Archief

Hello evrybody,

 

Vandaag ben ik opgestaan zoals ik tijdens een normale vrije dag zou opstaan.

Geen werkverplichting en dus hoefde ik mij ook voor niets te haasten.

Langzaam om van ’s morgens vroeg geen stuik te pakken daalde ik de trap af en in de keuken kuste ik mijn lief voor de eerste maal vandaag.

Terwijl ze de koffie opgoot bladerde ik aan de keukentafel even in het weekblad en steeds viel het mij op hoeveel roddels de tv pagina’s voorafgaan.

Het aroma van verse koffie streelde ondertussen mijn reukorgaan en iets later kon ik mijn lippen zetten aan de tas waarmee ik het lichtbruine goedje naar binnenwerkte.

Buiten was het nog donker en van de sneeuw was al helemaal niets meer te zien.

Toen mijn lief vertrokken was keek ik nog even door het raam en besloot eerst de dagelijkse dingen te doen die ik op een vrije dag doe.

De mails….

Ja, de pc stond nog aan en dus zou ik eerst de honderden mails opkuisen.

361, het viel nog mee!

De meeste afkomstig van het seniorennet en van een paar schrijversgroepen en nog een paar anderen met virtuele reclame waar zelfs onze facteur niets van afweet.

Vlug een paar mailtjes beantwoorden en schrijven zou ik later wel doen.

Maar eerst moest ik naar de gemeente en naar de post en daarvoor had ik de wagen van mijne pa nodig.

Dus belde ik vlug even of ik de wagen kon lenen.

-Driiiiiiing…..driiiiiiiiiing

-Hallo pa?

-Knars…bonk…tling

-Pa…zijt gij dadde?

-Hallo…

-Ja, met mij

Omdat het modernisme op mijne pa geen vat heeft duurt het steeds even eer hij aan de lijn is want meestal vergist hij zich van toets op het toestel of houd hij de telefoon averechts aan zijn oor.

-Ja…voor wat is’t.

-Awel om te zien of ik de auto kan lenen.

-Wanneer?

-Awel zo rap mogelijk.

-Ja, ’t is goed ik kom af.

-Ja wanneer…????

-tuut…tuut…tuut

Lap…mijne pa legt ook de telefoon vlugger af dan zijn schaduw en dus moest ik maar gokken wanneer hij hier voor de deur zou staan.

Meestal is het direct en ik had goed gegokt want vijf minuten later stond hij hier.

-Waar moet ge zijn?

-Euh…gaat ge mee?

-Ha…vaneigens of denkt ge dat ik hier buiten ga staan wachten tot ge terug zijt?

-Ik moet eerst naar het gemeentehuis.

74 Jaar is hij en ik moet af en toe bijsturen als hij aan het babbelen is en met zijn rechterwiel de netels in de graskant platrijd.

-Pa..kijkt eens voor u!

-Ja zeg ik zie wel waar ik rij en de baan is toch breed genoeg.

-Ja ’t is waar als ge rechts in de graskant rijd hebt ge links nog veel plaats.

Iets later stonden we aan het gemeentehuis.

In een klein dorp zijn er meestal geen lange wachttijden, ook omdat de helft van de bevolking op het gemeentehuis werkt.

-Ha…wie we daar hebben, chauffeurke, hoe is dat nog met u.

-Euh…hoe zie ik er uit?

-Ha…goed.

-Ha…dan zal het goed zijn met mij hé.

-’t Is lang geleden zeg…ne mens zou geld geven om u nog eens te zien.

-Euh…serieus?

-Ja vaneigens!

-Euh…ik heb nog van niemand geld gekregen dus zullen ze mij toch zo graag niet zien komen.

-Allé ’t is goed…voor wat is’t?

-Euh…awel ik mocht achter de pasport van mijne kleine komen.

-Ha ja…hebt ge uw papier mee?

-Euh…nee ik heb mijn papier naar het containerpark gebracht.

-Maar nee gij kieken uw papier voor de identiteitskaart.

-Ha ja…dadde…ja dat heb ik hier.

-Kom dan maar binnen.

Terwijl ze daar achter de kaart zocht en het administratief gedeelte aan het vervullen was keek ik rond mij om te zien hoe die andere charels hun tijd invulden.

