Aankomst in Trento

Kilometers lang strekt zich in Pescara de kustpromenade uit: zee, zand, vele restaurantjes, een jachthaven aan de monding van de Pescara-rivier, en het befaamde IMAGO-museum met Scandinavische impressionisten én West-Europese expressionisten waaronder Frans Masereel. We deden het allemaal.

Pescara is de haven en kuststad van de Abruzzen-streek; er komen enkel Italiaanse toeristen, en dan nog voor het eindeloos lange strand -- waarover morgen méér. Het is ook de geboorteplaats van de nationalistische dichter-soldaat Gabriele D'Annunzio, en dat zal je geweten hebben ... Wij bezochten ook zijn geboortehuis en zagen er de vele herinneringen aan zijn grote liefde Mèlitta.

De Sasso Barisano-wijk is al even rotsachtig als de Sasso Caveoso, maar net iets minder "grottig". Weer urenlang rondwandelen, op en neer langs trappen en smalle steegjes, en een tentoonstelling van Salvador Dalì in een complex van rotskerkjes, en tenslotte een bezoek aan het archeologisch museum, waar elke amateur van mooie Griekse vazen al zijn wensen in vervulling ziet gaan!

Al achtduizend jaar is het gebied in en om Matera in de Italiaanse regio Basilicata bewoond, en tot de 50er jaren woonden tienduizenden mensen nog in ware grotwoningen. De stad is een UNESCO-Werelderfgoed en bevat een grote oppervlakte aan dergelijke "sassi", en ook wij wandelden daardoor: panorama's, waterkelders, woningen, rotskerken met soms mooi bewaarde fresco's, ... om stil van te worden.

In Alberobello logeerden we één nacht in een "trullo", één van de meer dan duizend waarmee de stad bezaaid is. Wat het is, zie je zelf wel (er is zelfs een trullo-kerk, die we ook even betraden) ... En omdat het net feest was in de stad, droeg de pastoor van de Sint-Cosmo-en-Damiaan-kerk de mis in het openbaar op, met veel volk op straat.

In een regenachtig Durrës reden we de veerboot van GNV op, die ons naar het zonnetje in het Italiaanse Bari bracht. Daar bezochten we het Svevo-kasteel met veel beeldhouwkunst uit Apulië, en de stemmige straatjes van de oude binnenstad, en ook het graf van Sinterklaas himself (voorlaatste foto). De resten van de grote kindervriend werden in de middeleeuwen immers door kruisridders vanuit Turkije naar Bari overgebracht, dat destijds onder Spaans bewind stond, en vandaar de misvatting die bij ons leeft dat de goede sint "met de stoomboot uit Spanje komt" ...

Vandaag kondigt men regenweer aan, en deze namiddag schepen we in op de veerboot naar Bari in Italië. Daarom geven we onze volgers een bloemlezing van foto's uit Zuid-Albanië die tot nu toe de blog niet haalden ...

Durrës is de tweede grootste stad van het land, en tevens de belangrijkste havenstad, die al minstens 26 eeuwen bestaat en altijd bewoond is geweest, zodat opgravingen er midden in de woonwijken moeten gebeuren. We bezochten het archeologisch museum, met vooral Illyrische, Griekse en Romeinse voorwerpen, we bewandelden de zeedijk met zijn onvermijdelijke monumenten, kwamen in het Romeinse amfitheater en op het Byzantijnse forum, en zagen nog een mooie mozaïek met heldhaftige Albanezen die tegen de fascistische invallers streden.

Eerst bezochten wij naast de zoute lagune van Nartë het charmante 14de-eeuwse kloosterkerkje van Zvërnec, dat je over een houten loopbrug bereikt -- een paradijsje voor vissers én krabbenvangers. Tegen de middag bereikten we dan Durrës-strand, waar we ook wat sfeerbeelden schoten, met inbegrip van enkele bunkers uit de tijd van Enver Hoxha ...

Vlorë's bezienswaardigheden bezochten we 's ochtends: de moskee die nog door de grote architect Mimar Sinan uitgebouwd werd, het onafhankelijkheidsmonument, het etnografisch museum en het onafhankelijkheidsmuseum (je moet weten dat de Albanezen pas in 1912, in Vlorë, na eeuwenlange Ottomaanse bezetting hun onafhankelijkheid konden uitroepen). 's Namiddags genoten we op het strand van de zon en een fris briesje.

