Archief

Ging goed gisteren.
Redelijk bijtijds waren de bouwvakkers klaar.
Opruimen, afrekenen en hoppa, Jeroen had z'n dakkapel.
Mijn vrouw wilde dat ik gelijk de naden ging vullen, maar ik werk niet graag bij alleen maar kunstlicht, dus dat had ik voor vandaag gepland.
Ja, gepland.
Maar zo als bekend moet ik niets plannen.
Goed, lekker mn bedje in, en heerlijk slapen.

Tot vanmorgen Jeroen me wakker kwam maken.
"Pap, bel ze maar, de boel is zo lek als een mandje"
Even polshoogte nemen.
Op wel vijf plaatsen druppelt het gestaag gestaag omlaag.
Jeroen heeft er al een en ander aan bakjes ondergezet, zo blijft de vloer wat droger.
Ik bel de aannemer.

Hallo, de binnenkant van het dak is waterpas hoor!
-Hoezo?
Als het niet waterpas geweest was had er maar aan één kant water doorheen gekomen.
- (korte stile, dan valt de 11,3 eurocent)    *&^%$#@ !   Over een uurtje zijn we bij je.

Ze komen keurig op tijd.
Een beetje verbaasd dat ik niet in de stress zit.
Maar ik stress niet van een lekkend dak hoor ..... ik weet hoe dat gaat, dakdekken, gaat wel eens mis.
Ze vinden een heel goeie aanleiding voor de lekkage, en verhelpen het in een uurtje.
Als mn vrouw thuiskomt van de booschappen zijn ze al weer weg.

Nu even afwachten wat de volgende bui brengt .........

Als eens geprobeert om iets gebouwd te krijgen?
Ik bedoel, iets tussen groot en klein in, geen heel huis, maar wel meer dan een simpel tussenmuurtje.
In deze omgeving is dat lastig, de vorige keer dat ik een aanbouw aan mn huis wilde kreeg ik van de diverse "kleine aannemers" te horen dat het wel een jaartje zou duren voor ik aan de beurt was.
Gelukkig heb ik inmiddels een "eigen" aannemer, een kennis via een collega die niet achterlijk duur is, en toch goed werk aflevert.
Een poosje terug heb ik m gevraagd om een dakkapel voor me te maken, en vanmorgen was het zo ver, de dakkapel komt eindelijk.
Nee, niet op m'n hok, maar voor Jeroen, op z'n zolder, zodat het wat meer op een kamer gaat lijken, ruimer en lichter wordt en een beetje geventileert kan worden.
Natuurlijk help ik een handje met sjouwen van de spullen en het opbouwen van de steiger.
Als de eerste materialen met een touw naar boven gehesen worden blijkt dat ik de bouwvakkers nog wat leren kan over knopen.
Er wordt nog een en ander gemeten, en als snel zit er een kolossaal gat in het dak.
Raar hoor, op de zolder van je eigen huis staan, maar wel buiten.
Het maken van zo'n gat is een precies werkje, als je er teveel uitzaagt kan je er niet een stukje in terug zagen.
Maar het gaat allemaal bijzonder goed, en al snel staat het kozijn op z'n plaats.
Desgevraagd krijg ik uitleg over hoe het allemaal vastgezet gaat worden.
Ik geef gereedschap en materialen aan en geef m'n ogen goed de kost.
Eerst wordt het "bovenlichtje" uit het dak verwijderd en het gat daarvan dichtgemaakt.
Daarna de balklaag erop, dakbeplating, diverse steunbalken worden er op gezet, loodslabben en zijbeplating aangebracht en inmiddels is het aardig gaan regenen, dus er gaat een dekzijl overheen.
Het er vastbranden van het dak en de binnenafwerking komen morgen aan de beurt.
Leuk en leerzaam om dit soort dingen van dichtbij te zien.

