sponsors

Gisterenavond even voor 10 uur.  Enkele jongeren spelen met de frisbee op de Burg, in de nabijheid van het stadhuis.    Bij een van de worpen belandt de frisbee tegen een glasraam van het stadhuis.  Spijtig genoeg voor de jongeren was er net op dat ogenblik politie omdat die er patrouilleerden omwille van een gemeenteraadszitting die op dat ogenblik in het stadhuis plaatsvond.  Hopelijk hebben die gasten een familiale verzekering of anders kunnen ze opdraaien voor de herstellingen en hoe ouder de raampjes geschat worden, hoe meer zij (of hun ouders) in hun geldbeugel zullen mogen tasten.

Het schooljaar is zo goed als gedaan.  In de onmiddelijke omtrek van de 'Frèresschool' heeft men er iets op gevonden mochten er leerlingen op het idee komen hun klasjuf of -leraar te bedanken voor het afgelopen jaar:  een stuk speculoos met een originele tekst erop.

Marie-Rose Vanacker kwam vanmorgen met de oplossing.  Dit is inderdaad de Korte Winkel, een straat die de Spanjaardstraat met de Vlamingstraat verbindt.  Met deze foto zal het bij velen duidelijker zijn.  Rechts, als u goed kijkt ziet u nog die vogel die bovenaan op de trapgevel van het huis, Korte Winkel nummer 11 staat.   links is het Jezuïetenklooster en daarachter de toren van de kerk die in oorsprong diende ter vervanging van de vroegere jezuïetenkerk, de Heilig Hartkerk.   Denk nu niet dat de gevel van Korte Winkel 11 een heel oude gevel is.  Ze dateert van 1907.  Een honderdjarige gevel.  In Brugge doen we er smalend om.  Poeh, in neo-Brugse stijl, nep dus!  Gelijk waar in pakweg de Verenigde Staten zou men er fier op zijn: een honderdjarige gevel is daar geen alledaags feit.
Vanavond is er een nieuwe fotovraag.

2.537 bezoekers waren er zaterdagavond hier voor Forum + tijdens Museumnacht.  Waarschijnlijk zullen er maar enkele tientallen daarvan echt belangstelling gehad hebben voor de kunstwerken van Atchugarry.  Alle anderen keken naar de kunstwerken van zo vele honderden jaren geleden: Brugges schone torens. 

Eigenlijk was het me nog nooit opgevallen maar blijkbaar is de Sint-Salvatorkathedraal 's avonds anders verlicht dan de meeste andere torens.  Terwijl die andere toren en andere belangrijke gebouwen een rode, rosse gloed meekrijgen steekt de Sint-Salvatorskathedraal af door de vale grijswitte kleur die ze toebedeeld krijgt. 

Die gekleurde kegels waren er opnieuw om aan te duiden dat op die plaats deelgenomen werd zaterdag jongstleden aan de derde editie van 'Museumnacht'.  Hier de kegels aan het stadhuis.  Veel verder geraakte ik niet.  Tot aan de poort nog, maar niet verder.    Zowel de bovenzaal als de benedenzaal zaten en stonden stampvol.  Iedereen wilde een glimp opvangen van de dertig bruiden van weleer.  Konden ze nog in hun trouwjurk? was de hamvraag.  Dit is blijkbaar ook geschiedenis, geschiedenis op z'n Brugs.  Hoe een bruid haar huwelijk herbeleeft zoveel jaren na (van) dat(t)um.

Op 1 april berichtte ik op mijn blog dat er niets nog herinnerde aan de legende van Jantje van Pardoens.  Correctie dus: in het volkskundig museum is er wel nog zo een herinnering.  Boven de deur van de binnentuin staat ons Jantje van Pardoens zoals we hem zouden moeten kennen: leunend op het vensterraam, tevergeefs wachtend op zijn geliefde die via de Barge naar Gent vertrok maar nooit terugkwam.  Jammer genoeg dat langs het Walplein het café Jantje van Pardoens niet meer bestaat en ook dat de uitbater van het Bargehuis zelf geen stappen onderneemt om die legende in stand te houden.

Sonia Deblaere gokte op de Sint-Jacobsstraat.  Ik kan alleen maar zeggen dat we in de buurt zitten maar echt warm is het nog niet.  Hoe dan ook vindt u het met deze foto nog niet, morgen zal alles duidelijk worden.
Nogmaals, welke straat is dit?

Dit was het dan.  Om een beetje extra volk te lokken werden er in de binnentuin van het volkskundig museum afgelopen zaterdag initiatielessen Indisch dansen gehouden.  Het had diezelfde dag beter gepast in het Minnewaterpark waar een soort van wereldfeest gehouden werd.  Hier paste meer een volksdansgroep of een folk muziekgroep, maar soit, wie ben ik om daarop te vitten.

Opnieuw een binnentuin, maar nu die van het Volkskundig Museum waar iedereen geduldig wacht op de initiatielessen Indisch dansen.  Wie zich geroepen voelde mocht meedoen.

