Wat leren,dan naar de repetitie

Het wordt een doorlooprepetitie. 

Vandaag worden persfoto’s gemaakt, morgen foto’s voor de boekjes.

           
Carry zit in de problemen met Leo en zo, het is hem ook aan te zien.

 

Deze middag na het eten komt Carry en Chrisje naar het kasteel om ons te vertellen
dat iedereen in de show blijft.

Er is volop feest.Wij hebben weer nieuwe kracht door dit goede nieuws.

Dat moet natuurlijk gevierd worden met champagne. We klinken op” Chateau Bravoure.”
Iedereen is blij en opgelucht.    
                                             

 Deze namiddag hebben we terug een doorloop.

 
De schets van de ‘cinema’ gaat eruit en ook het gedicht van Elvis,’(de dans blijft erin)

Het gedicht van’ eerst baby ‘valt ook weg.

 

Gelukkig………. niets van mij gaat eruit.

Nog eens voor de zoveelste keer deze tijd loop ik op wolkjes.

 

Deze avond gaat Carry Leo bezoeken, hij heeft ook een afspraak met de dokter.

Leo heeft nog steeds koorts maar hij krijgt nu zware antibiotica.

                 

Dina is ook bij Leo geweest, Lisbeth en Peter ook, aan bezoek heeft hij geen gebrek.

Gelukkig zijn die mensen daar allemaal zo goed voor ons.

 

Wij denken eraan dat we vandaag over een week terug thuis zijn.

         Of dat ons pleziert ? ? ? ?………………….

Naar de kapper om 8,30u.        
                                       .    

Nog wat leren dan naar de repetitie

 

De repetitie ging niet zo vlot, maar ik denk dat ik het er nogal goed vanaf gebracht heb want Carry kwam mij zeggen dat hij zeer tevreden was over mij.

 

Deze avond krijgt iedereen de kans naar Carry te gaan als men over iets aan het tobben was.

    

Het was eindelijk nog altijd dat afvallen dat ons parten speelde (van de meeste van ons toch) velen zeiden van niet maar er werd toch veel over dat afvallen gesproken.

Er zijn tot nu toe maar drie mensen zeker van hun plaats, Maurits, Antoine en ik,

de meeste geloven erin dat er niemand kan afvallen! Maar toch………..

 

Er zijn heel wat mensen die vragen aan Carry hadden.

Iedereen is bij zijn terugkomst van het bezoek aan Carry opgelucht en tevreden.

 
Morgen gaat Carry beslissen wat wel en wat niet in de show blijft.

Het éérste bedrijf mag zeker geen uur duren, en het tweede bedrijf mag maar 45min.duren.

Hij heeft te veel materiaal, zegt hij, dus is het weer afwachten.

 

Leo voelt zich ziek hij heeft koorts en de dokter moet komen, er komt nog een andere dokter bij en beide dokters besluiten dat Leo best naar het ziekenhuis gaat

Hij heeft intussen 40 graden koorts.     

 
Wij duimen allemaal voor hem natuurlijk en hopen dat hij vlug terugkomt.



   

Uitnodiging aan het thuisfront


Vilvoorde, 17 juni 2004

" Chateau Bravoure, nu al een begrip, 

                                        straks een legende! "


                                          Beste,




Hierbij bevestigen wij uw reservering voor "Chateau Bravoure", een spektakel in een regie van Carry Goosssens.

Gedurende een maand heeft Carry 12 actieve Supersenioren begeleid om een verrassende theatervoorstelling te maken vol humor.

Het uitzonderlijke verhaal van deze jonge ouderen zal VTM later dit jaar uitzenden.
Dina Tersago, die ook de programmareeks zal presenteren, heeft alvast haar zitje gereserveerd.
Meer nog, de premiere zal door het kruim van BV - land bijgewoond worden.


Chateau Bravoure gaat in premiere op 24 juni in de Bourla schouwburg.


Gelieve aanwezig te zijn om 20u.
Kom tijdig en hou rekening met eventuele vertragingen omwille van de werken op de Antwerpse ring.
Hierbij vindt u een wegbeschrijving naar de Bourla, Komedieplaats 18, 2000 Antwerpen (www.deleien.be)

Uw tickets kan je terplaatse afhalen aan de balie.Deze voorstelling wordt gefilmd, dus stadskledij is gewenst.

Wij wensen u een prettige avond.
Met vriendelijke groeten,



Het Chateau Bravoure team.

Leo is ziek, veel te ziek om mee te gaan naar !.....
Hij heeft koorts en blijft in bed, iedereen hoopt dat hij morgen genezen is.
        

Om 6,30u. vetrekken wij met enkele auto’s van de crew naar het station van Hasselt.

 

Om 7,15u. nemen we de trein naar Antwerpen.     

De crew vraagt Maria op de trein te stappen,….. zegt haar nadien dat het misschien niet die trein is, in een twee drie is Maria de trein weer uit.

Ik moet dan aan een meneer gaan vragen welke trein naar Antwerpen  vertrekt.

Het blijkt wel de trein te zijn waarin Maria reeds gezeten had.

Onze lachspieren waren weeral in de plooi en we waren pas aan het instappen.

 

In de trein hebben we gezongen dat het een lieve lust was.   

 

In Antwerpen aangekomen zijn we naar “Den boer van tienen “ geweest

en er onze koffie gedronken     

.                                                               

Om 9u. kwamen Carry en Chrisje daar aangewandeld wij gingen dus met hen op stap….

.
                     

Wij liepen met hen via enkele omwegen naar de Bourla waar we onze revue zouden spelen.

                  

Binnen langs de artiestengang naar de loges gaan kijken, deze waren zeer mooi overal lichten en spiegels, de grimekamer was ook in orde, toiletten en douches een rustruimte waar zetels en matrassen aanwezig waren,…… cafetaria, alles was er.

