gezellig stappen dacht ik....................

Vergeet het nooit meer, dat ene telefoontje op 9 februari 1999. Ik nam op en had een vriendin aan de telefoon. Ze vroeg me of ik het al gehoord had. Ik wist echt niet wat ze bedoelde. En toen vertelde ze het. Raymond was overleden. Het was afgelopen nacht gebeurd. Met de auto hadden  hij en een vriend  van hem een ongeluk gehad en raymond was verongelukt. Ik had het niet meer. Kon het gewoon niet geloven.

Vroeg aan haar wat er precies gebeurd was. Ze vertelde dat ze het macht over het stuur waren kwijt geraakt en dwars op de weg stil kwamen te staan. Alleen kwam er een auto van de andere kant aan en kon niet meer op tijd remmen en ramde frontaal in het portier waar raymond op dat moment zat. Echt verschrikkelijk.

De condolatie was enorm. Heel veel vrienden. Heel veel verdrietige mensen.

Ongelofelijk maar het gebeurd. Raymond is maar 21 jaar geworden. Dag lieve raymond rust zacht.

We zijn heel lang bezig geweest om kinderen te krijgen, maar een maand na onze trouwdag was ik eindelijk zwanger.
Ik heb gehuild, en ik kon het eerst helemaal niet geloven.
Tot dat ze die eerste echo maakte en ik hem in mijn buik zag zitten.
Deze dag vergeet ik nooit meer.

9 maanden later precies op de uitgerekende datum beviel ik van een kern gezonde zoon. Hij woog 3495 gram en was 52 cm groot.

We hebben hem justin genoemd en zijn ontzettend gelukkig met onze kleine kerel.

Mijn man en ik hadden samen besloten dat als we 5 jaar samen waren we gingen trouwen. Wel spannend allemaal. De trouwkaartjes maken, de jurk uitzoeken. We hadden afgesproken dat ik van uit mijn ouderlijk huis zou trouwen. Mijn man kwam me ophalen met een supermooie auto. Een caddilac de ville 1958.

Ik was zo zenuwwachtig die ochtend. Ik heb volgens mij wel  de helft van mijn pakje sigaretten opgerookt. Een vriendin van mij kwam s'ochtends al om 7 uur om mijn haar/make-up te doen.
Als laatste natuurlijk mijn trouwjurk aan en ik was klaar om te trouwen. Mijn man kwam zo rond 9 uur. Ik kwam de trap af en hij wist niet wat hij zag.
Dit was echt een van de mooiste momenten uit mijn leven.

Na afloop hebben we een feest gegeven en dat was geweldig.

Samen met mijn moeder en mijn (stief)vader ben ik om de tafel gaan zitten en ik vertelde ze dat ik graag mijn achternaam wilde laten veranderen.
Graag zou ik de achternaam willen hebben van mijn (stief)vader.
Ik schrijf (stief)tussen haakjes omdat hij gewoon voor mij mijn vader is, en ik hem voor geen goud zou kunnen missen.
Altijd heeft hij voor mij klaar gestaan en voor me gezorgd. Hij heeft me getroost als ik verdrietig was en met me gelachen als we weer wat leuks hadden meegemaakt.

Hij had tranen in zijn ogen staan en is natuurlijk erg trots dat ik  dit wou doen.

Nou ik heb toen een brief aan de koningin geschreven en gevraagd of zij alsjeblieft mijn achternaam wilde veranderen.

Mijn echte vader heeft hier nooit op gereageerd tot op de dag dat het definitief was en toen was hij te laat.

Toch snap ik niet dat je je andere kind gewoon links kan laten liggen. Je houd toch van je kind. Ik ben hier best wel verdrietig omgeweest en heb elke keer nagedacht over het feit dat hij niet van mij hield.

Gelukkig heb ik nog een vader die heel erg veel van mij houd.

Pap ik hou van je.

Ik lag daar op de grond en het vroor min 6 ik voelde mijn benen niet meer. Ik wist niet wat er aan de hand was met mijn benen maar ik dacht echt dat ik nooit meer kon lopen. Ik keek op een gegeven moment naar mijn been omdat het warm werd, toen zag ik zoveel bloed en mijn bot. Ik had zo'n snee in mijn knie dat het vel er gewoon los aan hing. Ook mijn andere been was er niet zo goed aan toe. Mijn boven been had een flinke klap gehad. Wat normaal recht moest lopen liep nu in een ontzettend deuk.
De ambulance kwam pas een kwatier na dat het ongeluk gebeurt was. We zijn toen naar het ziekenhuis gebracht, en daar bleef ik maar doordrammen dat ik mijn moeder wou zien. En ze zeiden elke keer maar dat ze mijn moeder zo gingen bellen. Later die ochtend keek ik op de klok en zag dat het al half 6 was en mijn moeder was er nog niet. Ik heb toen mijn moeder zelf moeten bellen. Ze was zo ongerust. Mijn vader had me al overal gezocht. Ik was zo blij toen ze eenmaal bij me was. Ik kon alleen nog maar huilen.