Ik let meestal op de details en het viel mij op dat ze iets verder met twee naar één scherm van een pc aan het kijken waren.

-En wie is er aan het winnen?

-Euh…wablief chauffeurke.

-Wie er aan het winnen is?

-Waar aan het winnen.

-Awel ja, ge zit daar met twee voor één scherm zijt ge geen spelleke aan het spelen op de pc?

-Bah nee gij, we zijn hier serieus aan het werken.

Ondertussen was de dame daar met de kaart en was het administratieve gedeelte afgesloten.

-Voila chauffeurke ge kunt weeral voort.

-Allé dat ge bedankt zijt dat weet ge hé.

-Ja…allé tot nog eens hé.

-Ja, ik zal eens wat meer verhuizen dan kan ik wat meer achter ne pasport komen hé.

-Ja…

-Ha…nog iets!

-Zijt ge nog iets vergeten?

-Ja, ik heb gezien dat de fontein voor het gemeentehuis wreed aan het schuimen is, is dat normaal?

Plots waren alle ogen daar op mij gericht.

-Nee dat is niet normaal en we zijn op zoek naar den dader.

-Den dader hahahahaha hoe…?

-Ja, we hebben ze moeten afzetten want het schuim vloog hier tot tegen de ruiten!

-Ha hahahahahahahaaha dat is een goei.

-Zeg…gij zit daar toch voor niks tussen hé?

-Euh…ikke…ge zijt gij niet goed zekerst!

-Ja…ge zou niet durven zekerst?

-Euh…’t is niet omdat ik nog niet erkend ben door het vaticaan dat ik geen Heilige ben hé!

-Ja ja…

-Jamaar ik heb da spel niet doen schuimen hoor want wij hebben thuis zelf een wasmachine.

Potverdekke die mannen verdachten mij daar toch wel van daar die fontein te doen schuimen zekerst!

Met de ogen in mijn rug ben ik dan maar rustig al fluiten naar buiten gestapt naar de wagen waar mijne pa zat te wachten.

-Euh…ik zou ook nog in de post moeten zijn.

-Ja, ik zal daar eens stoppen…zeg hebt ge al gezien dat die fontein hier aan het schuimen is?

-Ja ja…geef maar gas want ze denken dat wij daar onze was gedaan hebben.

Meer dan een glimlach verscheen er niet op zijn lippen en begon al te twijfelen of hij daar zijne was niet zou gedaan hebben.

In de post stond er wat volk maar ook dat gaat in een boerendorp nog redelijk vlug want meestal komen ze er niet meer halen dan een postzegel.

Aan het ene loket zat een bekende en aan het andere iemand die ik nog nooit had gezien.

-Dag meneer…met wat kan ik u van dienst zijn?

-Euh…amai gij kunt schoon klappen en het is vandaag de eerste keer dat ze mij meneer noemen.

De persoon aan het loket ernaast glimlachte en vertelde haar dat ze mij chauffeurke mocht noemen.

Maar blijkbaar drong die rare naam niet direct door en buiten een beleefde glimlach bleef ze ook in haar woorden wreed beleefd.

-Awel mamaselleke ik zou hier twee brieven willen versturen.

-Ja meneer.

-Ge zult ze eens moeten wegen want dienen ene is wat zwaarder en dus zal ik dienen facteur meer moeten betalen zekerst?

-Euh…de ene verzending is aan het normale tarief en de tweede zending weegt inderdaad iets meer.

-Euh….een zending?

-Ja…die twee zendingen hier bedoelt u toch.

-Een zending dat was vroeger als ik een stuk van ons varken bij de pastoor moest brengen maar daar moest geen tember op zenne.

De persoon aan het andere loket schoot daar in een lach terwijl de juffrouw grote ogen trok en niet echt realiseerde dat ik maar wat wou zwanzen om de dag goed te beginnen.

-Euh…zou u nog iets willen meneer?

-Euh…ja ge moogt mij den overschot van die tembers op dat velletje meegeven want we hebben nog een paar zegels tekort op een spaarkaart van de gb.

Zonder echt haar hoofd op te richten sloeg ze haar ogen in mijn richting.

-Dat is dan 5€ en 60cent.

