Er is een grote volwassen vent
Maar ook een klein  jongentje

Er is die kerel die alles al gezien heeft
Maar zich nog steeds verbaasd

Er is die stoere nonchalante, die voor de duivel zelf niet bang is
Maar ook het gespannen, angstige kind

Er is die brede grijns, in het volle licht
Maar ook tranen in het donker

Hij roept "eigen schuld, dikke bult!"
Maar denkt "hoe kan ik je troosten?"

Hij praat en lacht met zijn vrienden achteloos over sex
Maar smacht naar liefde

Het lijkt alsof hij heel wat heeft gepresteert
Maar hij zakt weg in passiviteit

Hij weet 't altijd zo mooi te zeggen
Maar wordt verteerd door onzekerheid

Hij lijkt zo open
Maar zit als een kluis zo dicht

Hij steunt de zwakkeren met zijn woorden
Maar slechts zelden met daden

Hij probeert anderen op te beuren
Maar weigert om zelf troost aan te nemen

Hij verwacht van niemand iets
Maar hij hoopt, zonder dat te uiten

Hij staat midden in het leven
Maar kan het eigenlijk niet aan

Hij vergeeft anderen hun fouten
Maar zichzelf niet

Hij is volkomen zeker van zijn zaak
Maar gelooft er zelf niet in

Hij weet precies hoe het moet
Maar hij doet het niet

Ra ra ra, wie ben ik ?

Soms wil je wel, maar kan je niet.
Soms zijn dingen je dierbaar, maar staan ze in de weg en moet je er afscheid van nemen.
Soms denk je dat iets nog goed is, maar de buikpijn later verteld je dat het toch bedorven was.
Soms moet je toegeven dat je gefaalt hebt.
Soms moet je leren dat sommige dingen niet vanzelfsprekend zijn.
Soms moet je je eigen zelfbeeld bijstellen.

Mijn "carriëre" kwam traag op gang.
Maar toen ik eenmaal op m'n plaats zat ging het allemaal zo goed.
Mijn liefdesleven kwam traag op gang.
Maar ook dat ontwikkelde zich goed.

Helaas kwam de klad in mn mooie carriëre, en is deze aap blijkbaar te oud om nog een nieuw kustje te leren.
Nu, na twee jaar werkeloosheid ben ik taxichauffeur.
Ook mijn liefdesleven ging stukje bij beetje achteruit en kwam tot stilstand.
Kort geleden kreeg dat de nekslag doordat uitkwam dat ik m'n heil wel eens ergens anders gezocht had.

Het geld is op, de liefde is over.
En waren dat niet dingen waar het om ging in het leven?

Gelukkig zijn er nog andere dingen .......

Het nieuws staat er bol van vandaag.
In Colombia is het dagboek gevonden van ene Tanja Nijmeijer, een jonge Nederlandse die ervoor gekozen heeft om zich aan te sluiten bij het FARC, jungle-geurilla's die tegen het dictatoriale regime vechten.

Vreemd mischien ?  ik bedoel, wat heeft een meisje van begin 20 daar te zoeken?
Een beetje begrijpen kan ik het wel.
In dat land zijn de verschillen tussen arm en rijk zo groot dat elk mens met een beetje rechtsgevoel weet dat dat niet kloppen kan.
Dus wat doe je dan, als gedreven mens, met een overdaad aan jeugdige overmoed ?
Je sluit je aan bij een geurilla.
En wat doe je daar ?
Daar deel je plaagstootjes uit tegen het officiële gezag.
Je houdt je weken of maandenlang schuil, en blaast dan een keer vrachtwagen van het gehate leger op.
Fijn zeg ! goed gedaan ! Weer een succes voor onze machtige geurilla, een stap dichterbij de vrijheid.
En dan kan je je een hele piet voelen met je geweer en je granaten, maar echt verschil maakt het natuurlijk niet.
Want feitelijk zijn ze bezig om een neushoorn dood te gooien met watjes.

Oh wacht, nee er is nog iets.
Het FARC laat boeren illegaal coca verbouwen, zo financiëren ze het een en ander.
De coca wordt bewerkt tot cocaïne, door de zuid-amerikaanse drug maffia, die zelf -en passant- bestaat dankzij onderdrukking, en geweld.
En vervolgens wordt het weer verkocht op de noord-amerikaanse en europese markt, of weet-ik-waar ter wereld.
En maakt het spul talloze slachtoffers.
En da's wel eerlijk ?