 

Toen gingen we naar de scène ……….

 

Enorm groot,de branddeur was dicht dus op scène was alles een beetje zoals in “De Spil.”

 

Toen de brandtrap centimeter per centimeter naar omhoog opgetrokken werd was iedereen  stomverbaasd.

 

ZO ONGELOOFELIJK MOOI   
                                                    

 

Het was alsof we in de wereld van Sissi verzeild waren.

Beschilderd plafond die met lichten bezaaid was. Drie loges boven elkaar, overal lampjes en uitgebeitelde koppen van musici.

Véél te mooi om te kunnen beschrijven.

.

Het overviel ons allemaal, wij waren er allemaal stil van geworden.

Het was of ik een druk op mijn borst voelde, de tranen stroomden ongewild over mijn wangen,

Dat wij daar stonden niet te geloven.

                        

 

Wij zouden de kans krijgen daar te spelen, wat vele grote artiesten graag zouden willen, kregen wij zomaar in de schoot geworpen.
 

Dit is wel een gevoel dat ons altijd zal bijblijven.het was werkelijk een openbaring.

Om 12 uur krijgen wij daar in de foyer van de Bourla ons middagmaal opgediend door obers in livrei. Ook daar is alles in Weense stijl.     

                                                            

 

Om 13,30u. keren wij met de bus terug naar het kasteel nog nagenietend en ook fantaserend over wat wij nog zullen mogen beleven.

                                                                                                

 

Om 15u. hebben Antoine en ik nog repetitie met Guy voor onze monoloog.

Ik ben toch blij dat ik die gewonnen heb, het is een verrijking met Guy te mogen werken.

                                             

 

 De avond wordt voor iedereen nog: een nagenietend wegdromen……………

 

Morgen is er terug les er wordt gevraagd alles te kunnen voordragen en te zingen zonder boek.dus……….

                          

                             Nog wat leren voor het slapen.

Maurice heeft gisteren bij het bezoek van zijn vrouw voor ieder van ons een beeldje gekregen dat ze zelf had gemaakt in de kleuren van VTM
Lief hé

Goede repetitie gehad met Carry en met David weer veel bijgeleerd

  
              

          

Maria en Yvonne werken aan de reeds beroemde scetch " fruit "
Fruit heeft een hele reputatie, telkens is er kibbeling bij het repeteren, wanneer Yvonneke iets wil dan denkt Maria er precis anders over, en ook omgekeerd. Wat nu weer moet lijkt voor de andere uit den boze.

Wij maker er grapjes over want we weten zeker dat alles weer op zijn pootjes terechtkomt.
 
                

Ik heb een goed gesprek met Monique, zij heeft ook haar deel mieserie gekend, ik bekijk haar nu wel heel anders, milder in ieder geval.

                                                           

Maurice vertelt mij dat hij zo blij is dat mijn monoloog gekozen is, dat doet mij zo’n deugd want het is echt gemeend.

 

Er wordt ons gezegd dat er morgen terug een verassing is wij moeten om 6,30u. vertrekken met de
bus naar???………               .
                                .

Voor het slapen gaan repeteren Marleen en ik nog eens voor de spiegel het:"Chique restaurent"

    Het is terug een mooie genietende onvergetelijke dag geweest.

In de morgenrepetitie mag ik twee stukken van Germaine doen.

 

Nog niemand van de groep had het gehoord, iedereen moest hartelijk lachen, ze vertelden mij: wij verstaan er niets van maar we moesten willen of niet, we moesten lachen.

                                     

Ik vond dit een groot compliment, en Carry vond het best ook heel leuk.

 

Zoeteke (Chris, Carry zijn vrouw) regieassistente van “Chateau Bravour”dat is een hele lieve toffe madam.

Die twee mensen verstaan elkaar zonder woorden, de liefde die ze voor elkaar voelen straalt over op ons allemaal.

David komt in de namiddag.                            

 Na de namiddagrepetitie werd ons gevraagd, allemaal om 18u. op het terras te zijn.

 

Wij aan het zagen op dat we dorst hadden, dat we moe waren, dat we wilden onze lessen leren enz………enz…….

 Maar geen enkel gezaag werd beantwoord tot om 19u. opeens Maurits en Marleen werden weggeroepen, iedereen had schrik en vroeg zich af wat is dat nu!!!….

 

Tien min. Later werd Antoine en ik geroepen, we moesten met de cameramensen mee tot voorbij de bocht van het kasteel, daar moesten we wachten.

 

Opeens om de andere bocht heen, daar kwam opeens mijn familie aangewandeld.

Ik wist niet wat ik zag, wist niet of ik moest lachen of wenen, ik wist niets meer behalve dat ik zo gelukkig was.

Dat gevoel van weerzien kan hier niet beschreven worden.

Ik ben naar ze toegelopen, God wat was ik blij hun allemaal te kunnen vast nemen.

Georges, Petra  Bart en Timmetje, Alexander en Marijke, ouders van Marijke, Réjane en Raf.

 

Dat een weerzien na 14 dagen zo kon zijn…………..

 

Intussen waren er van elke kandidaat familieleden aangekomen.

Dina was er ook terug.

 

Wij mochten ons bezoek het kasteel laten zien.

 

Ik moest van de crew  eens met de smart rijden. samen met Yvonneke natuurlijk.

Ik dacht dat is raar,dat kan toch iedereen.

Maar het kwam uit, ik startte de wagen en toen kwam er langs achter zo’n grote zwarte wolk, de mensen zagen elkaar niet meer staan.

Ik wasl bang dat ik iets verkeerd had gedaan, maar het was iemand die mij een poets wilde bakken natuurlijk.

Kristof van de crew had zwarte poeder in de uitlaat gedaan… en maar filmen natuurlijk.