De relativiteit van cijfers.  Links in mijn blog staat een teller die nu zo omtrent de 20.500 geraakt is.  Betekent dat daarom dat u de 20.500ste bezoeker van Bruggeblog bent?  Neen toch!  Elke keer dat een eerste pagina van mijn blog opgevraagd wordt of een pagina ververst wordt loopt de teller met 1 eenheid op.  Bruggeblog heeft al heel wat trouwe bezoekers, bezoekers die zelfs elke dag terugkeren, sommigen zelfs meerdere keren per dag.   En elke keer dat zij, pardon: u, dat doet loopt de teller op.
Waar ik wilde toe komen:  er werden officiële cijfers vrijgegeven van het aantal bezoekers van de derde Museumnacht, namelijk 26.142.  Wel wordt er bij verteld dat het een schatting is.  Wat ze hebben gedaan is de geschatte bezoekersaantallen van alle dertien de evenementen opgeteld en zo kwam men aan dit mooie cijfer.  Nu komt het.   Dit wordt afgedaan als 26.142 unieke bezoekers.  Dat sommigen meerdere evenementen die avond aangedaan hebben, komt in hen niet op om te vermelden.  Ha ja, waar waren anders die busjes voor nodig om iedereen te vervoeren en hebt u ook de vele fietsen gezien?  Zelf ben ik misschien wel de recordhouder van de avond geweest.  Acht van de dertien locaties heb ik bezocht en bovendien heb ik die avond nog eens bij het 'Feest in 't Park' binnengewipt.   Enfin, wil ik maar zeggen: de relativiteit van cijfers.
Hier nog eens de 'gezellige' binnentuin van het Guido Gezellemuseum waar rustig naar poëzie geluisterd werd.

  Zoals beloofd krijgt u vandaag mijn verslag over mijn bezoek aan de Museumnacht die afgelopen zaterdag doorging in de meeste Brugse musea van 's avonds zeven uur tot 's nachts een uur.  Het weer zat alleszins mee.  In de vroege avond trok ik eerst naar het Guido Gezellemuseum en kijk, waar ik het minst van verwacht had werd voor mij een aangename verrassing.  Want vooraf werd aangekondigd dat er lettersoep verkrijgbaar zou zijn, dat er brood zou gebakken worden en dat er gedemonstreerd zou worden hoe manden gevlochten worden.  Dat allemaal in de binnentuin van het Guido Gezellemuseum.  Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dat allemaal weinig gepast vond voor een museum die gewijd is aan de grootste dichter die de Nederlanden ooit gekend heeft en dat ik eerlijk gezegd niet stond te springen om hier naar binnen te gaan.  Maar ik heb het toch gedaan en ziet, naast al dat gedoe stond in die binnentuin ook een tafeltje met een micro opgesteld en iedereen die wou kon een gedicht voorlezen.  Hier werd een gedicht van Gezelle voorgedragen.

Uit het hoofd voordragen mocht ook natuurlijk zoals deze man deed.  Hij is meerdere keren aan dit tafeltje komen zitten.  Hier droeg hij een gedichtje voor over een ijskreempje.

En ook dit jongetje demonstreerde dat hij talent had bij het voorlezen.  Links stond een tafeltje met daarop vele dichtbundels en het jongetje heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt door gelijk een moeilijk gedicht uit het werk van als ik me niet vergis Vasalis te kiezen.

Rustig een pijpje roken.  Het moet nog altijd kunnen in deze tijd waarin rokende medemensen als destructieve individuen beschouwd worden die onze maatschappelijke gezondheid willen ondermijnen.  U gelooft het of niet, maar het is echt de waarheid.  Deze man die hier in het wit bovenop het Concertgebouw temidden alles rustig zijn pijpje rookt is een Amerikaan, momenteel gevestigd in Brussel en toevallig hier omdat hij in een feestje verzeild geraakte enkele verdiepingen lager.  Omdat rokers paria's geworden zijn nam hij hier zijn toevlucht op de open bovenverdieping en liet zich echt niks aan zijn hart komen.  Om de haverklap ging hier een vervelend alarm af.  Toen ik me luidop aan hem afvroeg wat de oorzaak van dat alarm kon zijn antwoordde hij laconiek "mijn rook misschien?" en hij pafte verder.

Morgenochtend ben ik er even niet maar vanaf morgennamiddag kunt u opnieuw een portie Bruggeblog verwachten met daarin een hele brok (fotografisch) verslag over de  'Museumnacht' van afgelopen zaterdagavond.  Tot kijk!

Let er eens op, tussen het podium en de hekkens waarachter zich het publiek bevindt: geen security.  Dat is hier bij 'Feest in 't Park' bijlange niet nodig.  Het blijft een gezellig feest voor de vele honderden aanwezigen.  Sommigen vergelijken de sfeer hier met de beginjaren van het Cactusfestival.  Laat ons echt hopen dat het met dit festival niet dezelfde weg opgaat zoals het het Cactusfestival de laatste jaren verging en dat het nog altijd gezellig en relatief kleinschalig - en, niet onbelangrijk: gratis - blijft.

Als uitsmijter voor vanavond nog enkele foto's van het afsluitende optreden op 'Feest in 't Park' van afgelopen zaterdag.  Jammer genoeg kan ik er de muziek niet bijzetten.  Die moet u er liefst zelf bijdenken.