Woensdag 30 december 2009
zwanger van mijn 2e kindje
Vorig jaar september hebben mijn man en ik besloten dat we er nog een kindje bij wouden.
En eindelijk was ik dan ook in oktober zwanger!!! We waren zo blij. We hadden het nog niemand verteld omdat het nog zo pril was. Wel aan mijn vader en moeder en aan mijn schoonouders maar verder nog niemand. We wouden eerst wachten tot de derde maand..
Eindelijk was ik drie maanden zwanger en de volgende dag zouden we het aan meer mensen gaan vertellen, tot er iets gebeurde.
Ik werd s'avonds wakker in mijn bed en voelde dat mijn dekens nat waren. Ik dacht??????????? wat is dat nou?? Dus keek ik onder de dekens en wat zag ik tot mijn verschrikking!!!! Allemaal bloed.
Ben snel naar beneden gegaan waar mijn man nog zat, hij schrok zich helemaal wezenloos en belde meteen de verloskundige.
Dat duurde een half uur en toen waren ze er.. ze heeft geluisterd bij mijn buik maar ze hoorde nog geen hardslag... ze zei er ook bij dat het waarschijnlijk een miskraam werd, maar dat we tot de volgende ochtend moesten wachten tot we bij het ziekenhuis terecht konden.
Nou ik kan je vertellen dit is de rotste nacht uit mijn hele leven geweest, samen met mijn man.. we hebben alleen maar gehuild.
De volgende ochtend zijn we naar het ziekenhuis gegaan (waar we ook pas om 11 uur terecht konden) en hadden een afspraak met mijn eigen gynacoloog.
Hij wist niet wat hij hoorde, dus heeft hij meteen een echo gemaakt van mijn babytje in mijn buik... Ik was zo ontzettend gespannen, zou hij nog leven of was hij er echt niet meer...
Meteen toen hij het apparaat op mijn buik zette hoorden we een hele harde hartslag... JOEPIE JOEPIE JOEPIE hij leeft nog..
ik kon mijn gynacoloog wel knuffelen van blijdschap.. Ons kindje leefde nog.
Nou toen het onderzoek waarom ik zoveel bloed verloor. Toen bleek dat ik een hematoom onder de baarmoeder had zitten. Ze vertelden me dat dat een hele grote bloeduitstorting was, maar hoe ik daar nou weer aan gekomen ben is ons nog steeds een raadsel.
Ik moest het rustig aan doen en dan zou de bloeduitstorting vanzelf weer weggaan
Die is idd na 2 maanden vanzelf verdwenen.
Dus kon ik gaan genieten van de rest van mijn zwangerschap...
word vervolgd
En eindelijk was ik dan ook in oktober zwanger!!! We waren zo blij. We hadden het nog niemand verteld omdat het nog zo pril was. Wel aan mijn vader en moeder en aan mijn schoonouders maar verder nog niemand. We wouden eerst wachten tot de derde maand..
Eindelijk was ik drie maanden zwanger en de volgende dag zouden we het aan meer mensen gaan vertellen, tot er iets gebeurde.
Ik werd s'avonds wakker in mijn bed en voelde dat mijn dekens nat waren. Ik dacht??????????? wat is dat nou?? Dus keek ik onder de dekens en wat zag ik tot mijn verschrikking!!!! Allemaal bloed.
Ben snel naar beneden gegaan waar mijn man nog zat, hij schrok zich helemaal wezenloos en belde meteen de verloskundige.
Dat duurde een half uur en toen waren ze er.. ze heeft geluisterd bij mijn buik maar ze hoorde nog geen hardslag... ze zei er ook bij dat het waarschijnlijk een miskraam werd, maar dat we tot de volgende ochtend moesten wachten tot we bij het ziekenhuis terecht konden.
Nou ik kan je vertellen dit is de rotste nacht uit mijn hele leven geweest, samen met mijn man.. we hebben alleen maar gehuild.
De volgende ochtend zijn we naar het ziekenhuis gegaan (waar we ook pas om 11 uur terecht konden) en hadden een afspraak met mijn eigen gynacoloog.
Hij wist niet wat hij hoorde, dus heeft hij meteen een echo gemaakt van mijn babytje in mijn buik... Ik was zo ontzettend gespannen, zou hij nog leven of was hij er echt niet meer...
Meteen toen hij het apparaat op mijn buik zette hoorden we een hele harde hartslag... JOEPIE JOEPIE JOEPIE hij leeft nog..
ik kon mijn gynacoloog wel knuffelen van blijdschap.. Ons kindje leefde nog.
Nou toen het onderzoek waarom ik zoveel bloed verloor. Toen bleek dat ik een hematoom onder de baarmoeder had zitten. Ze vertelden me dat dat een hele grote bloeduitstorting was, maar hoe ik daar nou weer aan gekomen ben is ons nog steeds een raadsel.
Ik moest het rustig aan doen en dan zou de bloeduitstorting vanzelf weer weggaan
Die is idd na 2 maanden vanzelf verdwenen.
Dus kon ik gaan genieten van de rest van mijn zwangerschap...
word vervolgd
Geschreven door brighteyes om 13:59
Reageer op dit bericht