 

Nadien werd iedereen gevraagd om in de weide plaats te nemen.

                                                                                   
Daar stond een frietkraam, was er barbecue, en drank wat je maar wilde, het was er allemaal,.dit was een tuinfeest om nooit meer te vergeten

 

Er stonden een honderdtal nieuwe stoelen en een heleboel tafels..

Kaarsen stonden op de tafels te branden en in de grond waren er lichten geplaatst.

Er was ook een podium.

Onze bazen hadden er werk van gemaakt.

 

De uitbater van het frietkot had gehoord dat wij West-Vlamingen waren en hij kwam direct naar ons toe, en wat bleek, hij was ook van Izegem.

Mens wat is de wereld toch klein.

 

Na een half uur werd aan de kandidaten gevraagd hun monoloog te brengen voor het publiek. ……….Dus daarom stond dat podium daar!

                                                                        

Ik was als derde aan de beurt, ik moet zeggen ik was zo gelukkig en ik had zo’n goed gevoel, weer voelde ik echt dat mama bij mij was.

Ik deed het goed, ik dacht toch zo.

 

Toen we alle elf aan de beurt waren geweest dacht ik dat de winnaar bij de mannen Francis, en bij de vrouwen Marleen zou zijn, ik had mijn blad niet meer nodig en ik gaf het aan Timmetje om te spelen.

 

Carry en Guy vertelden ons dat ze binnen een kwartier de winnaars zouden bekend maken.

Er was zeker geen strijd tussen ons, we gunden het elkaar.

 

Na een tiental min. kwamen Carry en Guy  terug, ze vertelden dat de beide winnaars van deze monologen zeker waren van hun plaats in de show.

Carry vertelde ons dat het ook een beetje een vergiftig geschenk was, want onze monoloog moesten we wel voordragen zonder papietje natuurlijk, dus weer nog wat bij om te leren, maar we deden het maar al te graag.
 

Ze begonnen  bij de vrouwen en tot mijn zeer grote verbazing werd ik de winnaar, ik dacht dat ik niet goed gehoord had en bleef verslagen op mijn stoel zitten, dan riepen ze mij nogmaals op het podium te komen.

Ik was helemaal holderdebolder.

Antoine was de winnaar bij de mannen, wij wensten elkaar proficiat en ook de anderen kwamen om ons geluk te wensen.

   vette_  ntoine    

                                  
                     

Onze monologen mochten dus voorgedragen worden in de revue.

Mijn familie straalde dat zag ik wel en ze waren ook heel trots.

Maar ik dacht wat is mijn mama fier op mij, ook aan mijn vader heb ik toen gedacht ik voelde hem ook zo dicht bij mij staan, hij zou ook zo heerlijk trots en fier op mij zijn geweest.

 

 

Eten, drinken en dansen daarmee werd de avond gevuld.

Toen het 22 u.was zijn we binnen verder gaan feesten want buiten werd het te kil.

          

Timmetje was zo braaf, iedereen vertelde me dat het toch wel een braaf kindje was, ik heb hen toen geantwoord :……

                                 .Kijk eens naar zijn mamy !....
Om 24,30u. kwam Peter zeggen dat iedereen best afscheid zou nemen want dat het voor ons morgen weer vroeg dag was.

 
Om1, 30u. ging iedereen naar bed, maar  ik heb zeer weinig geslapen en dit van geluk.

                                                    

  
Dit was echt genietend wakker dromen…… 
                  
                                               
                         Zalig!                                                             

 

Vandaag repetitie met David en met onze gastdocent.

Wij weten nog steeds niet wie het zal zijn.

 
Een kwartier later is hij er.

Tot onze allergrootste verassing en vreugde blijkt het niemand minder dan

                                           
                 Guy Van Sande         te zijn.

 

Dat is zo’n vriendelijke mooie man met zwarte ogen die fonkelen,
hij steelt meteen het hart van iedere vrouw.

Hij heeft onze teksten verbeterd en nu moeten wij ze individueel  aan hem voordragen,

dit in het kasteel, terwijl David met de anderen verder werkt.

In de namiddag,……. het is warm, daarom gaat de voordracht bij Guy verder op de binnenkoer van de kasteelhoeve.

Wij leren zoveel aan hem……. maar het voornaamste dat wij leren is

 

                                               “MINDER IS MEER”

Dit is een gouden regel die we moeten onthouden.

Bij een voordracht hoeft niet alles uitgelegd worden met handen en met drukkende woorden  leert hij ons.Hij leert ons ook,dat men, met een minimum aan bewegingen meer kan bereiken dan met veel gebarentekens

Hij zegt dat ieder mens zijn eigen visie moet kunnen hebben over een verhaal, iedereen moet zijn eigen voorstelling maken van iets.

 

 Dit was mijn verhaal monoloog  :                

                                De Koekjesdief”

 

Ik was in de luchthaven toen ik hoorde dat mijn vliegtuig een uur later zou vertrekken dan verwacht.

Ik ging naar een kiosk, kocht een boek en ook een zak koekjes.

Ik zat op een bank in mijn boek te lezen toen ik zag hoe de man naast mij

een stuk of wat koekjes uit de zak pakte die tussen ons in stond.

Ik deed of ik het niet zag,ik wilde geen ruzie.

Ik las, at koekjes, en keek op de klok,

terwijl die brutale koekjesdief mijn voorraad koekjes aan het opeten was.

Ik dacht :indien ik niet zo aardig was verkocht ik hem een blauw oog!

Telkens ik een koekje pakte,dan nam hij er ook een uit de zak.

Toen er nog maar één koekje meer over was dacht ik, en nu….wat zal hij nu doen?

Vriendelijk en rustig nam hij het laatste koekje dat hij in tweeën brak,

En terwijl hij de ene helft opat gaf hij het andere aan mij.

