vervolg onze hond.

Die punctie zou niet echt pijn doen. Je werd eerst suffig gemaakt en toen werd je plaatselijk verdoofd. Toen heeft de gyneacologe de eitjes geprikt en in een bakje geplaatst. Die worden dan samen met de spermazaadjes naar een laboratorium gebracht. Daar word het zaadje in het eitje gespoten en als het dan goed is verschijnt er na een paar dagen een embryo.

5 dagen later moesten we weer terug komen naar rotterdam en werden er 2 embryo's terug geplaatst.
Na zo'n 10 dagen mocht je dan een zwangerschapstest doen om te kijken of het aangeslagen was.

Nou na 10 dagen was ik inderdaad zwanger. Ik ben niet gelovig maar ik bedank god nog elke dag voor mijn zoontje. Hij is echt een geschenk uit de hemel. Ben zo gek met mijn mannetje.

Alleen zou hij nooit een broertje of zusje krijgen omdat we nu gewoon geen kinderen meer kunnen krijgen. We hebben het namelijk nog 2 keer geprobeerd maar dat is helaas mislukt.


Ik ben allang blij dat ik dit mannetje heb. Toch doet het wel pijn dat ik nooit meer kinderen zal krijgen. Je ziet zwangere vrouwen lopen en dan ben je toch stiekem jaloers.
 
Maar ik heb me ernu bij neergelegd en richt me op dit mannetje. Hij verdient gewoon alle liefde en aandacht van mij en dat wil ik hem heel graag geven.

Dit is voor mij heel persoonlijk dus voor mij een serieus onderwerp.
Ik heb er met mij man over gesproken en hij vond dat ik het best aan andere mensen mocht laten weten. Nergens om je voor te schamen. Wij zijn niet de enigen op deze wereld.

Ik wil dit graag met andere mensen delen en misschien zijn er ook mensen op dit blog die moeilijk of geen kinderen kunnen krijgen.

Ik leerde mijn man 81/2 jaar geleden kennen. We hadden nog niet eens zolang dat hij tegen mij zei dat hij heel moeilijk kinderen kon krijgen. Hij wou me dit meteen laten weten, want als ik verder met hem wou gaan dan moest ik dit natuurlijk wel weten.
 
Ik vertelde hem dat er wel andere manieren waren om alsnog zwanger te worden.
Maar vertelde hem ook dat ik heel blij was dat hij me dit vertelde, maar dat als het niet zou lukken ik alsnog van hem zou blijven houden en niet bij hem weg zou gaan.

Toen we zo'n 2 jaar samen waren hebben we besloten dat we graag kinderen wouden, we zijn toen naar de huisarts gegaan en die heeft ons doorgestuurd naar het ziekenhuis. 
De gynaecoloog in ons ziekenhuis kon eigenlijk niets voor ons doen en heeft ons toen verteld over een icsi behandeling. Maar dat kon alleen in rotterdam of in zwolle. Hij heeft toen eerst met zwolle gebeld maar daar was een wachttijd van zo'n anderhalf tot 2 jaar. In rotterdam konden we meteen terecht.

Bij zo'n icsi behandeling komt wel heel veel kijken. Het is niet zo van dat doe ik even. Eerst krijg je een uitgebreid bloedonderzoek. Om te kijken of je geen aids of andere ziektes hebt.

Dan moest ik mezelf elke dag 2 keer prikken. Dat waren hormonen. En elke keer moest ik in het ziekenhuis(hier in hengelo) laten kijken of de eitjes groot genoeg waren. En dat het er genoeg waren.

Als dat dus zo was moest je je zelf een laatste prik geven en dan 2 dagen later moest je naar rotterdam voor een punctie. Eindelijk mocht ik dus naar rotterdam voor een punctie.