madeliefjesvelden

Wie hier deze plek dagelijks passeert en straks niet als eerste de juiste oplossing indienen kan, die zal zich tot in de lengte der dagen op het hoofd blijven petsen, gepaard gaande met een onafgebroken verbale opsomming van alle krachttermen die volgens de persoon in kwestie in zijn of haar vocabularium voorhanden zijn.  Die zal m.a.w. rijp zijn voor Beernem, of ... dichterbij misschien: voor het 'dolhuis' in Sint-Michiels.
Bedoel ik alleen maar met voorgaande zin: zo zwaar tillen sommigen onder u aan deze quizvraag waarbij helaas niks meer dan een molshoopje eer gewonnen kan worden. 
Waar in het centrum van ons Brugge is dit te zien?  De antwoorden die totnogtoe gegeven werden kloppen voorlopig niet (helaas, Thomas en Barbie!).

Milo, hier vorig jaar nog zwemmend in het achterbassin van het dolfinarium van Brugge, waar hij een van de drie dolfijnen was die meewerkten aan een wetenschappelijk researchprogramma dat er binnen afzienbare tijd zou voor kunnen zorgen dat dolfijnen in het wild niet meer verstrikt zouden raken in de trawlernetten van vissersschepen.  Dat onderzoeksprogramma, dat al twee en een half jaar lang bezig was, moet vanwege Milos overlijden totaal opnieuw overgedaan worden.

Milo is niet meer.  Milo was een der zeven dolfijnen in het Brugse dolfinarium.  Na testen bleek een heelkundige ingreep aan de kaak voor het dier noodzakelijk.  Alleen overleefde Milo de narcose, noodzakelijk vooraleer de ingreep plaats kon vinden, niet.  Een en ander daarover valt o.a. te lezen in dit artikel van Het Nieuwsblad.

Aangezien Chris Weymeis bij de vorige quizvraag weer orde op zaken gesteld heeft is er hier een nieuwe fotovraag.  Iedereen heeft gelijke kansen om te winnen, want de vraag is zoals altijd dezelfde: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  Die foto's voor de quizvraag kunnen werkelijk overal genomen zijn, maar ALTIJD vanaf 'een straatkant' in de binnenstad van Brugge, dus het onderwerp is voor iedereen die er passeert klaar en duidelijk zichtbaar.
Wel, waar is dit te zien?

In het echt moet men het meestal bekopen met zijn leven, op de kermis moet men er voor betalen, maar hier kon men het gratis (én veilig) beleven: over kop gaan.

Op stap met een 'vrouwelijk zwaantje (*)'.  Als dat geen prille vorm van cocooning is!

(*) zie Van Dale, betekenis 5.

Zich eerst gelaten en gratuit door de jeugd laten uitschelden om daarna toch maar de grandioze werking van het graffitibusje te kunnen demonstreren: het 'moet kunnen', dat dacht men blijkbaar bij de plaatselijke politie.

Ik kan er niet aan doen maar ik ben opgegroeid met de Jommekesalbums van Jef Nijs.  Mijn favoriete Jommekesstrips zijn het verkeerde land en kinderen baas.  Wel, als ik zie hoe de politie op de Brugse Politiedagen gisteren en vandaag met onze jeugd omging, dan snap ik het echt niet meer.  Men laat hier zomaar straffeloos onze opgroeiende jongeren graffiti spuiten met bijvoorbeeld teksten als "Fuck tha Police". 
Indien IK die drie woorden in het bijzijn van een politieagent zou uitspreken  (tenminste in het bijzijn van een exemplaar dat de Engelse taal machtig is, bestaat dat?), of er een Nederlandse of Brugse vertaling zou van weggeven, wel, dan vrees ik dat ik dat achteraf voor de politierechter zou mogen komen uitleggen en - uitleg of niet - een fikse boete zou riskeren voor smaad aan een persoon in uniform.  En hier mocht dat zo maar.  Ik vrees dat ik aan het rondlopen ben in een 'verkeerde stad' waarin de 'kinderen baas' geworden zijn.