Nadat ik in mijne portemoné had zitten zoeken legde ik het bedrag in de doorgeefschuif en na even vlug geteld te hebben bedankte ze mij met een vlugge dank u wel.

Ik zag dat ze gehaast was om de volgende klant te ontvangen of wou ze mij liefst zo vlug mogelijk buiten werken.

-Dag mamaselleke.

-Dag meneer.

Ik wierp nog een blik naar het tweede loket.

-Dag Marc.

-Dag chauffeurke…en ge moet wat meer komen dat die nieuwe u ook ne keer leren kennen hé.

-Awel ’t is goed ik zal in plaats van tien zegels te kopen tien dagen achter één zegel komen.

-Ja..doet dat.

Toen ik wou buiten gaan en de juffrouw klaar was om de volgende klant te ontvangen liep ik nog even voorbij haar loket.

-Euh…juffraake ik ben nog iets vergeten te zeggen.

-Ja meneer?

-Ja, die twee brieven dat is voor twee verschillende adressen hé.

-Euh…ja…en..

-Awel ge moet tegen de facteur zeggen dat hij dat niet in dezelfde bus moet steken hé.

-Euh…

-Dag uffraake.

Iets later stond ik terug buiten en zou mijne pa mij terug voeren.

Voila, daar stak ik terug de sleutel in het sleutelgat en was ik terug van waar ik vertrokken was.

Ja, wat zou ik nu zoal eens doen tijdens mijn vrije dag.

Awel ik zou eerst eens iets schrijven en daarna de stofzuiger pakken terwijl ik de soep opwarm.

Ja, wat de namiddag zal brengen weet ik nog niet maar zelfs al doet een mens niets dan ook gaat de dag voorbij hoorJ

 

Groetjes chauffeurke

 

Hello evrybody,

 

Toen ik deze morgen voor het raam stond was de winter langsgekomen.

Het kwik was al zo kwik niet meer dan gisteren en het was terug dicht bij elkaar gekropen in het kleine bolletje met nog een klein streepje achter te laten waar ik kon lezen dat het bijna 0 graden was.

Ik heb in ’t school altijd geleerd dat 0 gelijk stond met niets en dus is er volgens mij ook geen temperatuur als het nul graden is.

In elk geval was het landschap volledig veranderd en was de weide omgetoverd met een wit gras tapijt.

Een spinnenweb hing aan onze druivelaar op het terras en ook de tuinmeubels en het terrashout was prachtig wit.

En iets verder zag ik het kerkhof liggen, ook iets witter dan gisteren.

En zoals meestal ’s morgens zat ik te denken en vragen te stellen voor mezelf waar ik dan meestal tegen mezelf moet klappen om antwoorden te geven.

-Zou een dode ook kou hebben of zouden het juist de nabestaanden zijn die met de kilte van het verlies blijven zitten?

-Zou de hemel en de hel wel bestaan en wat zou er het warmst zijn met zo’n weer?

-En dan is er nog het vagevuur en zouden ze dat wel kunnen brandend houden in deze crisis?

Tientallen vragen schieten dan door mijne kop en met een warme tas koffie in de hand waarvan het aroma in de vorm van een stijgende wasem me voor de ogen stijgt verdwijn ik in mijn fantasie.

Ja chauffeurke, hebt ge er al eens bij stilgestaan waar ge het liefst zou naartoe trekken na uw dood?

Potverdekke ’t was een vraag die ik mij nog niet te dikwijls had gesteld maar met zo’n weer had ze precies meer impact op mij.

Stel dat ze mij toch Heilig zouden verklaren en dat ik als engel zou mogen rondfladderen ginder boven dan zal het waarschijnlijk niet te warm zijn.

Ik heb al vaak horen zeggen door gasten die het vliegtuig nemen dat het ginder wreed kan vriezen en als ge dan juist gekleed zijt met een wit laken en een paar vleugels dan zal ik toch niet zweten denk ik.

Met zo een weer zou een mens de neiging hebben om naar warmere oorden te trekken en dan zat ik plots te denken aan de hel.

Opgelet ’t is ook maar van horen zeggen en van te lezen dat ik weet dat het ginder wreed warm kan zijn want ik heb nog niemand in mijn kenniskring die er mij verslag van komen brengen is.