Ik graaide het uit zijn hand en dacht,

Mijn hemel,die kerel durft,die is brutaal.

En hij zegt nog niet eens: dank je wel.

Ik was kwaad, echt kwaad.

Ik zuchtte opgelucht toen mijn vlucht werd afgeroepen.

Ik nam mijn bezittingen bij elkaar, en zonder die gemene koekjesdief nog één blijk waardig te gunnen haastte ik me naar mijn gate.

Nog kwaad stapte ik op het vliegtuig.

Ik dacht gelukkig ben ik van die ondankbare hond vanaf.

Het vliegtuig steeg….de gordels mochten los, en langzaam werd ik weer kalm.

Ik nam mijn tas,haalde mijn boek eruit en…….

Daar……….voor mijn neus……

Daar lag mijn eigen zak koekjes !!!!!!!!!!

Te laat voor een excuus,besefte ik bedroefd

IK was die brutale dief,…………de ondankbare hond  geweest!

 

 

Guy heeft er een kleinigheid van woorden aan veranderd en hij leert mij hoe de zinnen moeten worden voorgedragen.

Hij vindt het een goed verhaal maar ik mag niet zoveel bewegingen erbij maken.

Sommige dingen neutraal vertellen, sommige zinnen spannend maken enz..enz...

 

Ik probeer dit te doen, hij geeft ons de opdracht ons verhaal naar zijn visie uit te werken en dan zal hij beoordelen wie er het best van de dames en wie het best van de heren is.

 

Deze 2 mensen zijn dan ook zeker van een plaats in de revue.

 

Er wordt ons ook gezegd dat het verhaal maar 3 tot 5 min. mag duren.

 

S’avonds worden we door Guy getrakteerd om naar de bowling te gaan.  

 Maria,Yvonne, Antoine, Marleen en ik  delen een baan.

De anderen spelen in de banen links en rechts van ons.

We hebben er zo’n plezier, wij zijn, zonder dat één iemand het zag (uitgenomen de cameramensen natuurlijk) voorzichtig de zijkanten van onze baan gaan vergrendelen  zodat iedere bal die we gooiden raak was, wij scoorden natuurlijk heel veel punten.

Maurits die in de baan links van ons aan het spelen was zei ons: amaai jullie zijn goed …..

Zo hadden wij de meeste pret, we hebben gelachen, gegierd! …

Zo waren wij natuurlijk nog aan het spelen als de anderen reeds gedaan hadden, toen kwamen ze bij ons staan en een hele tijd later zei Maurits: maar jullie hebben een andere baan die bal gaat van links naar rechts en weer van links naar rechts,van ons was dat niet zo…………..

                     

Toen natuurlijk kwam de lach van iedereen.

 

Nadien hadden we een traktaat in de bar waar Monique haar kuren kreeg.

Antoine liep weg van haar en Monique erachter,er werd weer wat afgelachen.

Dan was Guy het slachtoffer.

Wij spraken van die 4 komkommers en die bananen die nog in het kasteel lagen te
wachten op haar, maar ze begreep er niets van.

 

Het werd een avond waar we dolle pret hadden.

Toen we thuiskwamen hebben we nog veel napret gehad en werd het nog eens naverteld.

 
Dan naar bed, weeral na 1u. 


Dank je wel Guy, dit was een bijzondere ervaring.

Het is verkiezingsdag vandaag.
Ikmoet niet gaan stemmen dus mag lang slapen.

 Brigitte die van Roeselare is moet reeds om 6,30u. weg.

 Wat ben ik blij dat ik vooraf alles in orde heb gemaakt.

Maria gaat ook niet gaan stemmen, dus zijn wij alleen thuis.

Maria heeft gezegd : Ik zal voor jouw koken,.wij gaan het gezellig maken.

Maar er zijn mensen bij die niet zo ver moeten rijden en die zijn reeds om 11u. terug.

 

Alleen Maurits is blijven plakken, hij komt binnen met Gorick om 16u.! hij gaat direct slapen!!……

                      !!!...............         

 

 Vandaag is het een rustdag.

                                      Dus leren en luieren.

 

S’avonds zijn wij, Marleen Antoine ik en Maurits (die intussen al weer de oude is)
nog een uurtje aan het kaarten geweest.

Veel gelachen natuurlijk.

 

Anderen zitten op het terras buiten nog anderen lopen of zitten ergens in het bos en leren hun teksten.

 

Wat is het hier toch mooi en gezellig.

                                                              Hemel op aarde

Het is me het dagje wel.

De evaluatie van gisteren zindert nog na bij Monique,
zij reageerd zich wat af op de piano.



Intussen is Francis aan het telefoneren en door het getokkel op de piano
hoort hij niet wat er aan de andere kant van de lijn gezegd wordt.

Daardoor schiet de anders zo bedeesde stille Francis in een" franse colére"zoals wij hier zeggen Hij gaat boven op bed wat gaan afkoelen, naderhand gaat Monique naar hem toe en alles is weldra weer opgelost.

Maria heeft ook een probleem, zij voelt zich uitgesloten door de groep.
 
   

Het is weer Monique die het moet ontgelden, maar wij beloven van er op te letten en Maria wat meer bij alles te betrekken.
Repetitie met Carry in de voormiddag.

 

Ik krijg nog een opdracht bij, ik zing Wooden heart mee met de mannen.

                                                             

In de namiddag repetitie met David.  
    

Tot 18 u. repetitie vandaag

Het is een zware maar leerzame dag geweest.

 

Om 20u. komen de naaisters maten nemen om de kleren te maken voor de show.

 

Wij mogen eens vroeg telefoneren..
Ik bel naar Mariette een nicht van mij maar zij is ook mijn beste vriendin.                           . 

Ik ben blij ook haar eens terug te horen,
het mag wel niet lang, maar ik heb haar toch gehoord. 
Bij haar thuis is alles nog goed, blij dit te weten.

