Iemand met een ongezonde eigenliefde denkt dat de ganse wereld rond zich draait.

Hij kan zich niet voorstellen dat een ander iets voor zichzelf zou willen, want hij is er steevast van overtuigd dat alles en iedereen bestaat in functie van hem.

Hij kan uitsluitend aan zijn eigen behoeften en eigen voldoening denken,
altijd en overal eist hij alle aandacht op voor zichzelf.

Hij kan slechts waarnemen vanuit één gezichtshoek:  namelijk zijn eigen egoïstische gezichtshoek.

Alles en iedereen moet daarvoor wijken.

Hij heeft  totaal geen besef van wat een ander voelt of meemaakt,  want hij kan enkel aan zijn eigen voldoening denken, een ander is voor hem slechts een gebruiksvoorwerp.
Tijdens een gesprek met meerdere mensen moet het over hem gaan, hij verlaat zelfs de groep als niet alle aandacht naar hem gaat.
Alles draait rond hem, hij is het centrum, hij is de belangrijkste, hij is God en iedereen moet voor hem buigen.
Hij is de grootste, de anderen verzinken in het niets tegenover zijn grootheid.
Hij is bewonderenswaardig, zo speciaal, zo anders dan anderen, hij voelt zich boven iedereen verheven.
Wat hij doet is zo perfect en zo goed, dat niemand zelfs kan dromen om te presteren en te creëren wat hij kan.
Hij wil voortdurend opgehemeld en geprezen worden, want hij hunkert en snakt naar het horen van bewonderende woorden.

Indien de lovende woorden niet komen, dan is hij totaal uit het veld geslagen en denkt niet mee te tellen.

Dan begint hij ruzie te maken en de ander allerlei dingen verwijten, of anders zal hij zich gekwetst terugtrekken en zichzelf beklagen.

Hij loopt dan over van zelfmedelijden.

Hij moet altijd de beste zijn, vooraan staan, opvallen, iedereen moet hem zien.  

Hij wil de anderen steeds overtroeven en zorgt ervoor altijd iets te hebben of te zijn dat beter is dan dat van de andere.
Hij krijgt de aandacht van anderen door opvallende of choquerende dingen te zeggen of te schrijven, of door een opvallende houding aan te nemen, door steeds het hoge woord te voeren,  ook als het over thema's gaat waar hij zo goed als niets over weet.
Hij wil macht en hij wil pronken met dure dingen, met dure kleding, pronken met wat een ander juist niet heeft, allemaal om een ander de loef af te steken.
Hij prijst zichzelf de hemel in om zich belangrijk te voelen en overdrijft zijn eigen kunnen, zodat anderen zien hoe goed hij is.

Altijd is hij bezig met beelden over de ideale relatie, succes en macht, hij wil opvallen op alle mogelijke manieren.

Hij denkt dat hij uniek en speciaal is en is ervan overtuigd dat slechts enkelen hem begrijpen.

Zijn voorkeur gaat daarom uit naar enkel die mensen met een bepaalde rang of status waar hij graag bij zou willen horen.

Hij eist van iedereen in zijn omgeving overdreven bewondering en is bereid om anderen te gebruiken om zijn doel te bereiken.

Hij behandelt anderen met een hooghartige houding en is vaak jaloers.  Bovendien denkt hij dat anderen jaloers zijn op hem.

Hij is zo vol van zichzelf dat hij blind wordt voor de rest van de wereld!

Men kan hier dus spreken van een zeer ongezonde eigenliefde, die zelfs kan overgaan in grootheidsfantasieën met een overdreven drang om bewonderd te worden.

Een ander woord voor deze eigenliefde is :
Narcisme.

De term narcisme is een term uit de psychologie en werd voor het eerst gebruikt door Sigmund Freud.  

Hij noemde het verschijnsel naar de figuur Narcissus uit de Griekse mythologie.

