Meneer X

RAINDROPS KEEP FALLING ON MY HEAD....lalalalalalaaaaa.....
 

.

                        Ernest’s vakantie

Opgevoed in het  Armeens

  en toch 2 blogs in het Vlaams daar zijn moed en humor voor nodig. Hij zou er niet goed van worden als ik met superlatieven zou goochelen maar het moet toch vermeld dat hij zelfs   op Seniorennet.nl een van de meest gelinkte Vlaamse bloggers is geworden. Zijn blog ERNEST  “klom zo maar van nergens de top 100 binnen…dat zullen niet velen hem nagedaan hebben. Hij had natuurlijk een piramidelink op zijn blog gezet, maar dit terzijde. (grapje hoor Ernest)  Zijn ganse actieve leven heeft zich afgespeeld in de medische kringen. Bloggen is hij hierna beginnen doen. Zijn echtgenote , een vooraanstaande figuur in de kunstwereld, is daarbij een “echte” auteur. Een echte auteur laat zich niet met blogs in, iemand die waarachtig talent heeft, heeft niets op een blog verloren. Haar tweede boek ligt binnenkort in de boekenrekken van de betere boekhandel. Ernest’s liefde voor de kunst is groot…en zodoende lijdt zijn blog zelden aan chronisch zuurstofgebrek. Er is zoveel over dit gegeven “Kunst” te vertellen en hij doet het  grandioos. Geruime tijd is Ernest een “mailpartner”, een titel die” mailvriend” vervangt want dit is voor de jongere generatie weggelegd.  Tederheid is een van zijn kenmerken. Tederheid wordt met de dag een schaarser artikel, en er is geen vervanging voor…want passie verzengt, brandende liefde cremeert zichzelf..maar tederheid onder de mensen is aan het verdampen, en wat hou je dan nog aan gevoelens over. Het kost hem veel moeite alles netjes in het Vlaams en zonder fouten op zijn blog te krijgen wat niet meer dan normaal is gezien zijn Armeense invloed. Ik ken een Koningshuis met duur betaalde leraars Nederlands die het er veel slechter vanaf brengen dan Ernest. Bij het reageren op mijn items is hij niet zo nauwlettend…dit heb ik hem aanbevolen…hij “ reageert “ook niet voor anderen…hij doet dit voor mij. Niemand had hier een opmerking over…tot ll. die ene, steeds dezelfde “Oen” hier brood in zag en Ernest probeerde te schandaliseren via pestitems. Eindelijk is nu zijn(van de pestblogger) zelfgekweekt aureool om zijn hoofd verdwenen. In medische kringen staan ze perplex van dit “misbaren” van een collega elders te lande. Ernest’s reactie op deze onzin is even kort als intelligent…”Ik heb liever met een regelrechte schoft te maken dan met een bête iemand…en dat is die man”…Dat Marianne, iemand die nog in deze onmens geloofde, nu maar vlug inziet waarom ik twijfelde aan die man zijn vakbekwaamheid. Ernest proficiat met je vakantie maak er samen met Kristien en Jozefien een fijne reis van…Bisous in massa’s jou toegezonden vanuit Bachten de Kuppe…en de items van die, je weet wel…zijn te dom voor woorden…wij zullen er dan ook geen meer aan verspillen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat het een leuke foto is

Hij stond gereed om het podium te betreden…met gekruiste armen, het beeld der Onverschrokkenheid…!

Vol ontzag keken de andere drie (Het was een groepje van 4 en hij was opgestaan uit dit groepje) op naar hem, hij die het Noodlot (de vijand) had bedwongen.

Het “proficiat” dat  de drie anderen hem,  de held wilden wensen bleef stokken in hun keel.

Plots… van helemaal niets, ondanks zijn getrappel om hogerop te geraken, plots dus… was  hij Iemand…toonbeeld van een lange loopbaan gewijd aan het beoefenen der burgerdeugden en bevorderen van het algemene welzijn (even pauzeren… want ik ween van emotie terwijl ik dit schrijf).

Een kort applaus steeg even boven de hoofden van de 4 aanwezigen het leek alsof zij  hun handpollekes pijn deden.