 

 We moeten ook nog allemaal bij de dokter.

 

Weer een dag voorbij ……………

 

                                 Ik ga naar bed om nog wat teksten te leren.

Brigitte is gisteravond bij ons komen slapen.

Monique laat altijd tot heel laat licht branden in de kamer en Brigitte die graag veel
slaapt heeft daar last van..

Na wat overleg op een vriendelijke manier hebben we een oplossing.
We zijn haar matras gaan halen en bij ons in de kamer op de grond gelegd.

 

 

De cameramensen weten het al meteen, de volgende morgen zijn ze daar op onze
kamer om te vragen wat en hoe! ………
 

Brigitte vraagt ons of ze de verdere tijd hier mag slapen, natuurlijk mag dat maar
haar kleerkast blijft bij Monique.

Ze is er blij om, ze is nu uitgerust zegt ze.

                                                                     

 

Ik repeteer wat met Marleen aan het "Restaurent" En ook nog aan het stuk van Germaine.

( Dat is de monoloog dat ik op mijn auditie van 20 mei ten toneele bracht.)
 

Vandaag wordt door Carry beslist wat in de show blijft en wat eruit gaat.

 

Hopelijk blijft Germaine erin.ik heb het nog niet gezegd thuis, want niets is nog definitief.

 

Ik heb heel veel geluk, alles van mij blijft erin, ook de liedjes die ik moet zingen.

Plesir D’amour zingen we met drie Monique Maria en ik maar we hebben wel solootjes
erin, het solootje van mij ligt mij heel goed,ik zing het enorm graag.

                

                                                                          

Monique vindt dat er in het solootje van haar te veel hoge noten zijn, maar David zegt
haar dat ze het moet proberen.         .

Maria is ook gelukkig met haar deel.

 

            Evaluatie om 18u.  
Iedereen is wat zenuwachtig.

      
                             

 

Dit gebeurd in het repetitielokaal,er staan reeds elf stoelen in een rij buiten maar
 het is niet zo’n mooi weer, niet koud maar af en toe toch een regenvlaagje.

 

Wij moeten dus één voor één naar binnen bij Carry.

                                          

Ik kom zoals steeds als laatste aan de beurt. Carry vraagt of ik tevreden ben met
hetgeen ik kreeg om te doen in de show.

Ik verzeker hem dat ik  reeds heel gelukkig ben als het maar juist Germaine zou zijn.

Hij zegt mij dat hij heel tevreden is over mijn prestaties en ook over de invloed
dat ik heb in de groep.
Onnodig te zeggen dat ik weer op de topjes van mijn tenen dans.

Ik ben er zeker van dat mama hier voor een deel tussen zit, ik voel het toch zo aan.

 

We moeten ook onze monoloog afgeven aan Carry.

                                                                                   

 

Ik bel overgelukkig naar Alexander. 

Nu vertel ik hem dat Germaine in de show zal worden verteld.

Hij zal het vlug naar Petra en naar pa bellen zegt hij.

 

Mijn schoondochtertje is in verwachting, en sinds vandaag 

weten ze of hun kindje een jongetje of een meisje zal zijn.

Ze willen  het niet vertellen het is hun geheimpje zegt hij.

Hij zegt ik zal je toch iets verklappen.

De éérste letter van het geslacht van ons baby’tje begint met een M

een mannetje………. of een meisje …………..

                                                                         

 

Ik ga nu eens echt vroeg slapen 10u.

 

Het is de eerste keer dat het zo vroeg is maar ik kan wat slaap goed gebruiken
want het zijn hier overvolle dagen.

    

Om 8,30u. naar de kapper             

                                         

Monique rijdt met Maria in de andere auto, nu zijn we met vijf.

Er moet iemand terug om Marleen op te halen.

Monique wil dat absoluut doen want ze wil ook eens met de sportkar rijden,
maar na een half uur is die nog niet terug hoewel het maar vijf min. ver is.

De cameramensen bellen Peter op die zag nog niemand aankomen maar
eventjes later was ze daar, ze was de weg kwijtgeraakt.

Het was voor allemaal een grote opluchting, ze mocht zeker nooit meer zonder
cameramensen de baan op. .........   Over en uit.

 

Ze deden bij de kapper pinkeling in ons haar
dit in opdracht van de cameraman Kristof .(Kristof 2 )

 

Om 10,30u. naar de repetitie

 

Na de namiddagrepetitie vieren we Brigitte haar verjaardag.                    

Dina komt haar een gelukkige verjaardag toewensen.

Er is weer volop champagne en een taart met 60 kaarsjes. 

                                   

                                               

Er wordt getoost gegeten en gedanst.

Nadien is er voor de jarige een verrassing.We moeten allemaal mee naar de tv kamer,
daar wordt een video getoond waarop haar kinderen hun moeder een
gelukkige verjaardag toewensen.
   
                            
 

Dat is ongelofelijk aandoenlijk om na twee weken je familie daar zo te zien,
wij vinden het zeer prettig voor haar, maar de meesten krijgen het toch te kwaad
en ik in het bijzonder.

Ik loop de kamer uit en ga ergens alleen om het gemis van mijn kinderen een
beetje te verwerken maar natuurlijk zien de cameramensen het en zo wordt ook
dat op de lens gezet.

 

Na een korte tijd is het wel weer over.

 Er wordt gevraagd wie zijn beltijd wil afstaan aan Brigitte omdat het haar verjaardag is. 
daar zijn wat strubbelingen over.

In de dagkamer wordt wel over die akkefietjes gepraat.
 

Nog wat repeteren met Marleen aan het  "Chique restaurent" en naar bed.

 

Het is eens vroeg….. 23 u.!!!!!!!
                                               

Wij nemen afscheid van Robert.

