De Brugse Politiedagen

Eerst en vooral mijn excuses, maar de laatste twee dagen zwierf ik van het ene Boldershof in Oostkamp naar het andere Breugelhof in Meetkerke om er opeenvolgend een fantastisch trouwfeest en daarna een al even uitgebreid communiefeest bij te wonen.  Moe en meer dan verzadigd zit ik nu uitgezakt achter mijn PC.  Sorry hoor, maar wij Belgen en zeker wij Bruggelingen houden van feesten en àls wij feesten, dan gebeurt dat het liefst op breugeliaanse wijze:  we weten altijd waaraan we beginnen, maar nooit wanneer we stoppen moeten.
Waar kan ik vanavond nog aan beginnen?  Ahum, de quizvraag dan maar.  Chris Weymeis vindt het erg dat tijdens de dagen dat hij even afwezig was ik een quizvraag op u allen losliet waarvan hij pertinent zeker de oplossing voor wist.  Erg?  Erg???  Ik vind dat helemaal niet erg, want ondertussen hebben we leuke dingen kunnen lezen van anderen die er ook quasi van overtuigd waren dat zij de oplossing wisten... 
Maar het moet dus gezegd worden: wat de kennis van gevelstenen in Brugge betreft is 'onze Chris' de ongekroonde koning.  Dit is zoals hij schrijft inderdaad te zien aan de gevel van het huis Beenhouwersstraat 101 en het huis is genaamd 'De zon en de maan'.  Alleen snap ik Chris zijn opmerking "er valt op te merken dat de zon en de maan hier in één steen zijn samengevat" niet helemaal.  Die staan toch afgebeeld op twee aparte gevelstenen?  En de gevelsteen van de quizvraag beeldde uiteraard de zon uit?

Weet u wat ik nu zo leuk vind?  Niet het feit dat de oplossing nog altijd niet gegeven werd (jawel, u leest het goed: NOG ALTIJD NIET GEGEVEN WERD; sorry hoor Paul Deloof, maar dit is niet te zien op de Markt aan de gevel van huyze die Maene, maar wel ergens anders).   Wel het feit dat de 'Stadtler en Waldorf' van dienst hier op Bruggeblog door hun gehakketak helemaal niet door hadden dat ook zij nog op een andere plaats moesten gaan zoeken.
Dit is dus een tweede poging voor iedereen.  Als dit niet Huyze die Maene op de Markt is, waar in de binnenstad van Brugge is het dan wel te zien?

Johan Daisnes werk "De trein der traagheid" heb ik waarschijnlijk al vier, vijf keer gelezen.  Dat het boekje flinterdun is spreekt in zijn voordeel want dikke turven als "Oorlog en Vrede" of "Het verdriet van België" zijn helaas niet aan mij besteed.  Niet dat die boeken slecht zijn (allez, dat denk ik toch), maar het is een feit dat ik de moed niet kan opbrengen om ze te verteren.  En ze liggen niet alleen zwaar op de maag, maar ook nog eens zwaar op de benen.  Neen geef mij dan maar het liefst een werkje als dat van Johan Daisne.  Om vandaag eens een totaal misplaatste uitdrukking te gebruiken: dat meesterwerkje leest als een trein.
Magisch realisme, daar gaat het hem in "De trein der traagheid" om.  En mocht dit een schilderij zijn, dan was het er waarschijnlijk een van Paul Delvaux: treinen genoeg, maar alleen geen naakte, bevreemdende vrouwen.  Of waren zij er toch wel maar zag ik ze over het hoofd?  Van hoofd gesproken: de hoofdfiguur van "De trein der traagheid" werd wakker tijdens een treinrit terwijl alle anderen in het coupé nog sliepen.  De trein stond stil en het portier was open en hij trok de witte nacht in op zoek naar de antwoorden op al zijn vragen. 
Vandaag stond er als bij toeval bij een van de drie werkeloze treinen in het Brugse station ook één portier open.  Ik stapte werktuigelijk binnen maar trof er totaal niemand aan.  Ik stapte terug buiten maar vond nog altijd niemand.  Geen conducteur, geen machinist, en zeker geen naakte vrouwen ...   Niemand dus.  Was ik soms ook het slachtoffer van een treinongeval geworden en zweefde ik ergens tussen heden en verleden, tussen waan en waanzin, tussen leven en dood?   Oei, nu heb ik voor u de plot van het boek verteld...
(o ja, voor wie zelfs het lezen van dat dunne boekje te moeilijk is: er bestaat een prachtige verfilming van.  Un soir, un train.)

Hier is hij dan: de nieuwe quizvraag.  Quizvraag EEN ACHT TWEE.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Niemand twijfelt er nog aan: de oplossing werd gegeven.  Wie nu de uiteindelijke winnaar geworden is, durf ik na de polemiek tussen Marnix en SPQB bijna niet vertellen.  Of toch, en laat ik omdat beiden het over punten hebben en nu we toch opnieuw een klein beetje de Eurosongfestivalkoorts te pakken hebben, in eer en geweten verklaren:
SPQB: dix points
Marnix Knockaert: twelve points!!!
Met dit alles zou ik bijna vergeten te vertellen wat de oplossing was: het kunstwerk de Meyboom in de Zilversteeg.

