Refuge
Vrouwen aan het werk op de landerijen. Links beneden, in het wit, zien we de buitenkant van de cellen zoals op foto 7 en 8.Refuge
Hier zien we een deel van de boerderij. Er was een paard, koeien en varkens. De boerderij werd met de grond gelijk gemaakt.Refuge
De tuin waar bloemen werden gekweekt.Refuge
Het bureel van de postoverste.Refuge
Woon- en leefkamer van de zusters.Refuge
Het te wassen goed kwam toe in deze zakken. Er werd gewassen voor verschillende gevangenissen.Refuge
Wasmachines in de wasserij. Er was zeer veel lawaai wanneer de wasmachines in gebruik waren.Refuge
De wasserij die is afgebroken.Refuge
Dit zijn enkele toestellen om het klaargemaakte eten warm te houden tot ze op de sectie waren geleverd. Een toestel per sectie. Er waren zes dergelijke toestellen.Refuge
Algemeen zicht in de keuken met zuster Jeaninne.Refuge
Een werkplaats waar de gedetineerden karweien uitvoerden onder toezicht en met de medewerking van een technieker.Refuge
Een zicht op de bezoekzaal, waar de gedetineerden op de voorziene dagen en uren hun familie konden spreken. De duur van het bezoek was beperkt.Refuge
Later werden er éénpersoonskamerstjes gemaakt. Rechts zien we de wastafels voor de gedetineerden. Links van de zaal waren dezelfde kamertjes en wastafels aangebracht. Het waren zeer grote zalen, zie de lengte van de gang.Refuge
Gemeenschappelijke slaapzaal. Privecy was niet aan de orde.Refuge
Een foto van een eetzaal, sober maar net.Refuge
Wanneer men in een sectie kwam gebeurde alles in groep. Vooraan deze foto zien we de eetzaal, achteraan werd handwerk verricht. Alles was onder toezicht van een bewaakster en een zuster.Refuge
Nog een zicht in een cel die zeer sober was ingericht.Refuge
Wanneer men werd binnengebracht, werden ze opgesloten in een cel tot ze voor de raadkamer waren verschenen. Bij bevestiging van hun aanhouding mochten ze naar de gemeenschappelijke afdeling, sectie genaamd.Refuge
Het gebouw werd op 31 juli 1914 plechtig geopend in aanwezigheid van koning Albert I. en andere hoogwaardigheidsbekleders.Refuge
De refuge was vanaf 1918 een echt toevluchtsoord die men "Rijksweldadigheidsgesticht" noemde. In die tijd was het vooral bevolkt met bedelaars, landlopers, vrouwelijk mentaal gestoorden en vele andere minder bedeelden en verstotenen uit de maatschappij. Al die mensen waren toevertrouwd aan de zusters Sint-Vicentius a Paulo van Anzegem, die hen in de vele moeilijke momenten bijstonden.