Eerst even een introductie.
Luduvicus schreef:

"Vandaag geen verhalen over mijn jeugd.
Plots bekruipt me het gevoel dat mijn verleden al veel langer duurt dan mijn toekomst.
Wanneer ben je eigenlijk in het midden, op welke ouderdom?
Naar welke kant slaat de weegschaal door naar beneden.
Wat weegt het zwaarste, gisteren of morgen.
In elk geval, morgen zal al heel straf moeten worden om het te winnen van gisteren.
Maar "who knows what the future may bring"."

Ik grijp wel even terug.
Al vrij vroeg begon ik me te realiseren dat het leven eindig is.
Al ergens op m'n 25ste had ik zo iets van "nou, één-derde zit er wel op"
Gezien mijn levensstijl van die tijd heb ik dat nog omlaag bijgestelt.
Op mn 35ste ging ik er vanuit dat ik op de helft zat.
Nu ik 51 ben is het wel zeker dat ik dik over de helft zit, heel dik.
Heeft dat verder invloed?
Nee, geen enkele.
Ik zie wel hoe het loopt.
Als ik morgen doodval is het mij best, ik heb het naar mn zin gehad over het algemeen.
Ho, wacht even!  Ik heb dus geen haast he?
Al is het alleen maar om m'n kinderen, die hebben me beslist nog nodig.
Of vanwege mijn nimmer te stillen nieuwsgierigheid, ik wil zo vreselijk graag weten wat er allemaal nog gebeuren gaat in de wereld, uitvindingen, dingen die de bordjes verhangen in de wereld, politieke aardverschuivingen.
Wat ?  zijn die er niet?
En of die er zijn.
Wie herinnert zich de dagen dat we elk journaal aan de TV gekluistert zaten toen "de muur" op met moment van vallen stond?
Wat doen grenswacht en politie? Openen ze het vuur?
Nee, ze openen een nieuwe toekomst voor hun bevolking en hun land.
Of het moment waarop de tanks het rode plein opreden toen Jeltsin oproer kraaide?
Live op TV, daar kwamen ze, wordt het een bloedbad?
Nee, de geschutskoepels waren omgedraaid, het leger koos de kant van de vernieuwers, waarmee het lot van de oude sovjet reus definitief bezegeld was.
Ik realiseerde me dat er op dat moment geschiedenis geschreven werd.
Zo maar even een greep van dingen die in mijn geheugen gegrift staan.

Goed, dat was even een uitstapje.
Terug naar "levensduur".
Heeft het eigenlijk nut om oud te worden?
Voor mij en op dit moment: Ja.
Voor mijn kinderen voorlopig ook nog wel.
Voor mijn overige naasten en dierbaren waarschijnlijk ook wel.
Voor Bill Gates niet, die verdient echt niet genoeg aan me.
En "warlord" Bush zal het al helemaal een worst wezen of ik besta of niet, die offert gewetenloos zijn eigen onderdanen op aan zijn eigen leugens.
Mijn eigen regering? die zien met lede ogen hoe ik werkeloos zit te zijn.
Dat ik meer dan 35 jaar zonder onderbreking gewerkt heb is niet interessant, nu kost ik geld.
En als ik straks met pensioen mag hebben ze het liefst dat onmiddelijk dood val, want ik word dan nog duurder dan ik nu al ben.

Maar dan de toekomst!
Ik ben nooit een planner geweest, meer van "go with the flow".
Ik hou niet van plannen, en de enkele keer dat ik dat wel probeer blijkt het later nergens op te slaan.
Ik laat de dingen lekker komen zo als ze komen, ik improviseer ter plekke als dat nodig is en beoordeel elke situatie pas op het moment dat ik er voor sta.
Wat verwacht ik van het leven?
Nou, eigenlijk alleen maar dat het een beetje leuk is.
En de definitie van "leuk" is voor iedereen verschillend denk ik.
Zelf leg ik de lat niet al te hoog, dat geeft me de mogelijkheid om meer van kleine dingen te genieten.
Ik heb dan ook het gevoel dat als ik zo'n enorm gedreven mens zie, dat die nooit echt gelukkig kan zijn, te veel gejaag op succes of wat dan ook.
Ik neem de tijd voor mezelf, voor m'n naasten en voor een lekker bakkie koffie.
Zo ben ik gelukkig, en kan ik het nog jaaaaaren volhouden.

