Archief

Zo, het nieuwe jaar is weer begonnen.
Met de komst van het nieuwe jaar is er ook een nieuw dagritme.
Als ik niet wil hoef ik 's morgens niet meer vroeg m'n bed uit.
Vanmorgen heb ik lekker tot 12:00 in m'n slaapkledij rondgelopen (daar hou ik van), mailtjes beantwoord, snel de cam uitgeschakeld (wegens de slaapkledij), en een reaktie in iemands blog gezet ( ), en daar weer een reaktie op gelezen.
Hmm, binnen dat kader:
Het is geen besluiteloosheid hoor.
Het is ondermeer dat ik niemand te kort wil doen.
En dan nog ... ik maak mezelf echt niet wijs dat er een dame werkelijk ...(      )

Goed ander onderwerp.
Opstaan dus.
Het valt me op dat ik me erg goed voel, het heilige "moeten" is er even af, en ik geniet er met volle teugen van.
Net vakantie.
Ik ga straks boodschappen doen en m'n zoon wil mee want hij heeft nog vakantie en begint zich stierlijk te vervelen (hij heeft geen blog).
Daarna wacht me nog de afwas.
Hoewel ik eigenlijk een hekel heb aan afwassen doe ik het toch wel met enig plezier.
Ik hou er van om het goed te doen, en niet zo als m'n kinderen, dat er na de vaat overal nog resten aan zitten, tot aan de droogdoek aan toe.
Ja, vies he ?
En na afloop maak ik het aanrecht goed schoon, en schrob ik de spoelbak uit met een bekend schuurmiddel.
Daar gaat het staal zo mooi van glanzen.
Op dit moment maakt mijn vrouw het boodschappenlijstje nog, maar ik sluit niet uit dat ik dat ook ga doen als deze situatie langer aanhoudt.
Schuilt er een huis-man in me?
Geen idee.
Maar het vrije is wel aanlokkelijk op dit moment.
Als ik zin heb doe ik iets, als ik geen zin heb doe ik het niet.
Mischien ga ik vanmiddag wel gewoon zomaar een stukje rijden met de auto, die is weinig gebruikt de laatste weken.

Ik heb me nog nooit zo ontspannen gevoeld ...

Mijn broer is al eens aan de orde geweest op mn blog.
Hoewel het momenteel redelijk gaat met hem, heeft hij ook andere tijden gekend.
Hij is zo'n beetje verslaafd aan alles waar je verslaafd aan kunt raken, en wel sinds hij een jaar of 20 was.

Een jaar of 12 geleden was hij (weer eens) dakloos.
Wij (dit gezin) woonden in Zoetermeer toen.
Hij was helemaal uit Utrecht gekomen, en verwachtte een warm onthaal, eten en natuurlijk iets te stelen.
Dat was de dag voor Kerst.
Daar stond hij voor de deur, in vodden, broodmager, uitgeteerd, met de bekende blik in zn ogen die ik al zo vaak gezien had.

Ik zal eerst iets vertellen over junks.
Junks zijn maar gedeeltelijk menselijk.
Ze hebben maar een doel: aan het spul komen.
Daar wordt alles aan opgeoffert, familie, vrienden, zichzelf.
Ze denken van shot tot shot en de rest is bijzaak.
Hard ? Nee realiteit.
Na zoveel jaren, zoveel ellende van zo dichtbij mee te hebben gemaakt weet ik inmiddels waar ik over praat.
Ze zijn een bodemloze put, een zwart gat dat alles opslokt, en waar niets uit terugkomt.
En zolang je het zwarte gat blijft voeden wordt het sterker.
Totdat het niet meer gevoed wordt, en de persoon ofwel sterft, ofwel zichzelf helpt.
Wij kunnen die mensen niet helpen, niets dringt tot ze door.
Ze moeten zelf een breekpunt bereiken en daar kunnen ze alleen zelf, en dan nog alleen met hulp van professionals iets mee doen.
Tot die tijd wordt goedheid geabsorbeert en omgezet in slechtheid, liefde misbruikt.