Hij nam dit gebaar van zijn 3 enige vrienden toch dankbaar in ontvangst, met een lichte gegeneerde wrevel. 
Ze hadden hem een staande ovatie moeten geven.

Hoezeer had hij hier een massa volk verwacht en een viering met koorzang, declamatie van gelegenheidspoëzie en bloemenhuldes. Maar niemand was hem gevolgd…Massa’ mails had had hij gekregen met reacties van “Door doen man…je hebt je ouwe teef  bijna op haar knieën” enz…hij nam een briefje uit zijn tas,die hij  nonchalant over zijn schouder had hangen, zijn vrienden vonden dit een beetje nichterig maar dat kon hem geen barst schelen … hij strekte een arm voor zich uit, alsof hij een beëdigde verklaring ging afleggen met een gelaatsuitdrukking waarmee hij bijna op een Duivel leek, van zenuwen was hij kortarmig, zijn dikke lippen waren kurkdroog en er gloeide een felle oosterse gloed in zijn allesziende ogen, Hij schaamde zich voor zijn driedubbele kwabbige kin… maar sprak: “ It is a pity ..ik ben een expert” vervolgde hij met een desolate mimiek…” een expert op gebied van tucht en tuchtiging en God gaf me in deze carte blanche…

Hij was niet meer in te tomen of tot inkeer te brengen zelfs bidden hielp niet.  
Hij vond dat hij zijn prachtige vrienden te kort was geschoten.

Hij zou nu met succes rebelleren tegen alle vrouwelijke willekeur en tirannie… hij is er voordien altijd lelijk gehavend met gescheurde plunje, geschramde wangen en een bloedneus …uitgekomen…

Zijn vriend de grote dichter, specialist in de Deutse taal, noemt dit “Schadenfreude”.
André Gides schreef ..”C’est avec les bon sentiments qu’on fait les mauvais romans”… De laatste zullen de eerste zijn. Ik zal terugkeren met de zwaluwen !!! gilde hij tegen zijn drie vrienden.

Die  vrienden bekeken elkaar bezorgd en vroegen zich af of hun goede vriend  toch niet te snel ontslagen was uit het ziekenhuis.

“Ik zal haar zien hangen… al kost het de rest van mijn leven”…

Hij vloog het huis binnen, liet zijn tas reeds in het portaal vallen en rende naar de computer om te kijken welke mails waren binnengekomen.

Zijn eerste items op zijn blog waren gematigd maar geleidelijk aan ging alles over in crescendo. Nu leek hij volledig losgeslagen…

Er was een bericht binnengekomen. Zijn hart bontste zo hevig dat het bijna hoorbaar was. “ Verdorie…die bitch gebruikt dezelfde naam als hij voor haar nieuwe blog!

Dat had hij niet verwacht...” Het koud zweet brak hem uit.  

“Zou het niet goed zijn een sabbatical te nemen, of zijn internetactiviteiten een maand of twee te sluiten?"…
"Zou hij er niet best even tussenuit gaan?"...
Neen dit kon hij toch niet doen…wat moesten de collega’s dan wel denken?
Hij had nog maar pas zovele mails gekregen van zijn vrienden die hem bewonderden..

" Je bent een geweldige vent. Als ik ooit een verdediger nodig heb, dan wil ik jou" .
En eigenlijk...waren mannen niet beter in dergelijke pestpraktijken?…In de corridors der intrige voelden ze zich als een vis in het water.
Hij was zo sterk in het formuleren van zijn problemen zoals al voordien was gebleken.

Daarbij …waarom had de vijand zich niet eerder tot hem gewend??
Hij wist goed genoeg wat er niet kon…dachten ze dat hij zo onnozel was?…Hij had haar zo , zonder veel moeite van het net kunnen vegen…” ze onderschatte zijn ongelooflijke macht.

Indien hij nu niet onmiddellijk zou handelen ,dan leek het alsof,  voor iemand van zijn leeftijd en niveau, dit een teken van zwakte was? 
Hem zouden ze niet klein krijgen, daar zou hij voor zorgen! 