Narcissus, die verliefd werd op zichzelf toen hij zijn spiegelbeeld zag in het water en zijn eigen figuur maar bleef bewonderen, tot hij uiteindelijk veranderde in een bloem, de narcis, die naar het water toe buigt, alsof hij zichzelf wil bekijken!

Op het eerste gezicht heeft een narcist een zeer sterk gevoel van eigenwaarde en straalt naar de buitenwereld zelfvertrouwen uit.

Vreemd genoeg is echter het tegendeel het geval.

Narcisten hebben meestal weinig zelfwaarde en compenseren dit door zich altijd beter of belangrijker dan anderen te beschouwen.

Als iemands gedrag er te sterk door bepaald wordt en er problemen met de omgeving ontstaan, kan er zelfs sprake zijn van een psychische aandoening, met noemt dat een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Het gaat hier dan ook om een ernstige stoornis die je isoleert en verhindert om echt te leven en relaties aan te gaan met anderen.

Aangenomen wordt dat het ontstaan van narcisme veelal plaats vindt in de adolescentie, mede veroorzaakt door een gebrek aan inlevingsvermogen van ouders en omgeving.

Hierdoor ontstaat bij het kind een gebrek aan de reacties waar deze behoefte aan heeft, wat resulteert in een uiteenvallend zelfbeeld.

Vaak wordt ook gewezen op overeenkomsten met de borderline persoonlijkheidsstoornis, omdat in beide gevallen een probleem is ontstaan met zelfbeeld.

Er is daarom een specifieke factor in ons leven die onze graad van narcisme bepaalt: de affectie van onze ouders.

Liefhebbende ouders geven ons liefdesenergie, respecteren onze eigenheid en helpen ons om een goede vorm van narcisme te ontwikkelen.

Ouders die hun kinderen daarentegen minachten en voortdurend afbreken, verhinderen hen om een zelfbeeld op te bouwen dat positief genoeg is om gelukkig te zijn.

Ook ouders die hun kinderen steeds ophemelen en op een piëdestal plaatsen, dreigen van hen toekomstige “Narcissusjes” te maken die té goed staan met zichzelf om in hun later leven echt te kunnen communiceren met anderen.

Ressentiment – van het Frans: ‘resentement’ - Latijn: ‘re’ en ‘sentire’;
 m.a.w. -wrok -wraakgevoel –haat-  :   is een psychische zelfvergiftiging.

Het gevoel ontstaat omdat men zichzelf minderwaardig voelt en uit wrok gaat men dit minderwaardigheidsgevoel op een ander of anderen projecteren.

Ressentiment verschijnt bij mensen die emotioneel beschadigd zijn en dat vroegere onverwerkt emotioneel leed is de drijfveer achter deze uitingen van wrok tegenover derden.   Het is het resultaat van onmacht.

Een voorafgaande emotionele toestand, het gevolg van emotioneel leed, wordt steeds weer herbeleefd door de ressentiment-persoon.   Hij zoekt de oorzaak van zijn onmacht niet bij zichzelf,  maar legt de schuld steeds bij een ander.

Zijn wrok  kan gericht zijn tegen één persoon of meerdere personen, sociale toestanden of zelfs het bestaan van de gehele mensheid. 

Door de fixatie op dit vroeger leed geraakt de ressentiment-persoon uiteindelijk in een isolement.   Het gevoel van wraakzucht wordt vervolgens heel intensief.

Ter bevrediging van het gevoel zoekt hij een object-persoon/personen die hij tracht te devalueren en terug te voeren tot zijn eigen staat van onmacht.   Zijn eigenwaarde wordt zo als ‘meer’ ervaren.

De ressentiment-persoon tracht op alle mogelijke manieren in morele zin ‘overwinningen’ te behalen ten aanzien van diegene(n) op wie hij zijn wrok, wraak of haatgevoelens richt.  Nooit zoekt hij de oorzaak bij zichzelf.

De ressentiment-persoon is zo onmachtig en afgunstig en wordt daardoor zo verbeten en volhardend in het steeds weer aanvallen en kwetsen van zijn ‘fictieve’ vijanden.