Zelf was ik er dus niet bij vanwege andere verplichtingen, maar afgaande op de commentaren en foto's van anderen kan ik er wel aardig een meninkje bij denken.  Die 'Brugse Politiedagen' waren - voor de goede verstaander - gisteren en vandaag.  Gisteren voor iedereen en vandaag alleen voor de laatstejaarsstudenten van de Brugse scholen.
Onwillekeurig moet ik vergelijken met de jaarlijkse 'Flikkendag' in Gent.  Daar moet men helemaal geen laatstejaarsstudenten verplichten om aanwezig te zijn om wat volk te lokken, wel integendeel, daar heeft men uitgerekend véél politie nodig om de massa die op dat jaarlijkse verbroederingsfeest van het volk met hun flikken enigszins in de hand te houden.  In Brugge had men enkel een handjevol politiemensen nodig om dit stelletje would-be oproerkraaiers in te tomen, voor de rest verliep alles rustig en vlekkeloos, ons kalme, gezapige Brugge waardig.

Eerst en vooral mijn excuses, maar de laatste twee dagen zwierf ik van het ene Boldershof in Oostkamp naar het andere Breugelhof in Meetkerke om er opeenvolgend een fantastisch trouwfeest en daarna een al even uitgebreid communiefeest bij te wonen.  Moe en meer dan verzadigd zit ik nu uitgezakt achter mijn PC.  Sorry hoor, maar wij Belgen en zeker wij Bruggelingen houden van feesten en àls wij feesten, dan gebeurt dat het liefst op breugeliaanse wijze:  we weten altijd waaraan we beginnen, maar nooit wanneer we stoppen moeten.
Waar kan ik vanavond nog aan beginnen?  Ahum, de quizvraag dan maar.  Chris Weymeis vindt het erg dat tijdens de dagen dat hij even afwezig was ik een quizvraag op u allen losliet waarvan hij pertinent zeker de oplossing voor wist.  Erg?  Erg???  Ik vind dat helemaal niet erg, want ondertussen hebben we leuke dingen kunnen lezen van anderen die er ook quasi van overtuigd waren dat zij de oplossing wisten... 
Maar het moet dus gezegd worden: wat de kennis van gevelstenen in Brugge betreft is 'onze Chris' de ongekroonde koning.  Dit is zoals hij schrijft inderdaad te zien aan de gevel van het huis Beenhouwersstraat 101 en het huis is genaamd 'De zon en de maan'.  Alleen snap ik Chris zijn opmerking "er valt op te merken dat de zon en de maan hier in één steen zijn samengevat" niet helemaal.  Die staan toch afgebeeld op twee aparte gevelstenen?  En de gevelsteen van de quizvraag beeldde uiteraard de zon uit?

Weet u wat ik nu zo leuk vind?  Niet het feit dat de oplossing nog altijd niet gegeven werd (jawel, u leest het goed: NOG ALTIJD NIET GEGEVEN WERD; sorry hoor Paul Deloof, maar dit is niet te zien op de Markt aan de gevel van huyze die Maene, maar wel ergens anders).   Wel het feit dat de 'Stadtler en Waldorf' van dienst hier op Bruggeblog door hun gehakketak helemaal niet door hadden dat ook zij nog op een andere plaats moesten gaan zoeken.
Dit is dus een tweede poging voor iedereen.  Als dit niet Huyze die Maene op de Markt is, waar in de binnenstad van Brugge is het dan wel te zien?

Johan Daisnes werk "De trein der traagheid" heb ik waarschijnlijk al vier, vijf keer gelezen.  Dat het boekje flinterdun is spreekt in zijn voordeel want dikke turven als "Oorlog en Vrede" of "Het verdriet van België" zijn helaas niet aan mij besteed.  Niet dat die boeken slecht zijn (allez, dat denk ik toch), maar het is een feit dat ik de moed niet kan opbrengen om ze te verteren.  En ze liggen niet alleen zwaar op de maag, maar ook nog eens zwaar op de benen.  Neen geef mij dan maar het liefst een werkje als dat van Johan Daisne.  Om vandaag eens een totaal misplaatste uitdrukking te gebruiken: dat meesterwerkje leest als een trein.
Magisch realisme, daar gaat het hem in "De trein der traagheid" om.  En mocht dit een schilderij zijn, dan was het er waarschijnlijk een van Paul Delvaux: treinen genoeg, maar alleen geen naakte, bevreemdende vrouwen.  Of waren zij er toch wel maar zag ik ze over het hoofd?  Van hoofd gesproken: de hoofdfiguur van "De trein der traagheid" werd wakker tijdens een treinrit terwijl alle anderen in het coupé nog sliepen.  De trein stond stil en het portier was open en hij trok de witte nacht in op zoek naar de antwoorden op al zijn vragen. 
Vandaag stond er als bij toeval bij een van de drie werkeloze treinen in het Brugse station ook één portier open.  Ik stapte werktuigelijk binnen maar trof er totaal niemand aan.  Ik stapte terug buiten maar vond nog altijd niemand.  Geen conducteur, geen machinist, en zeker geen naakte vrouwen ...   Niemand dus.  Was ik soms ook het slachtoffer van een treinongeval geworden en zweefde ik ergens tussen heden en verleden, tussen waan en waanzin, tussen leven en dood?   Oei, nu heb ik voor u de plot van het boek verteld...
(o ja, voor wie zelfs het lezen van dat dunne boekje te moeilijk is: er bestaat een prachtige verfilming van.  Un soir, un train.)