Daarom zullen niet veel mensen van boven de 30 zich aansluiten bij die geurilla's.
Alleen jongeren hebben een voldoende éénzijdige blik op de wereld om er in te trappen.
Tanja Nijmeijer is een gedreven mens, dat kan niet anders.
Ik neem ook aan dat haar motieven oprecht genoeg zijn, wat wel degelijk enige bewondering verdiend.
Alleen heeft ze niet op tijd in de gaten gehad dat er andere, betere manieren zijn om een verschil te maken.
Mahatma Ghandi, Moeder Theresa, Joan Baez, en talloze minder bekenden die kans zagen om zonder geweld de wereld daadwerkelijk te verbeteren.
Al is het maar door het goede voorbeeld te geven en zo mensen aan het denken te zetten.

En de leiders van FARC ?  het zal ze worst wezen, geloof me.
Zolang zij hun bloedgeld voor de coca ontvangen gaat alles goed.
Want feitelijk is het FARC net zo kapitalistisch en medogenloos als de drug-maffia of het Colombiaanse regime.

Jammer dat Tanja dat niet gezien heeft..........

9 Januari 2007

Hee grote broer.
Ik ben al jaren een paar cm. groter dan jij.
Maar toen we kind waren natuurlijk niet.
Ik: klein, tenger, terughoudend, vaak wat bangelijk.
Jij: groot, sterk, branie en bravour.
Als ik op school geplaagd werd kwam jij voor me op.
Jij liet niet met je sollen, door niemand.
Dreef je leraren tot wanhoop, want zo'n charmante belhamel kan je moeilijk streng straffen.
Goed stel hersens ook.
Terwijl ik traag van begrip was, was jij in veel dingen haantje de voorste.
Ik leerde moeizaam, jij leerde makkelijk.
Ah ! wat kon ik tegen je opkijken.
Als Pa thuis was, was je de pineut, hij die blafte je af, maar zolang hij er niet was hadden we het tof samen.
Jij en ik, en Moe dus.
'S nachts, toen we op de zelfde kamer sliepen lagen we vaak na te praten over de dagelijkse dingen, op onze kinderlijke manier ernstig, of zo erg giegelend dat Moe kwam vertellen dat we moesten slapen.
Of, wanneer Pa en Moe weer eens ruzie hadden, beiden zwijgend, angstig.
Onuitgesproken troost.
Één keer probeerde je op te komen voor Moe, toen hij dreigde haar te slaan.
Resultaat was dat jij de klap kreeg.
Maar tegen de verdrukking in waren we broers, hoe Pa ook probeerde te stoken.
Toen Arie je regelmatig op kwam halen van school stelde ik daar geen vragen bij.
Wist ik veel?
We waren broers, en zelfs toen Arie je vader bleek te zijn bleven we broers.

Op een zeker moment begon je met gasten om te gaan die ik niet mocht.
Eerst figuren als Hans Meiboom en later Olav Henkelman.
Jointje hier, pilletje daar.
Samen met Louis LSD uitproberen.
Toen je op jezelf ging, in Den Dolder was het hek van de dam.
Ik kende je amper meer.
Maar ik nam het altijd voor je op als er weer 'ns iemand wat te vertellen had over je.
Lange periodes was je uit zicht.
Dan ineens was je er weer, en gingen we verder waar we gebleven waren.
Ach, ik nam aan dat het allemaal we mee zou vallen.
Per slot was ik zelf ook regelmatig stoned en dronken tegelijk.
Alleen weigerde ik het "grote spul" en toen ik eenmaal een jaar of 21 was kostte het me geen enkele moeite om in te zien dat het eigenlijk allemaal niet leuk was, helemaal niet leuk zelfs.
Het laatste potje hasj verdween met een lange boog in zee, ergens in Denemarken, en m'n maatje en ik kapten er mee, het was leuk geweest.
Die grens heb jij niet kunnen vinden.
Ondanks dat we steeds meer van elkaar vervreemdden bleef ik naar je uitkijken.
Want je bleef die scherpe, sterke grote broer.
Na zo'n lange periode van afwezigheid vielen we weer in elkaars armen, een enkele keer jankend.
En in de periodes dat het goed met je ging was je beslist iemand om rekening mee te houden.
Onverwoestbaar, snel als een kat en sterk als een beer.
Maar het leven zelf begon je in te halen, zijn tol te eisen.
Niet alleen stelde je lichamelijk niet veel meer voor, ook je geest ging achteruit.
Waanzinnige plannen, idee-fixes die er niet uit te kletsen waren.
Je luisterde amper meer naar wat er gezegd werd, je hoorde alleen wat je wilde horen, en de rest ging volkomen langs je heen.
Twee weken geleden kwam alles in een stroomversnelling.
Je lever geeft het definitief op.