Van Butrint naar Vlorë loopt de weg voortdurend tussen de bergen en de Ionische Zee; we tonen onder andere beelden uit het oude Sint-Jorisklooster bij het Meer van Butrint, en van één van Ali Pasja's kastelen in Porto Palermo, en van het kuststadje Himarë, en dan de huizenhoge Logara-bergpasweg, een zicht op de stad Vlorë en de strandbuurt waar we nu verblijven, en een helikopter die water uit de zee schept om een brand in het achterland te blussen.

Op enkele jaren is het kuststadje Sarandë uitgegroeid tot een toeristisch monster vol flatgebouwen, hotels en restaurants. De stadsbus erheen vanuit Butrint is duidelijk Duits, er varen piratenschepen, er is een plaatselijk museum en zelfs een grote Romeinse mozaïekvloer en een Romeinse zeepoort. De huidige naam betekent "veertig" in het Grieks en slaat op de 40 christelijke martelaars, Romeinse soldaten die weigerden hun geloof af te zweren en daarvoor hun leven veil hadden -- de "veertig heiligen" zijn in de orthodoxe kerken zeer populair.

Eens een super rustige dag ... Een uurtje te voet van Butrint naar Ksamil en daar lagen we urenlang aan het strand, waarbij Cecilia echt even zwom en Yvan even een pootje baadde.

Na een voorspoedige rit bereikten we het blauw oog ofte Syri i Kaltër, een onderwaterbron die een waar natuurfenomeen is. Wat verderop kwamen we langs Ksamil, waar het strand nu al niet zoveel toeristen als 's zomers meer telt, en uiteindelijk haalden we ons reisdoel: de archeologische site van Butrint, een hoogtepunt van het Albanese cultuurtoerisme, waar we een hele namiddag in rondkuierden.

Van de vele dingen die we vandaag zagen tonen we onze volgers slechts de beste! Eerst de vesting mét het wapenmuseum, waar zelfs een Amerikaans spionagevliegtuig te zien is dat in 1953 door het Albanese Volksleger neergehaald werd. En dan een aantal rijkelijk uitgewerkte, representatieve woningen in Turkse stijl, die van Gjirokastër "Europa's meest Ottomaanse stad" maken. Door de stad stappen gaat steeds omhoog en omlaag, want horizontaal wordt het nergens ...

Apollonia was een oude Illyrische havenstad die onder de Romeinen haar hoogtepunt beleefde maar die reeds in de 4de eeuw verzandde en onbelangrijk werd; in de Middeleeuwen was daar enkel een klooster gevestigd. Er wordt nu ijverig aan opgravingen gedaan, en het museum toont heel wat voorwerpen. Van daar reden we verder naar de "verticale stenen stad" Gjirokastër, die we morgen meer in detail gaan bezoeken.

Gestaag stijgen ... en je komt in de vesting, hoog boven Berat. Een oeroud stadsdeel, waar vooral Byzantijnen en Ottomanen hun stempel op gedrukt hebben; nauwe steegjes, woningen, tientallen oude kerkjes (met fresco's) en moskeetjes, een diepe cisterne met water ... en als toppunt de Maria-ontslapingskathedraal met een rijke tentoonstelling van iconen van Albanië's bekendste post-Byzantijnse schilder Onufri en vele anderen.

Iets voor de noen bereikten we de "witte stad" Berat, waar we al meteen de poort en de overblijfselen van het paleis van de Ottomaanse pasja zagen, en enkele mooie moskeeën én een tekke van de alevieten (weer een soefi-secte van dervisjen) en een recent herbouwde orthodoxe kathedraal, en de oude brug die de Osum-rivier overspant, en tenslotte het etnografisch museum dat in een kenmerkende Ottomaanse woning behuisd is.

Met de gondellift trokken we naar het Dajti-bergmassief, een natuurreservaat dat hoog boven Tirana uit torent. En daar maakten we uiteraard weer een wandeling, waarbij we een aantal echte bunkers tegenkwamen die vroeger overal in Albanië te zien waren (het land had geen bondgenoten en moest zich dus naar alle kanten toe tegen invallers verdedigen). Hoeveel bunkers tel je op de tiende foto? En tenslotte een herfsttijloos en een ijverige mier die tienmaal zijn eigen volume meesleept ...