Het stakingsrecht is een absoluut recht in onze democratische maatschappij.  Houden zo!  Maar staken en staken is twee.  De ene staking is namelijk de andere niet.  De impact van een staking bij de spoorwegen heeft op ons land natuurlijk een veel grotere impact dan bijvoorbeeld een staking binnenin een tuinbouwbedrijfje in Genoelselder met maar amper twintig werknemers.  Maar ook voor de werknemers zelf is staken lang niet overal hetzelfde.  In de meeste bedrijven stappen de werknemers 's anderendaags opnieuw fluitend binnen en die dag is voor hen net zoals elke andere werkdag.  Maar mocht iedereen de gevolgen van een staking nadien aanvoelen kunnen zoals bijvoorbeeld de postbodes bij de Post, dan geef ik u op een briefje dat overal pas gestaakt zal worden wanneer het echt, écht nodig is.  Want bij de Post blijft het werk ook tijdens een stakingsperiode binnenstromen en iedereen verwacht dat na die staking alle post opnieuw zo snel mogelijk ter bestemming komt.  Resultaat: dubbel werk voor de postbodes na een staking. 
Hoe dan ook, reden of geen reden tot staken bij het personeel van de NMBS, het leverde in de spoorstations vandaag bevreemdende beelden op.
Wilt u de grotere foto's zien, dan hoeft u maar te klikken op de onderstaande links:
lege perrons
lege wachtzalen
krant van gisteren
grafittitrein
symbool
verlaten
tot morgen
onbereikbaar
wachten

Deze plek in hartje Brugge is totnogtoe nog altijd niet geraden.  Wie zal de eerste zijn die het herkent?

Werkmensen zijn machtsmensen volgens Cesa.  Zij ontwortelen met de blote hand een boom.  Hun handen zijn kolenschoppen, hun benen bomen, hun rug is gekromd door het hard labeur.  Onwillekeurig doen die krachtige figuren me denken aan de Vlaamse expressionist Constant Permeke (1886-1952), maar opnieuw moet ik het bekennen: dit is een typisch Jacques Cesawerk.

Deze gravure had heel goed de cover kunnen zijn van Stijn Streuvels' boek "De Vlasschaard".  'had' kunnen zijn, want dit is het werk van een Zwitser met Italiaanse roots die in het heden leeft en hoogst waarschijnlijk nog nooit iets van Streuvels' meesterwerk van lang geleden gehoord heeft.  Om u maar te zeggen hoe universeel deze man zijn oeuvre in zowel de tegenwoordige als de (on-)voltooid verleden tijd schept en herschept.

Het viel me op dat vooral de muren van de gangen voorbehouden werden voor werken die de Alpen en zijn bewoners voorstelden en dat vooral de nissen werk bevatten die in de Atlas geconcipieerd werden.  Heel af en toe moet men goed toekijken om te zien over welke streek en bevolking de tekening gaat, zo sterk ziet de kunstenaar Cesa de grenzen tussen landen en hun uitstervende ambachtslui waar ook ter wereld vervagen. 
Maar nu heeft u nog altijd geen werk van Jacques Cesa gezien, tenzij vanop de affiche.  Het wordt tijd dat ik daar verandering in breng.

Dit is een van de vier neogotische gangen rondom de binnenkoer van de Hogeschool West-Vlaanderen in de Sint-Jorisstraat.  Twee ervan hangen vol met werken van de Zwitserse kunstenaar Jacques Cesa.  De gangen zijn vrij toegankelijk voor het publiek, zowel tijdens de college-uren (weekdagen van 8.30 tot 17 uur) als tijdens het weekend (10-12 en 14-17u).

Om u al enig idee te geven.  Dit is de kunstenaar zelf ergens tussen zijn 'Gruyèrese bergen' in.

Nog tot 25 mei 2008 loopt er in de vroegere Normaalschool, nu de Hogeschool West-Vlaanderen, departement lerarenopleiding, Sint-Jorisstraat 71 (te Brugge natuurlijk!!!) een interessante tentoonstelling met ruim honderd werken van de Zwitserse kunstenaar Jacques Cesa.
De titel "Alpen - Atlas, de tijd van de herders" verraadt alles wat u hier gratis te zien krijgen kan.  De tentoonstelling toont een synergie tussen twee bergachtige streken (de Alpen en het Atlasgebergte) waarbij de kunstenaar Cesa op zoek gaat naar de laatste herders, op ambachtelijke wijze werkende kaasboeren (de Gruyère!) maar ook andere boeren hoog in de bergen die er trots op zijn om nog met paard en kar te werken en niet te lui zijn om de oogst eigenhandig binnen te brengen.  Een uitstervend ras dus in Europa dat Cesa voor ons portretteert in (potlood-)tekeningen, pastels en schilderijen.  Een ras dat in de Noordafrikaanse Atlas weliswaar nog ruimschoots aangetroffen wordt, maar voor hoe lang nog?  Want ook daar sijpelt de moderne tijd druppelsgewijs binnen (bemerk bijvoorbeeld de hoogspanningskabels op sommige tekeningen).
Maar genoeg gebrabbeld daarover.  U wilt voorbeelden zien, en die krijgt u.