Nog moeilijker wordt het als de macho-macha brulapen niet standvastig zijn.
Bij een brulaap die alle dagen brult weet je tenminste wat je te wachten staat.
Je hoeft jezelf niet elke dag af te vragen uit welke richting de wind die dag weer zal waaien.
Nee, deze wisselvallige brulapen kunnen draaien en keren als de wind.
Je hebt bij zulke mensen helemaal geen houvast meer.
De ene dag krijg je een snauw, de andere dag wat zoet gevlei.

Wanneer ze eindelijk ophouden met mokken komen ze weer heel lief paaien en pootjes geven.
Ze gooien het over een totaal andere boeg en zijn de vriendelijkheid zelve.
Ze zijn wel altijd te trots om hun ongelijk toe te geven.
Op hun zeldzame ‘minzame’ dagen, nèt wanneer je uiteindelijk bezwijkt en denkt dat ze inderdaad hun leven beteren, draait de wind weer volledig om en krijg je een nieuwe lading venijnige, sarcastische scheldwoorden over je heen.
Met zulke mensen weet je nooit van welk hout pijlen maken.
Als ik dan toch mag kiezen, dan kies is voor de consequente brulaap!
Bij iemand die alle dagen zonder uitzondering brult weet je tenminste waar je staat.
Meestal hebben de brulapen ook twee gezichten, één voor thuis en één voor de buitenwereld.
Verbaal zijn ze bijzonder sterk.
Ze praten je met hun pretentieuze, dure woordenschat binnen de kortste tijd onder tafel.
Jou wordt de tijd niet gegund om je woorden te formuleren.
Tegen hun vlijmscherpe cynisme, ironie en sarcasme kunnen weinig mensen op.

Manipulatie is ook een van hun bijzondere kenmerken.
Op de dagen dat het HEN uitkomt om wat vriendelijker te zijn,  dan moet jij daar onmiddellijk begrip voor kunnen opbrengen.
Ze hadden het toch zo niet bedoeld!
Ze krijgen je uiteindelijk zelfs zo ver dat je aan jezelf begint te twijfelen of jij nu niet fout was.
Erger nog, ze zijn ervan overtuigd dat jij fout was, dat het jouw schuld was dat ZIJ zo overstag gegaan zijn.
ZIJ worden verplicht om te leven in een wereld vol domme idioten die amper over een toereikende woordenschat beschikken.
Begrijp je dan niet hoe moeilijk dat voor HEN is?
Vreselijk enerverend is het om altijd omringd te zijn door mensen met een veel lager IQ dan zij, je zou toch van minder boos worden.
Van EQ – emotionele intelligentie -  hebben zij natuurlijk nooit gehoord.
Moesten ze EQ hebben,  dan waren het geen brulapen.

Nee, had jij maar mooi je mond gehouden en van meetaf aan gezien dat ZIJ gelijk hadden, dan was er nooit een kink in de kabel gekomen.
Jij en enkel jij bent de oorzaak van HUN wrevel, niet zij!
ZIJ zijn perfect.....en nu moet je zwijgen want vandaag willen ze lief zijn!
BEGREPEN ?!!

 