Ik zie hem staan, bibberend van de kou in zijn te dunne kleren.
Maar ik laat hem niet binnen.
Ik weet dat als ik heb binnenlaat, hij mij zal gebruiken, leegzuigen tot er ook bij mij niets meer te halen valt.
En niet alleen mij, maar m'n gezin ook.
Ik kan en zal dat niet toestaan, mijn eerste verantwoording ligt bij mijn gezin, niet bij hem.
Ik houd mezelf voor dat dit mijn broer niet is, maar slechts iets wat er op lijkt.
Ik zeg hem weg te gaan, en voeg er aan toe dat ik de politie zal waarschuwen als hij niet onmiddelijk verdwijnt.
Binnenin me breekt er iets.
Het is mn broer die ik in de kerstnacht de toegang tot m'n huis ontzeg.
Terug in de woonkamer ben ik kapot, aan stukken gereten door tegenstrijdige gevoelens.
Mijn vrouw troost me, liefdevol en begrijpend, maar ik begrijp het zelf maar gedeeltelijk.

Korte tijd later hoor ik dat hij in een afkickcentrum zit.
Nog twee jaar later, als hij weer afgekicked is en we weer contact hebben geeft hij me groot gelijk.
Door hem weg te sturen gaf ik een signaal af dat het tijd was voor een ommekeer, een signaal dat wél doordrong.

Feit blijft dat zo'n confrontatie iets afschuwelijks is.
En hoewel de historie me gelijk geeft blijft de vraag hangen:
Wat, als dat het laatste was wat we van hem vernomen hadden?
Hoe had mijn mooie gelijk er dan uitgezien?
Had ik dat mezelf ooit kunnen vergeven?
Ik ben blij dat ik die vraag niet heb hoeven beantwoorden.

Donderdag 22 december

Ik ben netjes op tijd op m'n werk, zo als gebruikelijk.
Iedereen is op tijd, zo als gewoonlijk.
Maar het is duidelijk dat het normale ritme er niet is.
Een tekst van Queen schiet me te binnen, "Hammer to fall".

Here we stand or here we fall
History won’t care at all
Make the bed, light the light
Lady Mercy won’t be home tonight.

Ik keutel even binnen in het kantoor naast me, een bak warme chocolade in m'n handen.
"Zo, eerst een lekker bakkie?" Vraagt de collega die daar zit.
Ik zeg "Ja, NU kan het nog".
Zijn gezicht verstrakt, hij merkt op "Zeik niet man, natuurlijk ga jij er niet uit, we kunnen helemaal niet zonder je".
Ik lach als een boer met kiespijn, maar ben wel degelijk een beetje geamuseert.
"Oh nee? en als ze het nou gewoon toch doen?"
"Ondenkbaar man, gewoon ondenkbaar"
"Denk je ? nou, wacht maar af"

You don’t waste no time at all
Don’t hear the bell but you answer the call
It comes to you as to us all
We’re just waiting
For the hammer to fall

Ik ga aan m'n werk, maar zorg dat ik geen nieuwe dingen opzet of uitprobeer, alles wat ik doe moet ik vandaag af kunnen maken, of in een afgerond stadium over kunnen dragen.
Gedurende de ochtend worden de slachtoffers bekend.
Twee van hen zijn tegen de zestig, die hoeven zich geen zorgen te maken, ze gaan er uit en krijgen aanvulling tot hun prépensioen.
Een derde man, die ook verwachtte dat hij er uit zou gaan blijkt ook gelijk te hebben.
Hij neemt het hard op.
Al zijn onderhanden werk gaat met een zwaai van zn arm de vuilnisbak in.
Hij is klaar, kijkt verbittert, en zal zich ziek melden.
De personeelschef moet even iets weten en roept een secretaresse, die komt al met natte ogen binnen.
Maar ze hoeft er helemaal niet uit, hij heeft alleen wat informatie nodig.
Opgelucht gaat ze weer aan het werk.

Oh every night, and every day
A little piece of you is falling away
But lift your face, the Western Way -
Build your muscles as your body decays.

Ik lever een laptop, telefoon en toegangsbadge af bij de personeelschef, spul is weer prima in orde en kan afgeleverd worden.
We maken een praatje, de dag valt hem zwaar, hij is degene die bij alle gesprekken zit.
Als ik even later weer boven zit komt de juffrouw van de repro stomverbaasd binnen: "Hè ? ik hoor net dat jij weg bent!"
De receptioniste had me ziet lopen met mijn vest aan en een tas over mn schouder en daar de conclusie uit getrokken.
Ik ben de receptie en vertel dat ik er nog ben ..... *NOG*  dus.