Niet heel leuk zo vroeg in de morgen, maar ja het is zijn keuze, niets aan te doen.

 

Om 10,30u naar de repetitiezaal waar An Nelissen ons staat op te wachten.

Zij leert ons enterentaiment. 

Wij moeten een stukje straattoneel verzinnen in een opdracht die zij ons geeft.

Wij hebben 1 uur de tijd om dit voor te bereiden!!!!

                                                                                         

De mannen en de vrouwen apart.            

Er moeten drie liedjes in voorkomen.

An helpt ons natuurlijk maar wij moeten onze gedachten samensmelten en zij stuurt het in goede banen.

Het thema  voor de vrouwen is, "een vrijgezellenavond," Brigitte gaat morgen trouwen.

Er wordt druk nagedacht en we overleggen wat en hoe we er iets moois kunnen van maken.

 

Brigitte zal tussen het publiek gaan staan, ik kom een aankondiging doen (An zegt dat ik voor die dingen de beste stem heb) dan zal Yvonne komen met haar accordeon en Marleen met de trommel zij zullen een liedje spelen.

Monique ,Maria  en ik gaan dansen en zingen,

dan weer een kleine tekst, en dan zing ik Que serra solo.Dan nog een liedje samen.             .                      

                           

                                                              

Ik ben natuurlijk weer dolgelukkig.

 

De mannen, dat zal iets van een soldatenmaat zijn dat  ze terugzien na lange tijd.

                           

Een uur later moeten we onze kunsten tonen aan de elkaar (de cameramensen zijn er ook steeds bij natuurlijk)

Het valt reuze mee en An is zeer tevreden.

De mannen dat is wat minder, maar in ieder geval ook goed mits de nodige aanpassingen.

 

Wij vertrekken met de bus naar de markt in Hasselt.

 

 

Het is heel mooi weer en er is veel volk op de terrasjes.

Onze opvoering lukt opperbest terwijl ik zing van Que Serra neem ik een klein meisje bij de hand,(een meisje van ongeveer 5 jaar dat bij haar oma zit op een van de terrasjes) ik neem het meisje mee tot op het marktplein en zing voor haar. 

                                             

Dat valt zéér goed mee en An is in ieder geval zéér tevreden van de gegeven prestatie.

An geeft mij een complimentje, ze zegt: goed gezien van jou met dat meisje.

(Ik loop op wolkjes voor de zoveelste keer)…..

                                          

Nadien komt het meisje mij vertellen dat ze mij de liefste en de leukste madam vond.

(Ook haar oma straalde.)

Een hele eer want wij hadden pruiken op en sjofele kleren aan.     
                                           

De mannen zijn ergens anders aan het spelen zo zien wij hen niet bezig.

.

Wij gaan op een terrasje limonade of een koel pintje drinken, we wachten op de mannen.

                      

Er zijn daar op dat terras West-Vlamingen, zij komen direct naar mij,want ze horen dat ik ook dat (bijzondere onverstaanbare) taaltje spreek.

Dat is voor mij echt leuk.

Ze zeggen hier : overal waar men gaat,daar zijn West Vlamingen……

Na een kwartier zijn de mannen er, ook zij hebben dorst .Ze zeggen dat het ook leuk en goed is geweest bij hen.

We praten nog wat na,en genieten nog eventjes op het mooie terrasje.

                                                      

Om 19 u. zijn we terug op het kasteel.

Dan horen wij pas dat de bedoeling van deze namiddag was om ons te testen op improvisatie.

 

Wij hebben trek in frietjes met kip. 

       

            

Dus wij, Yvonneke en ik met de car,  de rest met de fiets naar een frituur.

Een ouderwets dingetje waar ze zeker niet zo opeens veel volk gewoon zijn, maar er wordt veel gelachen en vertelt

 

Wij spreken ook nog eens over Robert hij is nog maar pas weg en hij heeft al zoveel leuke dingen gemist.

 

Het is 21 u. ik ga nog een duikje nemen in het zwembad de anderen vinden het water veel te koud, het is nochtans zo’n warme dag geweest.

                                                                              

                       

Een uurtje later kom ik terug binnen,ze zijn aan het telefoneren.

Ik vind het veel te laat om nu nog iemand te bellen.

Ik zie Leo alleen buiten zitten, ik ga naar hem toe en wij hebben een toffe babbel.

 

Onze groep telt nu nog maar 11 mensen wij hopen dat het zo blijft, dat iedereen mag meedoen in de show, want dat werkt nog altijd deprimerend  die gedachte dat er iemand moet afvallen.

 

Christoph ( een van de redacters) belooft mij een boek te brengen die hij goed vindt en waar ik zeer veel interesse naar heb.

“Ook jij leeft eeuwig” heet het boek, de schrijver is Bernard Jakoby.

                                                                    

   

Oef……….. weeral na middernacht.

 

Repetitie met Carry en David.

 

Robert heeft een probleem: hij wil terug naar huis.

Ik probeer hem op andere gedachten te brengen maar tevergeefs hij wil eruit stappen.

                         

Yvonne en Maria repeteren nog eens "Fruit"

Wij gaan naar het zwembad van het kasteel pootje baden of zwemmen.

 

            

          

 

 

Robert gaat niet mee.Hij zit weer op zijn kamer alleen.

Er wordt gelachen en gestoeid, iemand geeft mij een duw en met al mijn kleren aan val ik in het zwembad.

Natuurlijk grote hilariteit, tot wanneer ik een poosje later aan iedereen vertel dat Robert  naar huis wil.

 

Plots is alles stil, enkelen van ons gaan naar Robert toe, die blijft bij zijn besluit en vraagt om een gesprek met Peter.

 Na een zeer lang betoog mag Robert morgen weg, iedereen weet zeker dat hij er spijt van krijgt maar hij is vastbesloten.

 Jammer wij zullen hem missen, maar het is zijn beslissing.