Er zijn mensen die altijd het hoge woord moeten voeren met de luidste stem. Ken je dat soort?  
Ik ben de macho-macha!
Van ver hoor je hun chagrijnige, snerpende oppermachtige stem: “Ik zeg altijd wat ik denk en hoor je het niet graag....dan kan je lekker de pot op !
Allemaal heel leuk tot je hen dan even jouw mening terug zegt.
O, maar dat is niet leuk, dat hebben ze niet graag hoor.
Durf je het aan om even luid terug te roepen, dan zijn ze ontzettend boos!
Ofwel proberen ze je nogmaals te overroepen, ofwel gaan ze in een hoekje zitten mokken.
Jij mag namelijk geen mening hebben, nee, dat is HUN voorrecht en enkel dat van HUN.
Zij mogen roepen en snauwen, maar jij moet mooi braaf altijd je snater toehouden.
“Mooi terug in je hoekje, zwijgen en niet bewegen tot IK het je zeg, begrepen? “
Met wat geluk mokken ze pakweg twee weken en dan is het tenminste effe stil in huis.
Aan zulke mensen heb ik een enorme, afgrijselijke, vreselijke bloedhekel. Ik vind ze walgelijk.
Bovendien eis ik het recht om ook af en toe gehoord te worden.
Waarom moeten het altijd ZIJ zijn die roepen en tieren?
HUN visie voortdurend door je strot geduwd, of je het nu leuk vindt of niet.
Over alles en nog wat hebben ze een uitgesproken mening, HUN mening welteverstaan.
Het huwelijk, religie, sex, politiek, discriminatie etc... er bestaat geen onderwerp waar ze niet zonder neerbuigend misprijzen over kunnen meepraten.
Ben jij voor, dan zijn zij tegen, gewoon om tegendraads te zijn.
Nu ik wens tegendraads zijn tegen die tegendraadse, dat kan een leuke afwisseling worden.
Gedaan met het braaf ja knikken en maar luisteren naar hun opgedrongen mening.
Vroeger waren die luidroepende macho-macha’s vreselijke jonge ettertjes en nu zijn het nog ergere vreselijke oude betweterige etters.
“IK ...blablabla .IK ....blablabla.IK....blablaba ... “
IK....da’s nu een woord dat ze heel vaak gebruiken, je moet er maar eens op letten!

Allemaal IK en voor de rest blablabla ...

Spijtig dat je van ons heenging,

Je hondjes kwijnen weg.

Vervuld van verdriet kussen we je foto,

die weerkaatst slechts je harde blik.

Affectie zoals dit verafschuw je,

daar zijn we ons van bewust,

maar nu je niet langer onder ons bent,

doen we het toch, we zijn nu gerust.

We zouden je véél meer omhelsd hebben,

Maar...

je geur beviel ons niet!

Le cours commence. L'institutrice : - Bon, voyons qui maîtrise l'histoire de la culture franco-américaine. Qui a dit : DONNEZ MOI LA LIBERTE OU LA MORT ? Pas un murmure dans la salle. Suzuki lève la main : - Patrick Henry, 1775, à Philadelphie. L'institutrice : - Très bien Suzuki! Et qui a dit : L' Etat est le peuple,le peuple ne peut pas sombrer ? Suzuki lève la main : - Abraham Lincoln, 1863 à Washington. L'institutrice : - Excellent, Suzuki! Maintenant, qui à dit : Je vous ai compris ? Suzuki lève la main et dit : - Charles DE GAULLE! L'institutrice regarde les élèves et dit : - Honte a vous ! Suzuki est Japonais et il connaît l'histoire française et américaine mieux que vous ! "Allez tous vous faire f..., connards de Japonais" ! - Qui a dit ça ? S'insurge l'institutrice. Suzuki lève la main et sans attendre, dit : - Général Mc Arthur, 1942, au Canal de Panama et Lee lacocca, 1982, lors de l'assemblée générale de General Motors.. Dans la classe plongée dans le silence, on entend un discret : " Y'm'fait vomir..." L'institutrice hurle : - Qui a dit ça ? Et Suzuki répond : - Georges Bush Senior au premier Ministre Tanakapendant un dîner officiel à Tokyo en 1991. Un des élèves se lève alors et crie :" - Pomp'moi l'gland " !!! Et Suzuki, sans sourciller : - Bill Clinton à Monica Lewinsky, 1997 dans la salle ovale de la Maison Blanche , à Washington.. Un autre élève lui hurle alors :" - Suzuki, espèce de merde " ! Et Suzuki de répondre : Valentino Rossi, lors du Grand Prix de Moto en Afrique du Sud en 2002... La salle tombe littéralement dans l'hystérie, l'institutrice perd connaissance, la porte s'ouvre et le directeur de l'école apparaît : "- MERDE alors , je n'ai encore jamais vu un bordel pareil " ! Et Suzuki répond : 2007 - le Roi Albert II de Belgique en lisant le rapport de Yves Leterme