Hier is hij dan: de nieuwe quizvraag.  Quizvraag EEN ACHT TWEE.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Niemand twijfelt er nog aan: de oplossing werd gegeven.  Wie nu de uiteindelijke winnaar geworden is, durf ik na de polemiek tussen Marnix en SPQB bijna niet vertellen.  Of toch, en laat ik omdat beiden het over punten hebben en nu we toch opnieuw een klein beetje de Eurosongfestivalkoorts te pakken hebben, in eer en geweten verklaren:
SPQB: dix points
Marnix Knockaert: twelve points!!!
Met dit alles zou ik bijna vergeten te vertellen wat de oplossing was: het kunstwerk de Meyboom in de Zilversteeg.

Het stakingsrecht is een absoluut recht in onze democratische maatschappij.  Houden zo!  Maar staken en staken is twee.  De ene staking is namelijk de andere niet.  De impact van een staking bij de spoorwegen heeft op ons land natuurlijk een veel grotere impact dan bijvoorbeeld een staking binnenin een tuinbouwbedrijfje in Genoelselder met maar amper twintig werknemers.  Maar ook voor de werknemers zelf is staken lang niet overal hetzelfde.  In de meeste bedrijven stappen de werknemers 's anderendaags opnieuw fluitend binnen en die dag is voor hen net zoals elke andere werkdag.  Maar mocht iedereen de gevolgen van een staking nadien aanvoelen kunnen zoals bijvoorbeeld de postbodes bij de Post, dan geef ik u op een briefje dat overal pas gestaakt zal worden wanneer het echt, écht nodig is.  Want bij de Post blijft het werk ook tijdens een stakingsperiode binnenstromen en iedereen verwacht dat na die staking alle post opnieuw zo snel mogelijk ter bestemming komt.  Resultaat: dubbel werk voor de postbodes na een staking. 
Hoe dan ook, reden of geen reden tot staken bij het personeel van de NMBS, het leverde in de spoorstations vandaag bevreemdende beelden op.
Wilt u de grotere foto's zien, dan hoeft u maar te klikken op de onderstaande links:
lege perrons
lege wachtzalen
krant van gisteren
grafittitrein
symbool
verlaten
tot morgen
onbereikbaar
wachten

Deze plek in hartje Brugge is totnogtoe nog altijd niet geraden.  Wie zal de eerste zijn die het herkent?

Werkmensen zijn machtsmensen volgens Cesa.  Zij ontwortelen met de blote hand een boom.  Hun handen zijn kolenschoppen, hun benen bomen, hun rug is gekromd door het hard labeur.  Onwillekeurig doen die krachtige figuren me denken aan de Vlaamse expressionist Constant Permeke (1886-1952), maar opnieuw moet ik het bekennen: dit is een typisch Jacques Cesawerk.

Deze gravure had heel goed de cover kunnen zijn van Stijn Streuvels' boek "De Vlasschaard".  'had' kunnen zijn, want dit is het werk van een Zwitser met Italiaanse roots die in het heden leeft en hoogst waarschijnlijk nog nooit iets van Streuvels' meesterwerk van lang geleden gehoord heeft.  Om u maar te zeggen hoe universeel deze man zijn oeuvre in zowel de tegenwoordige als de (on-)voltooid verleden tijd schept en herschept.