Toe your line and play their game
Let the anaesthetic cover it all
Till one day they call your name
You know it’s time for the Hammer to Fall.

Middagpauze.
Ik keutel met wat collega's door de fabriekshal, het gesprek gaat natuurlijk over de ontslagronde.
De toeter gaat, en we gaan weer naar boven.
Er is nog maar één klusje dat ik doen moet vandaag, connectoren aan een nieuw gelegde kabel zetten.
En de tijd begint te dringen, dus ik haast me.
Ik zet de connectoren aan, en test de aansluiting, netjes in orde.

Rich or poor or famous for your truth it’s all the same
Lock your door but rain is pouring
Through your window pane
Baby now your struggle’s all vain.

Net op tijd komt er een herziene offerte binnen met aangepaste prijzen: deze leverancier wil onder de prijs van z'n concurrent duiken.
Ik verwerk de bedragen in het grote overzicht, en breng het overzicht bij het desbetreffende afdelingshoofd.
Deze tent zit nog € 100,- boven die andere, maar ik adviseer de man om toch voor deze systemen te kiezen, onderbuik gevoel, dat heeft me nog nooit bedrogen.

For we who grew up tall and proud
In the shadow of the Mushroom Cloud
Convinced our voices can’t be heard
We just wanna scream it louder and louder

Dan, om drie uur, ik loop net in de fabriek klinkt het door de omroepinstallatie:  of ik toestel 391 wil bellen.
Da's het nummer van de personeelsschef.
Ik bel hem vanaf het dichtbijzijnde toestel, en inderdaad, of ik naar hem toe wil komen.
Ik kom binnen en zie mijn directe leidinggevende ook zitten.
We maken er geen drama van.
Mijn chef kijkt wel vreselijk raar als ik vertel dat ik het al wist.
Als ik wil mag ik direct naar huis, maar dat wil ik niet, ik wil de boel netjes overdragen.
Mijn chef gaat met me mee naar mijn kantoor, waar ik hem snel op een paar belangrijke dingen wijs, in afwachting van het bedrijf dat mijn werk over zal nemen.
Al snel komen die binnen, en ik stel ook hun op de hoogte van alles waarvan ik denk dat het belangrijk is.
Ik neem ze ook mee, de fabriek in, dan kunnen ze zien wat er bedoeld wordt als er naar de machines daar verwezen wordt.
Weer terug op kantoor pak ik mn tas in, knoop ik mn veiligheidsschoenen aan elkaar, en geeft de collega's die ik tegenkom nog een hand.
Sommigen kijken me verbijsterd na.
Aan de balie blijf ik nog even hangen, nakletsen met wat collega's.
Er staat nog een aantal flessen wijn, iemand pakt een fles en onder algemeen goedkeurend gemompel stopt 'ie hem in mijn tas.
Handdrukken, zoenen, en ik loop naar m'n auto, trots dat ik de eer aan mezelf gehouden heb.

What the hell we fighting for?
Just surrender and it won’t hurt at all
You just got time to say your prayers
While you’re waiting for the Hammer to Fall.

-

Vandaag is het woensdag 21 december 2005
Mijn beroep is systeembeheerder.

Begin van de maand was ik volop bezig met het laten aanleggen van glasvezel in onze vestiging in Vlissingen.
Goeie deal, kostte maar 1/4 van wat de huidige verbinding kost.
Wordt ik gebeld door de projectmanager van het bekabelingsbedrijf dat hij zo'n raar telefoontje gekregen had.
Van ene R.M. (mijn directe leidinggevende dus), dat hij alles stop moest zetten, en vooral mij niets mocht vertellen.
Met name dat laatste was natuurlijk het eerste wat de man deed, want van ons bedrijf kent hij alleen mij, en verder niemand.
Ik die chef opgebelt, even vragen wat er aan de hand was.
Hij vertelde alleen maar dat er geen cent meer aan vestiging Vlissingen uitgegeven mocht worden.
Ik zei: "Maar het stopzetten van de "oude" verbinding is al in gang gezet en onherroepelijk".
Of ik dan maar een noodplan wilde maken.
En verder gaf hij op geen enkele vraag antwoord.

Een week geleden werd "in de wandelgangen" gefluistert dat de OR wel erg vaak vergaderde, en er een aantal malen iemand gezien was die herkend werd als "van de vakbond".