Mijnen bompa wist mij vroeger te zeggen dat iedereen die iets uitgestoken had of wreed stout geweest was naar de hel zou gaan en dat de duivels u daar een ganse dag zouden het geroosterd vlees van onder uw nagels pesten.

Zijn verhalen over de hel waren soms afschuwelijk, dan weer lachwekkend, soms tegensprekend maar in welke vorm van verhaal dan ook het bleek er steeds wreed heet te zijn.

Ja, te heet moet het nu ook niet zijn en in feite was er nog het vagevuur waar ik zoveel over hoorde vertellen.

Naar het schijnt een plaats tussen hemel en aarde waar ge op de rooster gelegd wordt om de zonden die u nog niet vergeven zijn en waar ge na boetedoening toch nog naar de hemel kunt.

In feite zo dit voor mij de perfecte oplossing zijn.

In de winter naar het vagevuur en in de zomer naar de hemel.

’t Is maar na een slok van de koffie te nemen dat ik mijn lippen verbrande en dat ik daar terug wakker schoot uit al mijn fantasie.

Denkend dat eens ik dood zal zijn niks te kiezen zal hebben.

Ja, begraven in koele aarde of gecremeerd dat kunnen de twee temperatuurverschillen zijn na mijn leven waar ik waarschijnlijk niets meer zal van weten.

Geef mij dan maar het kerkhof waar ik mijn zerk zal dragen zoals vele anderen.

De laatste maanden heb ik er heel wat naar hun laatste rustplaats vergezeld en straks brengen we ze terug een bezoek.

Een bezoek vergezeld met vragen en vooral die ene vraag “waarom”.

Waarom het leven zo plots wordt afgebroken op weg naar….

Naar de warme herinneringen die ik van sommigen in mijn hart hou en die misschien wel het vagevuur zijn dat ik brandend wil houden.

Naar de hemel, omdat ik ieder van ons daar een plaats gun zonder echt te weten wat het is maar omdat hij steeds zo schoon beschreven is.

En de hel…daar zou ik langsgaan om het mensdom te verwarmen door het kwade op te stoken.

Maar ja…ik zal wel met vragen blijven zitten en misschien stap ik straks eens tot aan het kerkhof, ’t is weeral een tijdje geleden dat ik nog een bezoekje bracht aan mijne goeie vriend “Rogéke” die ginder boven waarschijnlijk naar mij zit te lachen.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

Alles over het bezoek van Albert en Paola,

 

 

 

Donderdag 2 oktober was een dag om in de analen te schrijven.

Ja, dan kwam de koning en de koningin naar Geraardsbergen en het zou naar het schijnt 29 jaar geleden zijn dat er hier nog eens een koning geweest was in de vorm van Koning Boudewijn.

Prinsen zoals Prins protocollair Olaf van de broederschap van Manneken-Pis ziet men er regelmatig opduiken maar die heeft naar het schijnt niet echt blauw bloed.

Nee nee, we hadden de eer en het genoegen zonder vriesweer de echte vorst te mogen verwelkomen.

Natuurlijk zijn het die momenten waar chauffeurke een beetje zit op te wachten om te zien hoever ik als chauffeurke daadwerkelijk kan gaan.

Omdat ik altijd al gedroomd heb van journalist te worden van plezante dingen was nu het ogenblik aangebroken om mijn kunsten te laten zien.

Nadat ik een perskaart had kunnen bemachtigen kon ik mij begeven onder de zwaarbeladen journalisten van media allerhande die zeulden met schrijfgerief, camera of fototoestel.

Opgelet ge moet niet denken dat ge daar direct een interview van Albert of Paola gaat afnemen hoor.

Alles begon met een briefing in de raadzaal waar de aanwezige pers vergast werd op koffie en mattentaarten.

Ik moet zeggen dat ik in het vervolg op zo’n dagen niet meer ga ontbijten want als ge daar bij uw vier boterhammen met choco nog drie mattentaarten moet steken dan loopt ge wel een ganse tijd met een volle maag rond hé.

Maar allé ’t is maar om te zeggen dat we wreed gesoigneerd geweest zijn.

Wat mij direct opviel is dat de meeste hun schoonste kostuum hadden aangetrokken en als iedereen in maatpak loopt weet ge op den duur niet meer wie wie is hé.