Vandaag was ik met je in het ziekenhuis.
Broos, breekbaar, uitgeteerd, op.
Je was boos op alles en iedereen.
Overal commentaar op, soms genant luidkeels.
Wel scherp, dat wel.
Maar ik proefde angst.
Achter je grote mond, zelfs in dit stadium zit angst.
Je verbergt je angst achter een fa,cade van branie en bravour.
Vertel eens grote broer, is dit de waarheid achter je hele leven?
Ben je in werkelijkheid altijd net zo bang geweest als ik?
Alleen leerde ik mijn angsten onder ogen te zien -grotendeels dan-, en leerde het hanteren.
Jij hebt je bekwaamd in het onderdrukken, weglachen en ontkennen van angst.
En uiteindelijk zelfs van de volledige realiteit.

Maar je weet dondergoed in welke realiteit je nu zit.
En nog probeer je het te ontkennen, te ontvluchten in een roes van alcohol en slaap.
Terwijl je dondergoed weet dat de naderbij schuifelende dood bij elke slok drank een grotere stap neemt.

Er is geen behandelplan.
Alleen medicijnen en spullen om de verschijnselen te onderdrukken.
De internist zei letterlijk: "aan het eind van je latijn".
Je bent stervende.
Je doet alsof het je niet kan schelen.
Ik geloof je.
Ik denk dat je de dood in z'n gezicht zal spugen als hij voor je staat.
Onbeschaamd lachend, uitdagend, "pak me dan!".
Want dat heb je jezelf geleerd.

Hoe lang nog grote broer?
Maanden?
Weken?
Dagen?

Ik weet dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat ik je nog niet kwijt wil.
Blijf nog even, grote broer.
We hebben je nog nodig.........

Het is zo ver.

Het monster Saddam Hussein is verhangen, vanmorgen om 4:00 onze tijd.
Daar zijn we ook weer vanaf.
Wij wel.
Maar de Iraqi zullen zijn echo nog lang horen.
De sji'iten zijn dolblij, maar voor de soennieten is het alleen maar een reden extra om nog weer eens wat aanslagen te plegen.
Ik vraag me af of het hangen van een dictator iets helpt.
Afschrikkende werking voor eventuele opvolgers?
Daar geloof ik niet in, er staan en tientallen, zo niet honderden te trappelen van ongeduld om het stokje over te nemen, ongeacht de gevolgen.

Raar eigeniijk.
Eerst een leugen-campagne hier in het westen, over massavernietigingswapens.
Dan de inval, alle doden, voor het leven verminkten, post-dramatic stress niet te vergeten..
Dan de langdurige jacht op die vent.
Vervolgens het slepende proces.
Nou ja, proces.
De strop was van het begin af aan de enig mogelijke uitkomst.
Maar ja, volgens onze maatstaven hoort het zo, je moet er wel een legitiem tintje aan geven.
Niet dat ik het daarmee oneens ben hoor, maar al die moeite voor dat ene geluid: "Klak" en weg issie.
Aan de ene kant jammer dat het geen zin heeft om 'm vaker te hangen.
Aan de andere kant, wat schiet je er mee op?
De burgeroorlog daar is een feit, en dat stopt heus niet, in tegendeel zelfs.
En wat zal Bush nu denken ? "one down, ten million to go"?

Hoe dan ook, de wereld is weer niet veranderd, niet meer dan wat accentverschuivingen.
De wereld veranderd nooit, niet echt tenminste.
Niet na de executie van Saddam, niet na Vietnam of zelfs de twee wereldoorlogen inclusief een atoombom.
"Nooit meer" heeft zo z'n beperkingen blijkbaar.
Ik heb zelfs het gevoel dat als driekwart van de wereldbevolking morgen sterft, het voor de overlevenden "buisiness as usual" zal zijn, en voor sommigen zelfs nieuwe kansen zal betekenen, om er een slaatje uit te slaan.

Maar goed, voorlopig is er recht gedaan.
Daar sus ik mezelf dan maar weer mee in slaap.