Het wordt ook de hoogste tijd dat ik de quizvraag terug op de rails zet.  We zijn namelijk nog altijd aanbeland aan quizvraag 181 en de oplossing is nog 'steeds' (bemerk de subtiele woordspeling!) niet gevonden.  Daarom deze derde foto.  Waar in de binnenstad van Brugge valt dit te bekijken?

En dit is de Mayflowerreiger, gefotografeerd net nadat hij een vis uit het kanaalwater binnengeslikt had.

Het wordt tijd dat ik er opnieuw eens 'in' vlieg, want Bruggeblog lag misschien meer dan een week stil, Brugge zelf deed dat helemaal niet.  Een populaire voetballer stierf bijvoorbeeld totaal onverwacht...  een minder populaire politicus werd 'weeral' op het matje geroepen omwille van 'weeral' belangenvermenging waarbij de persoon in kwestie er nog altijd geen graten in vindt en niet begrijpt waarom iedereen plots opnieuw moord en brand schreeuwt ... brand?  jawel, brand! .... brandjes (al dan niet opzettelijk aangestoken) moesten de laatste dagen geblust worden ... 
Kortom: Brugge was de laatste tijd lang niet die saaie stad waar men het graag over heeft.
Als tegengewicht aan dit alles is dit mijn sobere ode aan de blauwe reigers.  Ik vind blauwe reigers prachtige beesten, groot, rank en slank en sierlijk in hun vlucht.  Mensenschuw, dat zijn ze wel, maar als het echt moet, dan is geen enkel visbestand in gelijk welk vijvertje van onze binnenstad tegen hen bestand.
Dit is de Coupurereiger.  Let vooral niet op de rommel op de voorgrond.  Dat komt van de noodzakelijke werken aan de Schaarstraat en omgeving.

Een jaar geleden heb ik er al op gewezen dat de kunstwerken van 'Brugge, Europese hoofdstad 2002' of hoe dat grootschalige kunstding ook heette echt geen lang leven beschoren waren.  Het Toyo Ito paviljoen, daarvan weet ondertussen iedereen dat het dringend aan herstel toe is, maar ook deze Conzettbrug verliest stilaan zijn praktische kant, namelijk het veilig overzetten van voetgangers en fietsers van de ene wal van de Coupure naar de andere wal.  Veilig?  Een jaar geleden meldde ik al dat de planken die voor de brug gebruikt werden heel snel aan het slijten waren en dat het vooral voor fietsers gevaarlijk zou kunnen worden.  Nu heeft men dat blijkbaar ingezien en er ook een oplossing voor gevonden: de silliconen-oplossing!   Silliconen opspuiten tussen de voegen die stilaan banddik groot werden.  Van een noodoplossing gesproken!

Moh vint toch!  Het protest in de buurt van Oostmeers, Westmeers en Zonnekemeers swingt hoe langer hoe meer de pan uit.  Eergisteren hing er aan weerskanten van de brug over Zonnekemeers die er eigenlijk geen meer is dit spandoek.  Enkele uren later werden de spandoeken (van stads- of politiewege?) al verwijderd.  Maar Bruggeblog was gelukkig snel genoeg om dit wapperend protest voor de eeuwigheid vast te leggen.  De bewoners van deze straten richten hun pijlen op de megaparking die hier ondergronds zou kunnen komen en vrezen dat zij op die manier een tweede Katelijnestraat zullen worden.  De positieve aspecten die aan dit project verbonden zijn vegen zij daarbij totaal van de kaart.  Zeg nu zelf: hoe ligt de parking Oud Sint-Jan er momenteel bij?  Toch als een der weinige schandvlekken in onze binnenstad.  Als men alles ondergronds wegwerken kan en bovengronds alles visueel veel mooier maken kan door het aanleggen van een park, wie kan daar toch iets op tegen hebben?  Persoonlijk zou ik er veel liever een gigantische kruidentuin zien verschijnen omdat dat historisch perfect verantwoord is, maar groen en bomen en kunstwerken ipv nu dat asfalt en die 'knorrende beesten' (zie: Ferdinand Bordewijk) bovengronds, wel, mijn keuze is dan vlug gemaakt.  Lang leve de ondergrondse parking!

De tweede foto van deze plek in het centrum van Brugge die u al iets meer informatie verschaft dan de vorige.  Weet u nu waar dit te zien is?