Op zeker moment liepen er daar een paar mannen tussen waar niet alleen het kostuum schoon gestreken was maar ook hun gezicht!

Amai azo serieus dat die daar rondliepen terwijl ze wreed curieus waren en iedereen in de gaten hielden.

Het was mij opgevallen dat een paar van die mannen een draadje in hun oor zitten hadden en ik dacht nog dat het slechthorende waren.

Om die mensen daar niet aan hun lot over te laten was ik naast één van hun gaan staan en wat contact gezocht door goed te roepen zodat ze mij zeker zouden horen.

-Ze hebben sjance met ’t weer hé !!

De persoon had mij toch direct gehoord en hield het bij een eenvoudige “ja”

Iets later werd het woord genomen door de persattaché en de woordvoerder van het paleis om ons wegwijs te maken in wat we mochten en niet mochten.

Omdat ik altijd wreed veel op details let en hij niet gezegd had dat het verboden was ik al wreed op mijn gemak.

Alles was tot op de minuut gechronometreerd en ik versta nog niet waarom ik nooit mijn aankomst op een half uur na kan plannen als ik van Brussel kom terwijl die mannen hier op het uur stipt kwamen aangereden.

Op het marktplein stond al heel wat volk en ook veel jonge snotters die een dag amnestie hadden gekregen in ’t school om de koning en de koningin te zien.

De Belgische driekleur wapperde onder een zonnige hemel en om 10u40 stipt kwam een escorte aangereden met een schone blinkende wagen die als nummerplaat nummer 1 droeg.

Potverdekke ik moest mij daar direct als journalist gedragen en omdat ik wat ervaring heb met hoogwaardigheidsbekleders rond te voeren wist ik ook wie waar zat in de wagen en was ik één van de enige die langs de goede kant stond toen de koning uitstapte.

Ik flitste daar direct met mijn “kodakske” en ik kon zelfs het hele gezelschap op de foto krijgen met Manneken-Pis op de achtergrond.

Koning en koningin werden ontvangen door burgemeester De Chou en de Gouverneur van Oost-Vlaanderen Denys en allebei hadden ze schoon hun haar gekamd want de komst van de koning maakt ge niet alle dagen mee hé.

Chayenne Wauters een meisje van 5 jaar mocht de bloemen afgeven en waarschijnlijk zal ze door al het geflits maar later beseffen wat er die dag allemaal gaande was.

Ik had direct gezien dat de koning ook wreed op details lette en dat hij wel zal gemerkt hebben dat Geraardsbergen de stad van de “unalit” en de vezelplaten was daar ze goed zichtbaar aanwezig waren bij de verbouwingen van een café en de toeristische dienst op de markt.

Maar bij zo’n bezoek van het vorstenpaar mag er niet teveel getreuzeld worden en moet het uurrooster nauwlettend gevolgd worden.

Zo ging gans het gezelschap naar de trouwzaal waar ze het gulden boek zouden tekenen en ik kan u verzekeren dat het vechten was als je een foto wou nemen.

Och…ik heb de paparazzi al aan het werk gezien en weet dat die mannen altijd wreed schone en unieke foto’s trekken.

Vroeger kon je nog het filmrolletje uit de kodak van dienen voor u halen en dan had ge ook foto’s waar ge niet teveel werk mee had maar met al het digitale gedoe moet ge er zelf voor werken hé.

Met mijn lens onder hun oksels en tussen hun benen kon ik toch heel speciale beelden maken.

Maar zoals ik al schreef het zijn vooral de details die ik observeer.

Zo weet ik nu dat de koning één klontje suiker neemt in zijn koffie en een vleugje melk.

Terwijl zijne majesteit omringd werd door het schepencollege die voor de gelegenheid hun mooie tricolore buiksjaal hadden aangetrokken, den deken, de brandweercommandant, de chef van de politie en de stadssecretaris gaf de burgemeester wat toelichting over Geraardsbergen.

Iets later moest de pers zich terug naar buiten haasten waar het koningspaar een volksbad zou nemen en dat zijn vaak de mooiste momenten.

Terwijl één van de mannen van de veiligheid onze koningin er attent op maakte dat ze moest opletten van haar hakken niet te breken op één van de trappen wuifden beiden de massa toe.