Maandag om 16:00 kwam er iemand bij me buurten, hij keek alsof hij net de oorlog verloren had.
We hadden het heel even over koetjes en kalfjes, maar al snel ging het over 50-plussers en hun (geen) kansen op de arbeidsmarkt.
Hij had "inside information" en vertelde me dat ik me op "het ergste" moest voorbereiden, en dat dat "ergste" zeer binnenkort duidelijk zou worden, eerder een kwestie van dagen dan van weken.

Dinsdagochtend om 8:35 word ik bij de P&O man geroepen.
Eigenlijk ga ik ervan uit dat ik op dat moment de zak ga krijgen.
Maar hij vraagt me alleen om het meest recente interne e-mail bestand, omdat er een een belangrijk mailtje naar iedereen toe moet.
Terwijl ik de lijst voor 'm importeer merk ik nog op: "die lijst zal binnenkort wel wat korter worden he?".
"Inderdaad" zegt hij met een grocstem, terwijl hij mij middels copy en paste (kan ie niet zelf) de tekst van een interne memo in dat mailtje laat plakken.
Ik lees de tekst, er gaat 20 man uit.
De OR en de vakbond zijn al accoord.

Woensdag 16:00 zijn de vakbondsleden accoord gegaan met het voorstel voor een sociaal plan.
woensdag 19:00 lees ik thuis een "klikspaan" mailtje van een bevriende relatie, hij weet het officieele directiestandpunt over mijn (1-mans) afdeling: outsourcen.

Voor mij is het dus zeker: ik hoor bij die 20 man.
In mijn concrete geval houdt dat in dat ik er geweest ben.
Hoewel er in de IT nog wel vraag is naar .net en PHP programmeurs zit blijkbaar niemand meer te wachten op een goeie, maar doodgewone beheerder.
En overstappen op iets anders zal me ook niet glad zitten, want voor alle andere IT dingen willen ze ervaring hebben, minstens twee jaar.
Dus als je al 10 jaar boven de "uitgerangeerd" (40) grens zit, is het gewoon finito, exit, einde verhaal.

Gelukkig werkt mijn vrouw nog 32 uur per week, dus we kunnen het nog even uitzingen.
Maar als er geen wonder gebeurt zal het huis met een aantal maanden in de verkoop moeten.
Dag tuin, dag vijver, dag huis, dag massief essenhouten keuken met glanzend zwart granieten werkblad, dag aanbouw, dag merbau voor-en achterdeuren.
Dag oudedagsreserve.

Hopelijk kunnen we tijdig een betaalbaar flatje krijgen van de gemeente.
Hoe zou dat zijn, als je buren geen nederlands spreken ?

Morgen (donderdag) of vrijdag zullen we wel te horen krijgen wie zo al de pineut is, maar dat ik erbij zit is al duidelijk genoeg.
M'n kop ligt al onder de guillotine en de beul heeft het touwtje al strak getrokken, ik ben zo goed als vermoord.

Maar nog lang niet dood !

Zo, het is weer zover.
Mijn dochter komt naar beneden met de Silkepil.
Niet dat er nu al weer struiken op haar benen zichtbaar zijn, maar de vorige keer hebben we alleen haar onderbenen gedaan, en rond haar knieen en op haar bovenbenen zit ook nog een en ander.
Dit keer halen we het "gelpack" er bij.
Het lag al een week in de diepvries, dus dat zal inmiddels wel koud genoeg zijn.
Eerst neem ik haar onderbenen nog even onderhanden, snelle haartjes pikken we zo gelijk mee, en op deze manier wordt het niet zo'n klus.
Ze geeft geen krimp.
Bijhouden, en niet wachten tot het struiken zijn, dat lijkt dus de juiste methode.
Na de onderbenen de broek uit, en dan de knieen en de bovenbenen.
Opzij van de bovenbenen zit aardig wat, en ik voel de huid trekken elke keer als er een wat steviger haar uitgaat.
Dat doet zeer, dus het ijskoude gelpack wordt gebruikt voor verdoving vooraf, en verkoeling achteraf.
Zo, helemaal schoon.
Maar nog niet opbergen dat ding, nu ben ik aan de beurt.
Mijn rug dus.
Daar groeien op sommige plekken van die rare dikke haren, en die kunnen soms enorm kriebelen, dus weg met die troep.
Terwijl ze bezig is realiseer ik me dat ik kaalgeplukt wordt door m'n dochter.
Ik heb inmiddels wat meer vertrouwen in het ding, en in m'n dochter, en dit keer neemt ze m'n neus mee, het stukje tussen m'n wenkbrouwen en de randen van m'n oren.
Vooral aan m'n oren voel ik het goed, maar wie mooi wil zijn.....