Er ontstaat uiteindelijk een psychische afstomping, wat inhoudt dat alle vijandigheid opgeslagen wordt in de duistere diepte van de ziel, zodat deze voortdurend gevoed wordt met dit emotionele gif,  waardoor de haat jegens zijn object of objecten steeds blijft groeien.

Over langere tijd neemt deze wrok volledig bezit van de persoon.

Het manifesteert zicht steeds weer in een niet aflatende haat, wraakzucht, boosheid, jaloezie, afgunst en valsheid,  gevoelens die in de eerste instantie nog zonder praktische intenties zijn, maar die zich later nog zo kunnen ontwikkelen.

De ressentiment-persoon voedt zijn ziekelijke minderwaardigheidsgevoel door zijn wrok en wraakgevoelens steeds weer te richten op anderen.

Het naar beneden halen van die ander en het bedreigen van de positieve waarde van die geviseerde persoon/personen,  wordt enkel gebruikt om het eigen negatieve zelfbeeld te verbergen.

Slachtoffers van ressentiment-personen, evenals de ressentiment-persoon zelf, begrijpen de tegen hen gerichte haat en relativiteit niet.

De steeds weerkerende wrok en wraakgevoelens zijn wel bepalend voor de toekomstige relatie tussen de boosdoener en zijn slachtoffer(s).

Zie ook :

Friedrich Nietzsche

“Het ressentiment meent dat achter het handelen van een persoon een oorsprong schuil gaat die voor dat handelen verantwoordelijk is. Het subject is in het ressentiment een neutrale abstracte instantie. Nietzsche ontmaskert het subject echter als een morele illusie. Nietzsche wil de handelende persoon niet losmaken van de handeling zelf en aanvaardt deze tweede werkelijkheid niet.

De hemel is een uitvinding van het ressentiment, dat de sterken gestraft wil zien. De illusie van het hiernamaals komt zo voort uit haat tegen de sterksten. Nietzsche illustreert deze haatdragendheid met een citaat van Thomas van Aquino. Deze stelt dat het zien lijden van zondaars in de hel één van de geneugten van de hemel zelf is. Het perspectief van zaligheid is er een van haat en niet van liefde."

In mijn item over “constipatie” van een tijdje geleden, kon je reeds lezen dat mijn vriend een arts is.
Hij was het die mij de goede raad gaf hoe ik mijn constipatie probleem kon oplossen. “Gedroogde pruimen eten man, elke dag en je bent er meteen van verlost!”
Ik zie hem dagelijks aan den toog van ons stamcafé “ Ambras”. Ook gisterenavond waren wij beiden present.
Toen mijn vriend even naar het toilet was kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, zijn agenda lag op de toog. Zonder enige schaamte begon ik te lezen, zo ben ik nu eenmaal… er stak een brief in zijn agenda …ik dacht …die ga ik even lezen…misschien lees ik iets over zijn patiënt met die ziekelijke obsessie, een man waar hij mij al dikwijls over verteld had…ik kan het snollen niet laten want ik beken, ik ben nu eenmaal de snul der snullen.
Ik schrok me een hoedje want de brief ging over mezelf.
Ik las daar een beschrijving van mezelf: een kladschilder – grijze baard, nonchalant gekleed, pseudo intellectueel die denkt dat hij artistiek is, emotioneel zwaar gestoord, laag IQ , manisch-depressief, geen gevoel voor humor, zakelijk maar arm, sociaal gehandicapt. .…Dit viel er te lezen…Verdomme, mijn vriend had mijn profiel daar open en bloot in zijn agenda staan!
Op zo’n ogenblik leer je je echte vrienden kennen.!?...Toen zag ik nog een regeltje onder bovenstaande tekst…dat ik bijna zou vergeten zijn was het niet dat er iets onderlijnd was,waardoor het opviel.
"De patiënt wordt tegen zijn wil gedreven door seksuele impulsen"