Elk apart gingen ze hun weg gevolg door de fotolenzen en terwijl de koning eerst de oud-strijders ging begroeten begon de koningin met het vele handen schudden en de geschenken in ontvangst te nemen.

Ja Sire er zijn nog Belgen!

Terwijl het protocol op de werkvloer me er steeds op wees dat ik geen vragen mocht stellen aan koning of koningin trok de gewone mens er zich niet teveel van aan en werden sommigen zelfs beantwoordt.

-Mevrouw hoe is het met de Filip en Mathilde?

-Hoe is het met de kleinkinderen?

-Hoe is het nog met Fabiola?

-Doe ze de groetjes uit Geraardsbergen.

Telkens ze de handen schudden hing er wel een vraag of een groet aan vast en steeds getuigde ons koningspaar van zeer veel beleefdheid en tact.

Nu ik er zelf zo dichtbij stond had ik al de tijd om ze te observeren en vond ik dat in feite twee wreed schone mensen.

Een klein halfuur hebben ze daar handen geschud en de mensen te woord gestaan om daarna hun eigen weg te gaan.

De koning ging het bedrijf “New Line Compagny” bezoeken en de koningin zou op haar beurt een bezoek brengen aan het natuureducatief centrum “de Helix”.

De pers kon het hele gezelschap volgen met bussen maar persoonlijk zou ik het anders oplossen.

Ik bleef tot de pers vertrokken was en begaf me daarna te voet naar de oudenberg waar ik wist dat ze ook even zouden komen en waar veel minder pers en volk zou zijn omdat het eerder incognito was.

Nadat ze het panorama even hadden bewonderd zouden ze nog even de kapel bezoeken en trok ondertussen de pers naar de andere locatie waar ze werden verwacht.

Maar ik besloot te blijven en ze op te wachten tot ze de kapel terug zouden verlaten.

Daar stond ik dan met een handvol mensen die de kapel hadden bezocht en toen ze naar buiten kwamen en plaats namen in de wagen zag ik mijn kans schoon om ze nog een paar keer in te zoomen.

Beiden namen plaats in de wagen en omdat de stoet niet onmiddellijk vertrok deed de koning zijn raampje naar beneden.

Daar stond ik dan bijna moederziel alleen oog in oog met onze koning en nog geen meter verwijderd van de wagen.

-Mooi toestel, klonk het plots.

Potverdekke ’t was de koning in levende lijve die mij daar aansprak en daar staat ge dan.

Ge moet u natuurlijk altijd voorstellen alvorens antwoord te geven maar ik voelde al vlug dat dit overbodig zou zijn.

-Ik ben chauffeurke uit Deftinge

Twee namen waar de vorst nog nooit van gehoord had.

-Euh… Ja Sire ik ben er wreed content van.

-Nu kan je onmiddellijk zien of ze gelukt zijn op het digitale scherm.

-Ja Sire veel gemakkelijker dan altijd die rolletjes te ontwikkelen hé.

-En werkt u voor de schrijvende pers?

Lap, dat was de vraag waar ik niet veel tijd had om over na te denken en ik kon hem moeilijk vertellen dat ik als chauffeur rechtover zijn deur in Brussel werkte en speciaal was thuisgebleven voor zijn komst.

-Euh…ik ben hier als freelancecursiefschrijverjournalist voor “de beiaard”

Het was op dat moment dat de wagen vertrok en dat hij nog nazwaaide.

Alles ging zo vlug dat dienen mens nu waarschijnlijk denkt dat ik beiaardier ben of zoiets.

Ja, ik zou nog een paar bladzijden kunnen schrijven over het officiële gedeelte maar het zijn die gewone dingen die me bijblijven en het leven zo schoon maken.

Als doodgewoon chauffeurke in gesprek met de koning.

Ik vond het spijtig dat ik mijn visitekaartje niet heb kunnen afgeven want ik denk dat we elkaar nog veel te vertellen hadden.

Maar weet ge wat, als ik nog eens voor zijn deur passeer steek ik de beiaard in zijn bus en zo blijft dienen mens ook een beetje op de hoogte van onze streek.