  

Ik bel eens naar Annie die bij mij in de auditie was op 20 mei, zij is zeer blij iets van mij te horen.

Ik beloof haar te bellen wanneer ik weer thuiskom.
          

Een onverwacht goed gesprek met Maria.  

 

Repetitie met Carry en met David  

Deze avond wordt iemand gekozen om de gospel te leiden.

 

Er word ons gevraagd wie we denken dat het zal worden.Ik stem op Marleen zij geeft
zo’n gevoel voor ritme, ik ben er bijna zeker van dat zij het zal worden.

Vier mensen stemmen voor Marleen vijf voor Maurits  en een paar voor Leo omdat die
zo'n zware basstem heeft.
Roger is zeer teleurgesteld dat niemand voor hem gekozen heeft.
Hij loopt rond met een blad waarop hij de stemmen plaatst

Hij zegt dat wij niet weten wat hij allemaal kan. maar ik zeg hem dat wij ieder op onze
eigen manier goed zijn.
Hij wil wel overal zijn eigen willetje doen en dat zorgt dikwijls voor kribbigheden die gelukkig maar van heel korte duur zijn.

 

Wij moeten tonen wat we van “o happy day “gemaakt hebben.

Iedereen is goed op zijn manier.

 

Het is 19u. en Dina is er om samen met ons te wachten op de uitslag voor de gospel.

Die persoon die gekozen wordt mag ZEKER mee in de show.

Niemand voelt concurrentie want we zijn allemaal vrienden van elkaar geworden en wij gunnen het elkaar, wie het ook is. 

                                   

Wij zijn allemaal aan het praten over van alles en nog wat, Dina heeft reeds een paar maal gezegd: spannend hé! Maar wij vinden het doodgewoon leuk.

Na een tiental min.besluiten Carry en David dat de gospelleider Maurits wordt.

 

Wij zijn allemaal content en gaan het vieren met champagne in het kasteel.
Maar Robert vindt het weer veel te uitbundig en gaat naar boven ;;; Tja daar is niets aan te doen.

                    

We mogen eens vroeg telefoneren deze avond, dus bel ik naar Julie en Thomas.Ze zijn blij iets van mij te horen zeggen ze, ze verlangen tot ik terug ben.

Maar ik mis hen ook heel erg.

 

  Er wordt nog gedanst,gedronken en getoost tot na middernacht.

    
 
          

 

Wij vertrekken met de bus om 6,30 u. richting Brussel.

 

In het station aangekomen krijgen we in een restaurantje drank en broodjes.

Dan gaan we met de TVG naar Londen

David is onze gastheer hij regelt alles, wij moeten voor niets zorgen.

Er komt zelfs een man van het station ons begeleiden naar onze plaats.
De eerste wagon is er een voor ons alleen, wij en de cameraploeg natuurlijk.

 

Ongeveer twee uur met de eurostar en we arriveren we in  Londen.       
                                                                                                        
Tijdens de rit moeten we naar het restaurantje in de trein en we krijgen er weer
wat we maar willen, eten of drinken, "neemt maar wat je wil" word ons gezegd.

 

Wij stappen uit in Waterloo station een heel mooie entree.

                                                               

We worden verwacht om 13 u. in de logés van de twee hoofdrolspelers van de
musical “Fame”waar we deze namiddag naar toe gaan .

                                                 
Het is wel een kilometer te voet en Yvonne en ik zien dat zo niet zitten.
We zeggen tegen Kristof (een cameraman) kijk daar staat een Rikscha
dat zou beter zijn voor ons.
Meteen daarop roept hij die man en wij twee mogen plaats nemen.

Er wordt natuurlijk weer heel wat afgelachen, het is wel veel plezanter in het karretje
dan te voet natuurlijk, dus weeral geluk.
                                                          

 

Aan de artiesteningang worden onze namen afgeroepen (het is grappig door een
Engelsman onze namen te horen uitspreken) wij krijgen een armbandje in plastiek
met onze naam erop dan mogen wij naar de loges.

Na een paar minuten komen de twee hoofdrolspelers.Zij vertellen wat over zichzelf
en over het spektakel” Fame” wij mogen ook vragen stellen. Die ene jongen heeft een
franse vader en een nederlandse moeder, en..... heeft in belgie gewoont "In Waterloo"

                              

Er is zo’n verschil in de loges, het ene tafeltje ligt er zo netjes bij en het
volgende tafeltje is het een en al rommel, dat men denkt hoe vind die zijn of haar
spullen terug tussen die warboel.

De loges zijn veel kleiner dan bij ons en ook niet zo mooi, die artiesten worden
niet in de watten gelegd, zo’n klein plaatsje voor zoveel mensen in een loge van
5 op 3 meter zitten zeker 10 mensen!!!!!!         

                                            

Wij hebben het hier in België toch heel wat beter.

 

Nadien gaan we naar een terrasje waar we weer eten en drinken krijgen.

                                                                                                                

 

Wij lopen nog wat rond en gaan een winkel binnen.

Maurits die zijn gitaar heeft meegebracht speelt een liedje, wij zingen dat het een
lieve lust is.

                                   
Er wordt gedanst tussen de kledingrekken en natuurlijk ook gefilmd.

                                     

Wij gaan naar het theater waar we de mooiste zitplaatsen krijgen.

            

“Fame” is heel mooi, (ook een mooi verhaal,) en wel toepasselijk op ons,
het verhaalt zich ook in een auditielokaal waar er allerlei kandidaten op af komen,
er wordt zeer mooi gezongen en gedanst.

De finale is buitengewoon er wordt een gele auto op scène gereden waarop en waar rond
gedanst en gezongen wordt.

In een woord : PRACHTIG.     
iedereen is er emotioneel van aangedaan

Het zijn allemaal grote artiesten die toch ondergewaardeerd worden.