Maar goed, wat de vorige keer al vermoedt werd is waarheid geworden; ze kwam gelijk naar mij toe.
Ik vind het helemaal niet erg, integendeel zelfs.
Met mijn zoon heb ik al een aantal vader-zoon dingen, nu heb ik ook een echt vader-dochter ding.
Zouden er veel vaders zijn die hun dochters epileren?
Zo in de gauwigheid,kan ik me geen cultuur verzinnen waarin dat normaal is.
Wel iets dat er op lijkt.
Apen om precies te zijn.
Goed, die epileren niet, die vlooien elkaar, daar staan primaten bekend om.
Volgens zoölogen is dat belangrijk voor het saamhorigheidsgevoel binnen de groep.

Wij mensen hebben ooit een keer een fout gemaakt, we zijn gaan denken, en ineens dacht er iemand dat het ongepast was om te vlooien, dus zijn we daar mee opgehouden.
Een eigenwijze puber of een stijf gereformeerde ouderling voegde daar aan toe dat het "stom" is, of zelfs onzedig om als jonge man of vrouw te knuffelen met je ouders, dus ook dat was al snel afgeschaft.
Nou, wij doen het dus lekker wel.
Vanmiddag waren we op bezoek bij vrienden, en de moeder van mijn vriend viel het ineens op dat onze kinderen gewoon op schoot komen zitten als de stoelen op zijn.
En dan te bedenken dat ik ooit een nogal negatieve mening had over kinderen.
Kinderen waren eng, eigenwijs, zetten je voor schut, heb je geen vat op, maken herrie, doen nooit wat je zegt en meer van die dingen.
Die mening heb ik volgehouden tot ik de eerste dochter van m'n zus in mn armen geduwd kreeg, toen net een paar weken oud.
Op dat moment realiseerde ik me dat een baby eigenlijk heel erg mooi is.
Op dat moment begon ik ook te begrijpen wat ik een oude zatlap ooit hoorde zeggen toen hij in een kinderwagen keek, tranen stonden in z'n ogen toen hij zei: "Mooi he? het kan nog alle kanten op".
Waarbij hij indirect z'n eigen mislukking onderkende.
Maar ik begreep het allemaal pas ten volle toen m'n zoon geboren werd, de oudste dus.
Na 12 uur in het ziekenhuis, spuiten, weën opwekkers, drukmeters en dope kwam daar dat jochie ineens tevoorschijn.
De spanning was weggevallen, en ik heb enige minuten onbedaarlijk zitten janken.
Mijn jochie.
De uitdrukking "hulpeloos als een pasgeboren baby" zong als een waarschuwing door mijn hoofd.
Vanaf dat moment zou alles anders zijn, ik was verantwoordelijk voor dit nieuwe leven.

We zijn inmiddels 15 jaar verder, en m'n dochter is er ook bijgekomen.
De verantwoording is me niet naar de keel gevlogen, zo als ik vroeger dacht dat gebeuren zou, het is allemaal heel natuurlijk gegaan.
Met mijn vader wilde ik nooit knuffelen, het had altijd iets viezigs.
Niet dat hij vieze dingen deed of zo, ik vond het gewoon vies om hem aan te raken, door hem aangeraakt te worden, dus ik kroop nooit bij hem op schoot.
Mijn moeder was vaak druk met het huishouden, denk ik, want ik heb ook geen herinneringen aan knuffelen met haar.
Toch moet het in de genen zitten, want m'n broer is ook een knuffelaar.
Als we elkaar een poosje niet gezien hebben (en dat komt door de afstand nogal eens voor) omhelzen we elkaar, en blijven we veel langer zo staan dan je van twee grote kerels van 50+ verwachten zou.
Hmm, ik moet 'm nodig weer eens opzoeken.........

Maar er was meer dan m'n eigen wereldje.
Via radio en TV hoorde je dagelijks over de successen en blunders in Vietnam.
Voor mij een tamelijk onbegrijpelijke zaak.
Saigon, de 32ste breedtegraad, de gedemilitariseerde zone.