Ik stuur hem met Nieuwjaar alvast een kaartje en twee gratis inkomstkaarten voor “Het spelleke van Lierde” en wie weet zie ik hem vlugger terug dan verwacht.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

Hello evrybody,

 

We zijn terug overgeschakeld naar het winteruur en naar het schijnt mag je dan een uurtje langer slapen.

Ja dat zal wel!

Ik heb die uitvinders van het winter of het zomeruur nooit begrepen.

We moeten onze wekker van 3u naar 2u zetten en dan stel ik mij de vraag waarom juist in het midden van de nacht?

Toen ik gisteren ben gaan slapen heb ik dus mijne wekker gezet om zeker wakker te zijn om 3u.

Als ik ’s nachts moet opstaan slaap ik altijd heel nerveus en dan duurt het soms lang eer ik in slaap val.

Maar bon, rond middernacht moet ik dan toch in slaap gevallen zijn en voor ik de kans had het menu van mijn dromen te raadplegen ging daar om 3u de wekker af.

Potverdekke azo een spel dat dit allemaal teweeg brengt.

Ik draaide de wijzer van mijne wekker van 3u naar 2u en ik zat even te denken in mijn bed hoe het nu juist zat.

Ja, ik had tussen 2 en 3 al geslapen en nu ik de wekker had verzet stond hij terug op 2u.

In feite lag ik daar nu met een uur waar ik niets kon mee doen want ik had het uur op zich al meegemaakt en met het terugdraaien van de wijzer was ik een uur terug in de tijd gekeerd.

Nu ik mijn wekker had teruggedraaid moest ik er rekening mee houden dat hij niet opnieuw om 3u zou bellen mits ik hem al had verzet en ge dat maar ene keer kunt doen want anders zou je blijven terugkeren in de tijd.

Toen ik het licht terug had uitgedaan vielen mij plots de fluorescerende wijzers van mijn polshorloge op die nog steeds op 3u stonden.

Potverdekke, ik moest niet alleen mijne wekker verzetten maar ook al de rest!

Mijn polshorloge verzetten is een werk op zich en dat nam even tijd in beslag.

Maar ik moest ook nog eens mijn sloffen aantrekken want ook beneden was er nog werk.

In de keuken was het de muurklok in de salon het klokje op de schouw en in de veranda moest ik de koekoek wakker maken om hem te vertellen dat hij ook een uur moest achteruitvliegen om straks terug 3u te koekoeken terwijl hij dat juist had gedaan.

Ppfff azo ’n en uitleg eer diene vogel dat verstaan had zeg!

Bij onze staande klok daar moest ik een uur lang diene slinger vasthouden zodat 2u de 3u kon inhalen waarop ik de slinger dan terug mocht loslaten.

Nadat ik dan nog het uur op de gsm, de radio, de tv en ook in de wagen had aangepast stonden we al een tijd verder en was de nacht bijna gedaan.

Ja, waarschijnlijk is het daarom dat een mens langer mag slapen, omdat hij gewoon een uur bezig is met alles te verzetten midden in de nacht.

Ja, en dan kunt ge zien dat ge niets vergeet want ik had deze morgen al prijs.

Ik had aan alles gedacht behalve aan de automatische instelling van de koffiezet en de oven.

Ja, ik stel het uur van opstaan in zodat als ik uit de badkamer kom nog juist de koffiezet en de oven moet afzetten en mijn koffie en eitje met spek klaar en warm zijn.

Ja, als ge hem natuurlijk de dag ervoor programmeert weet dienen oven niet dat hij een uur moet wachten alvorens hij kan starten hé.

Miljaarde….mijn ei was echt Vlaams geworden, een geel randje met in het midden alles zwart.

Het spek kon je alleen nog eten met hamer en beitel.

Een uur langer slapen noemen ze dat.

Ja, ze kunnen een mens nogal wat aandoen met al hun stoten.

Straks krijgen we waarschijnlijk nog het lentekwartier en de herfst uren om daar ook nog wat te staan draaien midden in de nacht.

Och…ik versta er niks van…nu we een uur langer hebben mogen blijven liggen terwijl we geen oog toegedaan hebben had ik eens naar mijne chef gebeld of ook hij zijne wekker achteruit gezet had en of ik dan ook een uur later mocht komen werken.