Want steeds zijn zij op zoek naar werk, iedere zes maand worden er andere spelers ingelast
voor het spectakel, (die soms jaren duurt) en dit omdat er zeker geen routine mag inkomen,
er is daar zoveel concurentie, niet te geloven. 
Zij doen een namiddag voorstelling en een avondvoorstelling en dit iedere dag!.....

Om 20 u.keren we met de eurostar terug.

Wij zijn in het grote station Brigitte kwijtgeraakt, toch wat paniek,

 

                                                           

Na een half uur zoeken vinden we haar gelukkig terug, nog net voor de trein eraan komt.

 

Wij krijgen weer een wagon voor ons alleen, weer terug naar de restaurantwagon waar we terug kunnen eten en drinken. 
                                    

We krijgen van David nog de opdracht om per vier ” O Happy Day “ te oefenen,
elk naar zijn eigen idee.

Ik moet een groepje vormen met Yvonneke – Roger en Antoine.

 

Zingend komen wij om 23 u. terug thuis.

 

                                                                               

Wij gaan slapen

                            Een lange vermoeiende maar o zo’n héél leuke dag.

Om 6,30 u. opstaan om de sketch te leren van
“Het restaurant”

 

Om 8 u. naar de bakkerij met Maurits.     

 

Daar in de bakkerij moeten wij voor ons twee  een taart kopen
en die dan in de auto opeten. (s'morgens 8u....)
Dat is ook niet alles, rijden en taart eten waar veel pudding tussen zit.

    

Natuurlijk veel hilariteit, weer met de camera’s in ons kielzog,en ook een camera
in de auto.

Wij moesten tegen elkaar zeggen: vlug eten en aan niemand zeggen dat wij taart
hebben gekocht voor ons alleen! ………

Deze morgen was iedereen het erover eens dat wij een fantastische groep waren,
allemaal vrienden geworden met elkaar, en dan zoiets doen!!!!!!…….

 

Bij onze thuiskomst hebben wij natuurlijk aan iedereen vertelt wat allemaal is gebeurd,
gelach alom,
maar wij vragen ons wel af of we nog zullen lachen als we dit terugzien op TV.

Die zullen natuurlijk het meest interessante uitzenden: …….

Zo van vrienden maken, en ze eventjes daarna bedotten!

Nu, we hadden weer een fantastische gezellige morgen……..
                                             .............en het was nog maar 9 u.

 

Ik moest ook nog de auto laten patineren in de keitjes, ik stond stil met de wagen terwijl
de wielen met een enorme vaart aan het draaien waren, de keitjes vlogen overal in het rond,
de camera’s waren de wielen aan het filmen.

Wanneer ze dit uitzenden zal iedereen denken dat ik 200 per uur reed en ik stond stil. 

  
                                                          

                                   

 Zo zie je maar weer dat er niet veel waarheid in TV te vinden is.

                   Er is zoveel wat erop lijkt maar niet is.

 

Vandaag moeten we ons eigengemaakt werkje ingeven hopelijk bevalt het,iedereen
heeft er zijn best voor gedaan dus dat zal wel in orde zijn denk ik.

Die bewuste professor komt ons volgende week opzoeken wij zijn benieuwd wie
het zal zijn, zoals steeds blijft het voor ons een verassing.?.....

Deze namiddag komt voor het eerst onze stempedagoog.

      

Het is tot onze grote verassing David Davidse een toffe vriendelijke gast
die ons zal leren hoe onze stem te gebruiken.
                                                                 

Wij moeten 1 per 1 een vocalise zingen.

Morgen zal hij individueel met ons bezig zijn.

Hij leert ons zoveel met woorden die we kennen, niet van die geleerde woorden
dat we niet begrijpen.
                              Een fantastisch mens.

 

S’avonds moet iedereen naar de hall komen.

 

Er wordt weer champagne geschonken.
                                                           

Er wordt ons door David verteld dat we morgen een reis naar Londen zullen maken.             

Om 6,30u.morgenvroeg vertrekt onze bus naar Brussel dat is alles wat ze ons zeggen
de rest zien we morgen wel. De ticets liggen alvast klaar.

 

Om 20 u. is Dina er om dat heugelijke nieuws samen met ons te vieren.

                

Weeral feest, wij moeten nochtans veel leren maar dat zijn zorgen voor overmorgen.

         

De telefoon is laat deze avond maar ik verlang wel om Georges dit grote nieuws te vertellen.

 

Om 12 u. ga ik naar bed en zie dat Marleen reeds slaapt, ik wil nog wat leren maar
wil haar niet wakker maken, dus ik neem mijn papieren bij elkaar en lig boven
half op de trap en half in de gang met een zaklamp mijn huiswerk te leren.

Opeens stond Robert daar naast mij,met een pakje in zijn handen.hij was in tranen,
hij had het moeilijk.
                               

                                                                            

Hij vertelde mij dat hij het pakje in zijn reistas gevonden had, het was van zijn vrouw
en er stond op het verpakpapier niet openen voor 13 juni, dan is het vaderdag.

Robert is heel emotioneel wanneer hij het pakje komt tonen,
hij neemt plaats naast mij op de trap en verteld over thuis,
hij verlangt zo hevig naar zijn vrouw dat hoor je zo.
Ik probeer hem wat te troosten en moed in te spreken.

 

Opeens zien we daar schuin voor ons, achter de kast in de gang een cameraman
die aan het filmen is, hij komt van achter de kast naar ons toe en vraagt of
we dit eens willen hernemen, wat zeker niet makkelijk is maar we doen het natuurlijk,
verder laat hij ons met rust.

 

Natuurlijk komt er van studeren niet veel meer in huis.

 

 

Dit was me het dagje wel, het is weeral 1u. in de nacht en morgen vroeg uit de veren.