Wat een rare oorlog was dat !
Niet alleen verstoorde het mijn wat kinderlijke beeld van loopgraven en bommen met een lont er aan, dat beeld was al snel bijgesteld, maar hoe kon een goed getraint leger als dat van de machtige amerikanen nou zo'n lange oorlog moeten voeren tegen een stel uitgehongerde communisten?
De wijze collega waar ik vaker mee praatte trok een parallel met de 6-daagse oorlog van Israel, hij zij: "Kijk, Vietnamezen en Israeli's wéten waarvóór ze vechten, hun tegenstanders niet, dát is het verschil."
Helemaal begrijpen deed ik dat niet, Amerika was toch het land van melk en honing, de ultieme belofte, het beste van allemaal?
Pas bij het Watergate schandaal ('72 - '74) kreeg ik in de gaten dat daar ook niet alles koek en ei was.
Zeker nadat we in onze drukkerij het boek "Blinde eerzucht" van John Dean drukten begon ik het te begrijpen.
Er bestaan geen eerlijke of oprechte politici, het gaat alleen maar om zelfverrijking, zelfverheerlijking, en ordinaire macht.
Op een dag heb ik de geborduurde badge met de amerikaanse vlag van mn spijkerjack gehaald.
In de vuilnisbak ermee, daar wilde ik niets meer mee te maken hebben.
Er werd ook steeds meer bekend over Vietnam, de dienstplicht die niet geweigert kon worden, Agent Orange en napalm.
Onlangs zag ik een bekende foto op Doler's Blog: onmiddelijke herkenning, de foto van Kim Phuc, een enkel beeld dat een oorlog in al z'n monsterachtigheid weergeeft.
En tegelijk realiseerde ik me dat als iemand van mijn leeftijd die monsterachtigheid kan zien, de machthebbers die nog steeds bereid zijn oorlogen te beginnen, wel erg Gewetenloze misdadigers moeten zijn.
De vredesonderhandelaars Henry Kissinger, en Le Duc Tho hadden een accoord, maar nog geen poot aan de grond.

Hier in europa woedde de koude oorlog volop.
De ontspanningspolitiek en het SALT II verdrag waren pas jaren later een feit, dus eigenlijk zat ik te wachten op "de bom".
Op de kortegolf van m'n radio luisterde ik naar propagandazenders, zowel van oost als west (m'n engels was toen al vrij redelijk), en ik verbaasde me over het gemak waarmee leugens verspreid kunnen worden.
Het is niet zo dat het mijn dagelijkse leven beheerste, maar bij elke nieuwsuitzending waarbij deze punten besproken werden realiseerde ik me dat wij als volk niet veel in te brengen hadden, en niet alleen in Nederland.
Mijn wantrouwen tegen alles wat met politiek te maken heeft is toen gevestigt, en nooit meer overgegaan.

Ik ben overigens geen pacifist geworden.
Als iemand mijn gezin te na komt zal ik ingrijpen, met alles wat ik in me heb, tegen elke prijs, ongeacht de gevolgen.
Ook voor vrienden kom ik op, of voor mensen die duidelijk onschuldig zijn aan een situatie, maar daar wel het slachtoffer van dreigen te worden.
Zij het, dat ik dan wel minder fel ben dan wanneer het om m'n vrouw of kinderen gaat.

Kan een mens, -kan IK- doden ?
Ja.
Ik denk dat elk mens dat kan, als de motivatie maar sterk genoeg is.
Ik heb het niet over "moord met voorbedachte rade" maar over ingrijpen in een direct bedreigende situatie.
Ter illustratie:
Stel je voor,
Je loopt met je dochter in het park.
Er duikt een boom van een vent op, zichtbaar zo sterk als een beer, geen match voor jou.
Die werpt zich op haar, trekt de kleren van haar lijf en maakt aanstalten om er een gezellige verkrachtingspartij van te maken.
Hij slaat geen enkele acht of wat jij zegt of doet.
Dan duwt iemand je een vuurwapen in de hand.
Ga je rustig op je mobieltje het alarmnummer bellen, of of kies je voor een onmiddelijke beëindiging van de situatie ?
Ik heb het me afgevraagt en ik weet het antwoord.
Jij ook ?