Kerst hebben we net gehad.
Het oud en nieuw komt naderbij.
Tijd voor een stichtend woord?
Goede voornemens?
Het spreekwoord zegt:  De weg naar de hel is geplaveit met goede voornemens.
Dus komen we allemaal in de hel.
Mooi, dan krijgt de strenge dominee toch nog z'n zin.
Volgens mij zitten we al in de hel.
Alleen hebben we af en toe de kans om er een beetje hemel van te maken.
Zouden de zeer rijken ook goede voornemens hebben?
Waarschijnlijk alleen maar: Nog rijker worden.
Want ik kan me niet voorstellen dat zeer rijke mensen iets om meer stichtende gedachten geven.
Rijk worden doe je namelijk over andermans rug.
Jammer dat de meeste mensen daar niet gemeen genoeg voor zijn, anders waren we allemaal rijk.
Oh nee, dat kan niet, want over wiens rug zouden we dan rijk moeten worden?
Even kijken hoe dat vroeger ging.
Toen waren er een paar rijken, en de meesten leefden in bittere armoede.
Nu is er een enorme middengroep, niet rijk, niet arm, en veel meer rijken dan vroeger.
Is er eigenlijk nog wel armoede?
Ja, die is er.
Er is armoede, ook in onze goed ontwikkelde maatschappij.
Maar het is niet meer alleen financiële armoede.
Het is vooral een geestelijke armoede die ik opmerk.
Te weinig interesse voor onze medemens.
Oh ja, we hebben allemaal reuze meelij met die arme drommels in Afrika, kijk eens op TV hoe ze leven!
Lopen in vodden, vliegjes overal, elke dag vijf of tien kilometer lopen voor drinkwater.
Ze moeten zelfs hun eigen brood bakken, op een houtvuurtje, tussen een paar stenen.
Maar we beoordelen hun bestaan volgens onze maatstaven.
Dus sturen we ontwikkelingswerkers (vroeger missionarissen) om ze te vertellen dat ze helemaal fout bezig zijn.
We sturen ook zakken geld mee, en geven ze vanalles om het leven draagelijker te maken.
Maar ik denk eigenlijk dat ze daar pas echt ongelukkig van worden.
Want ze hebben daar geen consumptie maatschappij, ze hebben een overlevingscultuur en die staat haaks op de onze.
Als ze in vrede kunnen leven, geen angst hoeven te hebben voor hun leven, dan zijn ze waarschijnlijk al gelukkiger dan wij ons voor kunnen stellen.

Angst .....
Angst regeert, en niet alleen daar.
We zijn allemaal bang.
Zij zijn bang voor lokale dictatortjes die zeer direct hun levens bedreigen.
Wij zijn bang voor hele andere dingen, veel meer dingen.
Bang dat we een baan kwijtraken, bang dat we de hypotheek over 20 jaar niet kunen aflossen, bang dat de wasmachine kapot gaat, bang dat we iets verkeerds zeggen en er iemand boos over wordt.
Bang dat we niet op tijd op de vergadering zijn.
En zelfs bang dat onze partner er achter komt wat we nou werkelijk willen tussen de lakens.
We zijn ook nog geprogrammeerd bang.
De media programmeren die angst.
Bang op straat, want het nieuws weet ons elke dag wel een overval of beroving te melden.
Mijn moeder was met de kerst op bezoek, ze is bang in de auto als het mistig is, want je hoort na elke flinke mistpartij dat er weer een paar auto's op elkaar geknald zijn.
Maar je hoort nooit hoeveel mensen op straat er niet beroofd worden.
Je hoort ook niet hoeveel auto's er zonder schade thuiskwamen na die dikke mist.
En onze overheden (want die hebben het bij mij altijd gedaan)  vinden dat prima, hoe banger we zijn, hoe beter.
Onze angst geeft hun meer macht.
Nu kunnen ze onze telefoons afluisteren zonder dat we protesteren.
En ook de euro die we door de strot geduwd kregen ... "als we het niet doen missen we de economische boot!".
Ja, ook een leuke, die euro.
Denk toch eens aan de voordelen!
Nooit meer hoeven wisselen in het buitenland!
Nou, fijn voordeel hoor, dat helpt echt, zo'n één keer per jaar.
Dat je elke week in de kroeg het dubbele betaald voor je biertje lul je dan toch niet meer over?
En dat je spijkerbroek vier jaar geleden nog 80 gulden kostte, en nu 100 euro (180 gulden), ach, dat wordt ook goedgemaakt doordat je niet meer hoeft te wisselen he ?

Maar goed, ik dwaal weer eens af.
Ach, ik weet het ook allemaal niet.
Ik hobbel mee met de stroom.
Maar soms doe ik wel eens iets raars, iets onveiligs, iets wat niet hoort.
En vreemd genoeg zijn dat de momenten waarop ik een beetje hemel ervaar.
Mijn wensen voor jullie (lezers) hou ik voor mezelf, want niet iedereen is het zelfde en niet iedereen zal ze waarderen, maar het is met de beste bedoelingen.

