieren.
Morgen zal ik zaden gaan kopen en zo vlug mogelijk laten
kiemen in de serre om die na de Ijsheiligen te kunnen planten.
Ik zal proberen eer te geven aan mijn vader voor alles wat
hij mij geleerd heeft over de natuur zowel de planten als
de dieren, het milieu en ook........de mensen !
Bosrankje