Eerst een woord vooraf.
Het is met gemengde gevoelens dat ik dit deel publiceer.
Het gaat dieper dan mijn schrijfsels tot nu toe.
Ik heb dan ook zo mn twijfels of ik er wel goed aan doe om dit te publiceren, maar uiteindelijk heb ik besloten om het toch maar te doen.
Pfffff, daar gaan we, hopelijk word ik niet verkeerd begrepen.


In de liefde had ik weinig succes.
Wat "vies doen" in de struiken met Marieke, Annelies en Sylvia was weliswaar genoeg om te voeldoen aan de eisen voor "wederzijdse anatomische verkenningen" van een tien-jarige, maar vanaf 15 jaar was het gevoel bij meisjes wel meer dan nieuwsgierigheid.
Maar ik was mager, niet moeders mooiste en tegenover meisjes nogal timide, want als je eens een meisje aansprak konden ze zo vreselijk gemeen uithalen (met woorden).
Ik vond de meisjes dus wel interessant zat hoor, maar ik viel duidelijk niet in de populaire klasse.
Mede daardoor voelde ik me vaak eenzaam, want vrienden zijn leuk, maar je kunt er niet alles mee, en de natuur riep al geruime tijd.
Margrit, Liesbeth, Gerry, allemaal lieve meiden, maar na een paar weken zoenen en friemelen maakten ze het toch wel uit.
Minder lief maar wel bereid om verder te gaan waren M.T. en W. en nog een waarvan ik me de naam niet meer herinner.
Curieus trouwens die tegenstelling lief/gereserveerd, niet lief/gewillig.
Maar hoe dan ook; het was allemaal niet wat ik me er bij voorgesteld had.
Het was steeds weer een tour de force, het had niets met bevrediging te maken, nou ja, een beetje wel natuurlijk, maar dan beperkt tot enige centimeters, de romantiek en het diepere gevoel dat ik zocht waren ver te zoeken.
Het viel me ook op dat de jongens die meisjes als gebruiksvoorwerp leken te zien, het meest succesvol waren.
Mijn gevoelens waren voornamelijk romantisch van aard, maar romantiek scoorde beslist niet.
De gekscherende opmerking die een collega ooit maakte bleek meer waarheid te bevatten dat hij zelf wist: "Je hebt twee soorten vrouwen; de één ga je mee naar bed, de ander is om mee te trouwen".

Zo kwam het, dat ik in de friettent annex café, Thijs tegenkwam.
Zijn vriend was kort daarvoor overleden, verdronken (hij was zeeman).
Thijs had daar erg veel verdriet van.
Ik begreep zijn gevoel en troostte hem een beetje.
Van het een kwam het ander, en aan het eind van die middag zijn we in zijn bed beland.
We hebben elkaar getroost, een handje geholpen, nog wel iets meer dan een handje, en een aantal heerlijke uren gehad samen.
Ik heb er geen spijt van, ik schaam me er ook niet voor.
Ik heb er van genoten, van zijn aandacht én van de sex.
Hij was geen macho, ik ook niet, er was niets "prestatiegericht", het was wat we beiden graag wilden doen, voor onszelf en voor elkaar.
Heel anders dan de meiden die me ooit eerder "toestonden" en me ook verrekte duidelijk lieten voelen dat het een "gunst" hunnerzijds was.

Die ervaring met Thijs heeft mijn kijk op sex en aanverwante zaken aardig veranderd.
Ik besloot om nooit meer "genadebrood" te eten, mijn eigen waardigheid is me meer waard.
En vanaf dat moment werd mijn instelling: graag of heel niet.
En die instelling heb ik nog steeds.
Dat heeft me lange periodes van onthouding opgeleverd, en geloof het of niet, dat doet het nog, maar ik voel me er goed bij.
Hmm, ik zou haast zeggen, gelukkig maar, want het is des te fijner als het eens wél gebeurt.
Het heeft me nog iets opgelevert.
Ik weet nu dat elk mens iets moois heeft, dat elk mens opwindend kan zijn, ongeacht de uiterlijke kenmerken, maar op basis van wederzijdse interesse en sympathie.
Elk mens kan mooi en opwindend zijn, je moet er alleen wel voor openstaan, het wíllen zien.
Hmm, okay, allemaal behalve Beatrix, die heeft al genoeg, die huurt maar wat (zelfs ik heb mn grenzen).