Oh, en Ludovicus, je schreef ook nog"
"Als Carweyn dit moest lezen: dit soort schrijfsel is nu juist wat ik bedoelde als antwoord op je gezegde "ik schreef maar niets omdat ik niet wist wat schrijven" "
Het mag duidelijk zijn, je inspireert me ......... (ook al heb je mn naam vekeerd gespeld, LOL).

Zal ik iets speciaals aantrekken?
Nee, ik ga gewoon als mezelf.
Wel even netjes scheren, ondanks dat ik dat normaal maar één keer in de week doe.
Nog even de gegevens in de GPS, fototoestel en paspoort mee, en op weg.
Afslag Borgerhout moet ik er af, ik luister al de hele weg naar Radio Donna, om in de stemming te komen.
Na enig gewriemel door het verkeer kom ik ter plaatse.
Auto het parkeervak in (is het hier betaald parkeren? zo te zien niet), en naar binnen toe.
Gelukkig gelijk bekende gezichten, dus ik zit hier goed.
Kusjes voor (inmiddels) bekenden, handje voor de nieuwe gezichten.
Hee, da's fijn, er mag hier gerookt worden!
We proberen plaats te nemen, maar worden al snel door de bediening naar een andere rij tafeltjes gedirigeerd.
Musje en Myette zitten tegen de gloeiend hete verwarming aan.
Het is dan ook helemaal niet koud daarbinnen, en al snel hangt ook mijn vest over mn rugleuning.
Tot nu toe was ik steeds de enige manspersoon in het gezelschap, maar dit keer heb ik zware concurrentie, Ludovicus schuift ook aan.
Een op en top heer, zeer sympathieke vent, knap om te zien (voor zover ik dat kan beoordelen), en een goeie babbel.
Eigenlijk voel ik me een beetje "rafelig" zo naast hem, had ik dan toch een overhemd aan moeten trekken?
Nah, ain't nothing but the real thing, ik ben en blijf nou eenmaal een overjarige rocker.
Als enige nederlander in het gezelschap kost het me natuurlijk wat moeite om alles te volgen, maar ik moet zeggen, het gaat steeds beter.
Van alles komt er ter sprake, ook oud Antwerpen, Deurne met name, plaatsen en straten die me volmaakt niets zeggen.
Gewoon vreselijk leuk allemaal.
Ik bedoel: Ik heb altijd een zekere bewondering gehad voor onze teerbeminde zuiderburen, de manier waarop ze met elkaar omgaan (net even iets hoffelijker dan wij), de taal die zo mooi zacht klinkt, en het feit dat ze de Duvel "van 't schap" verkopen, en dus niet "doodgekoeld" zo als we in NL gewend zijn.
Ook de techniek is even aan de orde, GSMmetjes die werkelijk van alles kunnen.
En Bojako zal de volgende keer een aansteker niet meer aanzien voor een digitale camera.
Omdat ik met de auto ben kan ik me maar één Duveltje veroorloven, en de rest van de tijd zit ik aan de cappucino, met mooie stijve slagroom er op, goeie koffie er onder.
Als ik op een zeker moment even opsta om naar het toilet te gaan valt het me ineens op: Wat zijn ze allemaal klein !
Hihihihi, niks negatiefs hoor, viel me gewoon even op.
Alleen Musje wat minder, maar ja, die heeft dan ook wel flinke hakken onder haar elegante designlaarsjes.
Na enige uren gezelligheid gaat de één na de ander weer richting huis.
Musje en Hotlips willen nog op kroegentocht maar hebben een logistiek probleem, Musje's fiets.
Na enige seconden overleg stappen ook wij drieën op.
Musjes fiets gaat achterin de auto, en die wordt eerst naar huis gebracht.
Dan zoeken we een cafeetje op waar ik mezelf nog één Koninckje van het vat gun.
Kusje voor de dames en een paar tellen later vertelt mijn GPS hoe ik weer naar huis kan komen.
Ik kijk terug op een welbesteedde middag!
Schatten zijn jullie, zowel de dames als Ludo.