Voor wie het leuk vind; het verslag van mn laatste Ardennen bezoek staat op mn website.
En die website vind je op http://www.myvoid.nl

Da's al ....

Op 16 december ging ik naar de vertoning van een tot monoloog bewerkte versie van Shirley Valentijn, het bekende stuk van Willy Russel.
Ik moet goed zoeken naar het Dion Theater in Wilrijk.
Ja, ik heb het adres, maar door de straat rijdend waar het volgens TomTom zou moeten zitten kom ik niets tegen.
Parkeren op een grote parkeerplaats en even te voet op onderzoek uit.
Daar staat wel heel degelijk een bord "Dion Theater" dat de betreffende straat in wijst, dus het moet toch wel kloppen.
Dan zie ik twee mensen voor me lopen die ineens de straat oversteken en een deur openen.
Jawel, dat is het Dion Theater, kan niet missen.
Een blinde deur tussen twee verduisterde etalages mist men gemakkelijk in het donker.
Aan het loket vraag ik of er kaarten op naam van Caerwyn gereserveerd zijn.
Dat niet alleen, ze zijn al opgehaald en betaald, ik mag zo doorlopen.
In het theatercafetaria zitten de bekenden al gezellig aan een tafel.
Aan de onbekenden wordt ik voorgesteld.
Even een drankje vooraf, nog tijd genoeg.
Dan, na enige tijd gaat de bel en drommen we het zaaltje in.
Krappe bedoening, maar ik kan mn benen net kwijt.
Voor ons zit de actrice Fried'l van den Kerkhof.
Als de muziek stopt begint ze te vertellen.

Haar leven lang heeft ze zichzelf in dienst gesteld van anderen, haar man, haar dochter, haar omgeving.
Maar ze is op een breekpunt aangeland.
Ze ziet dat haar leven maar een beperkt nut heeft en de conclusie "wat moet je met zoveel leven als je er maar zo weing van kan gebruiken" doet haar de uitnodiging

accepteren om met een vriendin mee te gaan, op vakantie naar Griekenland.
Daar helpt de charmante alleswipper Costas haar een handje om nog wat verder buiten zichzelf te treden.
Ze realiseert zich best dat ze beslist Costas' eerste niet is, en ook de laatste niet zal zijn (quad erat demonstrandum) , maar ze leeft er van op, geniet er van, en mag het een keer, iets leuks voor zichzelf hebben ?
Aan het eind van de vakantie, op de luchthaven, draait ze om en gaat ze terug naar Costas die de volgende al weer aan het versieren is.
Maar ze gaat nu voor hem werken, in zn restaurant.
Ze zal blijven, en niet teruggaan naar haar kleurloze bestaan als onderdanige huisvrouw.

Eigenlijk neemt ze geen besluiten.
Ze laat zich meevoeren in een stroom van gebeurtenissen.
De grappen die ze over haar leven en omgeving maakt zijn beslist grappig, maar niet echt leuk want ze zijn grimmig, cynisch, bedoeld om zichzelf aan het lachen te maken temidden van alle kleurloosheid.
Ze vertelt het verhaal van zoveel mensen, en niet alleen dat van ondergeschoffelde huisvrouwen, maar van alle mensen wiens leven tot een langgerekte sleur zonder werkelijke hoogtepunten is verworden, maar waarin we blijven hangen omdat het zo "veilig" is om niets te doen.
Aan het einde van deze bewerking neemt deze Shirley wel een eigen beslissing: Ze is iemand anders geworden, iemand die het leven wel durft te leven en niet langer geblokkeerd wordt door kleinburgerlijke, maatschappelijk opgelegde regels..

Voorzichtig vraag ik me toch af wat er van haar geworden zou zijn als we haar nog een paar jaar zouden volgen ......

Het theater was eigenlijk iets te klein, zat helemaal vol.
De hele accomodatie had iets van vergane glorie, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het prachtige spel.
Fried'l van den Kerkhof brengt dit stuk erg geloofwaardig, ze brengt Shirley, de verlepte huisvrouw, meesterlijk tot leven.
Haar acteerprestatie heeft me het hele stuk veel beter doen begrijpen dan de filmversie die ik ooit zag.
Het langdurige applaus na afloop is dan ook volledig terecht.

Daarna nog even het cafetaria in.
Het charmante gezelschap is een reden om het eens lekker laat te maken, maar ik heb nog een flink eind rijden voor de boeg.

Paz'ke, bedankt !