Waarom krijg ik jeuk aan m'n oor als ik met de koptelefoon naar mooie muziek luister?
Waarom moet ik ineens niezen als ik een Duveltje aan het inschenken ben op de langzame manier?
Waaom moet ik naar de wc als ik langer dan vijf minuten met iemand aan de telefoon zit?
Waarom wil m'n rat aandacht als ik net met iemand zit te chatten?
Waarom staat er zo vaak iemand ongelukkig te hannesen met betalen en inpakken, net voor me bij de supermarkt?
Waarom zet er zo vaak iemand z'n auto nog geen 30 cm van mijn portier af?
Waarom is die lekkere chips al op voordat ik in de gaten heb dat de assortimentszak open is?
Waarom tref ik alleen file's als ik haast heb?
Waarom zie ik pas dat de lijm op is als de winkel nog niet dicht is, maar ik er onmogelijk nog op tijd zijn kan?
Waarom is mijn favoriete shampoo uit het assortiment gehaald?
Waarom is de ijzerhandel wegens familieomstandigheden drie dagen gesloten als ik zonder schroeven zit en m'n voordeur niet dicht kan?
Waarom was mijn kant-en-klaar maaltijd niet goed gesealt en is alles groen en harig?
Waarom is de accu van de draadloze telefoon leeg als ik een belangrijk gesprek krijg?
Waarom worden mijn T-shirts altijd korter en breder in de was?

Zo, even lekker klagen !!!!!!!!

Goed, na een zeer geslaagd weekend in de Ardennen, jawel, alweer, heb ik daar maar weer een foto-verslag van gemaakt.
Voor geïnteresseerden: het staat op dit plekje
De maandag er op moest mijn vrouw voor een onderzoekje naar het ziekenhuis, probleempje met de vochthuishouding.
'S morgens bloedprikken in het ziekenhuis, en na het werk toch nog maar even er heen op aandringen van de huisarts.
Zo mocht gelijk blijven.
Dit te hoog, dat te laag iets anders niet in orde dus wilde men haar een poosje elke dag bloed afnemen en haar urine testen.
Voorlopig blijft ze tot maandag, dan gaan ze een CT scan doen.
In die tussentijd verveelt ze zich te pletter, want ze voelt zich prima, en ik loop te tobben met opruimen, wassen, boodschappenlijstje zelf opstellen.
En natuurlijk twee keer per dag op bezoek bij dr.
Dat hapt er lekker in wat de tijd betreft, dus ik ben eigenlijk best wel druk.
Eergisteren heb ik blijkbaar iets verkeerds gegeten, want ik was de hele dag kostsmisselijk.
Toen de kinderen enmaal op bed lagen ben ik eens lekker op de wc gaan zitten, voorover, pot tussen de benen geklemd.
Verdere details niet nodig lijkt me.
Goed, gisteren geleeft op twee boterhammen met kaas en af en toe wat water.
Maar ja, gisteravond kon ik het toch niet laten, en heb ik lekker wat Duveltjes gedronken.
Geen enkel probleem, dus heb ik na het opstaan vanmorgen lekker een warm saucijzenbroodje gegeten.
Weer geen probleem.
Maar zojuist, na twee boterhammetjes met verse cervelaat heb ik die baksteen weer terug in mn maag.
Goed, nog even rustig aan doen dus.

Groetjes allemaal !

Zo, de kinderen en ik zijn weer thuis van het laatste avontuur.
Voor wie het leuk vind, er is een verslag beschikbaar.
Het is te vinden op deze link.

Na de militaire dienst werd het rustig.
Het leven ging zo zn gangetje.
De belangrijkste ups en downs waren mn werk en de kroeg, ups als ik eens goed kon lachen met mn kroegmaten, downs als mn voorman me weer zo op stang joeg dat ik alles fout begon te doen van pure zenuwen.
In de winkel van het bedrijf werkte Pamela, aardige meid, ik had haar mee uit gevraagd.
Onze "corrector" Chris, zou ook mee gaan, en tevens een vriendin van Pamela.
Tijdens het uitje bleek al snel dat Pam en Chris "samen" waren, zodat de vriendin -Marion- en ik ook min of meer samen waren.
Daar had ik niets op tegen, het was niet alleen een beeldchoon meisje, maar ook duidelijk van goede komaf, beschaafd, en een  hele gezellige babbel.
Aan het eind van de avond spraken we af elkaar snel nog een keer te zien.
Binnen de korste keren hedden we echt verkering en kwam ze regelmatig bij ons thuis, ik haalde haar thuis op en bracht haar  ook weer weg.
Ze had het naar haar zin bij ons, de manier waarop we met elkaar omgingen beviel haar blijkbaar wel.
We gingen ook vaak op bezoek bij mijn broer en zijn hoogzwangere vrouw, enorm gezellig.
Maar mijn moeder waarschuwde me: "Er is iets met dat kind, ik weet niet wat, maar er is iets mee".
Mijn moeder werkte in de B verpleging (psychiatrie) dus mijn broer en ik reageerden met "Moe weer hoor, ziet weer een patient".
Het ging heel goed tussen Marion en mij, we waren erg verliefd op elkaar, ook al deden we niets anders dan kussen in de auto.
Als ik haar 's avonds naar huis bracht kroop ze tegen me aan, streelde mijn hand en klemde zich aan mijn arm vast alsof ze me nooit meer los wilde laten.
En ik wilde ook niet dat ze me los zou laten.
Haar ouders, dat was andere koek.
Aan de telefoon deden ze koud en hooghartig tegen me, vooral haar moeder.
Een keer maar was ik bij ze in huis.
Groot huis, op stand, en zeer duur ingericht.
Maar er was geen wamte in dat huis, het was allemaal te steriel, te onpersoonlijk.
Die ouders moesten mij niet, hadden iets beters voor hun dochter in gedachten, niet die werkende jongere met dat lange haar en die smalle beurs.
Voor Marion maakte het niet uit, we waren verliefd, zo vreselijk verliefd.
Van Pamela hoorde ik dat Marion's ouders geklaagd hadden bij Pamela's ouders, wie was die schooier eigenlijk waar hun dochter mee omging ?
Van Pamela hoorde ik ook hoe Marion was opgegroeid.
Haar vader had een zeer hoge baan bij een zeer hoog en internationaal bedrijf, en was vaak maandenlang in het buitenland.
Het gezin ging dan mee.
Marion was voor een groot deel grootgebracht op hotelkamers, met gouvernantes natuurlijk, want moe was veel te druk met het aflopen van dure party's van de andere dure mensen.
Marion was ook heel gevoelig, dat zag ik aan haar gezicht als ze naar de zwangere buik van mn schoonzus keek, dat zag ik aan haar als ze genoot van de gestoorde gezelligheid in ons huis of bij mn broer thuis.

Schoonzus was uitgerekend en mn eerste nichtje kwam ter wereld.
Een paar dagen later was Marion ook weer bij ons.
Ze durfde het kind eerst niet vast te houden, maar toen ze uiteindelijk toch deed liep er een traan over haar wang.

Op zondagochtend belde ik naar Marion, om te vragen of we die dag samen iets gingen doen.
Haar moeder aan de telefoon: Nee Marion is er niet.
(stilte ....... )
Waar is ze dan, komt ze zo thuis ?
Nee, die komt voorlopig niet thuis.
Oh, eehh ..... (in de war) kan ik haar ergens bereiken dan?
Nee ! (geirtitteert) Ze is gisteren opgenomen in Zon en Schild (psychiatrische inrichting) , gesloten afdeling en daar blijft ze voorlopig.
Oh, maar .... wat heeft ze dan ?
(nog geiritterder) Ze heeft een depressie en mag beslist geen bezoek hebben.
Op welke afdeling is ze ?
(zeer kortaf) maakt niet uit, ze mag geen bezoek.
<klik>

Ik zoek het telefonnummer van die inrichting en bel, verneem welke afdeling en natuurlijk mag ze bezoek hebben, hoe meer hoe beter !
Ik spring in de auto en scheur zo snel mogelijk naar Amersfoort, naar de inrichting.
Het personeel is vriendelijk, en ze brengen me bij haar.
Ze ligt roerloos op bed, kijkt star voor zich uit, reageert niet als de verpleegster zegt:  Hallo Marion, kijk eens wie er is ?
De verpleegster gaat weer.
Ik pak haar hand, maar ze reageert er niet op.
Zo zit ik een half uurtje, probeer lieve dingen tegen haar te zeggen, maar wat ik ook zeg, geen enkele reactie.
Ik zoek de verpleging op, wil weten hoe of wat.
Ze weten het niet, ze houden haar ter observatie, te vroeg om conclusies te trekken.
Zo gaat het een aantal dagen.
Het begint aan me te vreten, elke dag na het avondeten zoek ik haar op, maar er veranderd weinig.
Dan op een dag is ze op, ze kijkt om zich heen en reageert flauwtjes op de dingen om haar heen.
Als ik met haar praat staat ze ineens op, loopt naar een hoek van de kamer en begint hardop te praten, ze voert een nauwelijks verstaanbaar gesprek.
Ik zoek de verpleging weer op, Wat is dit? schizofrenie?
We weten het nog niet zeker mijnheer ....
Dagen worden weken.
Elke dag ben ik bij haar, praat met haar, probeer haar aan het lachen te maken (soms lukt dat) en hou soms alleen haar hand vast.
Op een zondagochtend tref ik bij toeval ook haar ouders aan.
Ze willen haar mee nemen, pannekoeken eten, en ik mag zowaar mee.
Moeder kijkt stuurs, maar vader gedraagt zich neutraal.
Als we terug zijn, en haar ouders zijn weg zoek ik de verpleging weer op.
Wat is er nou eigenlijk, weten jullie al iets?
Het is inderdaad schizofrenie, ze weten niet waar het het vandaan komt, maar ze blijkt al jaren last te hebben van zware depressies.
Dan wil er een weten wie ik eigenlijk ben.
Ik ben haar verkering.
Vreemd, volgens haar ouders heeft ze geen verkering.
Nou, wel dus, al reageert amper op me.
Maar ze reageert op niemand, zelfs niet op haar ouders.
Herkent ze me eigenlijk wel?
Waarschijnlijk niet.
Wordt dit ooit nog beter ?
(stilte .... )
Dan, voorzichtig en terughoudend: Dat verwachten we niet.
Daar schrik ik van, en dat zien ze.
Ze zetten me op een stoel en er komt er een bij me zitten.
Ze zal er weer bovenop komen, dan weer een keer terugvallen, er weer bovenop komen, weer terugvallen, uiteindelijk zal ze meer IN de inrichting zitten dan er buiten.
Een week later neemt iemand me weer apart.
Vertelt me dat de kans erg klein is dat ze ooit nog degene wordt die ik kende.
Thuis bevestigt mijn moeder dat, ook zij is zeer bekend met dit beeld.

Op mn kamer huil ik de ogen uit mn kop.
Ik realiseer me dat ik verliefd ben op een herinnering, op iets dat er niet meer is en nooit meer zijn zal.
Ik voel me ellendig, diep ellendig en overweeg "the easy way out".
Ondanks dat ik al jaren niet meer in een kerk geweest ben bid ik.
Ik vraag om wijsheid en kracht.
Dan weet ik wat ik doen moet, komt er rust over me.
Ik aanvaard het gebeurde en trek de onvermijdelijk conclusie.
Ik moet mezelf beschermen, zoek haar niet meer op, dit is niet meer het meisje waar ik verliefd op werd, dit is een ander.

Maar ik ben je nooit vergeten, lieve Marion .......