Volgens mij heeft diene mens niet dezelfde horloge als ik want hij had zijne wekker wel achteruitgezet maar toch mocht ik geen uur later komen.

Nee, voor mij hoeft het niet en als ze mij komen vertellen dat we met een uur terug te keren in de tijd geld besparen moeten ze mij eens uitleggen hoe want daar waar ik anders gewoon de nacht in het donker doorbreng met mijn ogen toe heb ik nu alle lichten moeten aansteken om overal het uur te verzetten en dus zal de factuur wel op tijd in de bus vallen.

Ja, ik loop er al een ganse morgen nerveus van en dus ga ik mij nu maar even op de zetel leggen om de tijd in te halen die ik verloren heb met de tijd te verzetten.

 

Groetjes chauffeurke

Hello evrybody

 

 

Als jonge snotter en nu soms nog stelde ik mij veel vragen in het leven.

Eén van die vragen was hoe een blinde nu juist door het leven ging.

Och…vroeger probeerde ik het allemaal uit en zo kon ik als jonge gast perfect een dove nabootsen door in elk oor een wijsvinger te steken als mijne pa mij iets zei.

Maar mijne pa kon binnen de kortste keren mijn stoppen in mijn oren verwijderen met een stamp onder mijn gat.

Maar blind zijn is nog iets anders en ge kunt moeilijk met uw handen voor uw ogen lopen want telkens ge onraad ruikt piept ge al eens door uw vingers daar waar een blinde helemaal niet kan door de vingers kijken.

Af en toe probeerde ik mij even in de plaats te zetten door de ogen te sluiten en dan door de woonkamer te lopen en toen de tweede vaas op de grond lag vroeg ook moeder of ik blind was.

Nee…ik speelde het maar zonder echt stil te staan bij wat blindheid is.

Soms verlengde ik de tijd van het ogen sluiten omdat één minuut niet lang was.

Vandaag heb ik niet alleen een blinde collega op het werk maar ook hier in de mailgroepen zitten mensen die blind zijn.

Euh…versta me niet verkeerd als ik zeg dat ik een collega heb die blind is wil dat niet zeggen dat hij chauffeur is hé.

Nee nee hij zit aan de telefooncentrale en het is ongelooflijk wat voor een geheugen die man heeft.

Vandaag zou ik over blindheid schrijven en dan moet ik mij terug even in de plaats stellen hé.

Alles begon deze morgen toen ik besloot van mijn ogen niet te openen en te proberen om zo ver mogelijk te komen als niet ziende.

Tot aan het uiteinde van het bed ben ik geraakt alvorens ik daar met mijne witte teen tegen de bedpoot stootte.

Ja ik kan u verzekeren dat ge dan rap uw ogen opentrekt.

Maar daar begon ik al te denken van hoe doet een blinde het bij pijn.

Ja die mensen zullen bij pijn waarschijnlijk heel anders omgaan dan wij.

Op de tast moeten ze voorwerpen en dingen ontwijken.

Ik nam het zekere voor het onzekere en begaf mij met open ogen naar de badkamer waar ik ze terug sloot.

Potverdekke ik was beter eerst naar het toilet geweest…en zeker niet blijven rechtstaan om te plassen want daar krijgt ge natte voeten van.

En dan begon het…af en toe had ik de neiging te willen kijken omdat ik onzeker was maar een blinde mag niet onzeker zijn en dus besloot ik maar de oogleden gesloten te houden.

Met gesloten oogleden kon ik blijkbaar wel onderscheid maken tussen kamers waar er licht was en deze waar het donker was maar meer niet.

Op de tast begaf ik mij tot aan de lavabo en daar stond ik dan.

Ik kon zelfs niet zien of ik wakker was of niet want ik zag mezelf niet staan.

Hoewel…ik hoefde dan ook niet te schrikken van mezelf.

Op de tast ging ik naar mijn scheergerief en liet water in de lavabo lopen.

De tube met scheergel was nog makkelijk te openen en ook het water laten lopen en stoppen viel blijkbaar nog mee.

Mij inwrijven met de gel was al een ander paar mouwen.

En daar waar ik anders vlug het scheermesje tegen mijn kaak zette was ik nu veel voorzichtiger.

Langzaam trok ik het naar beneden en wist al niet waar ik de tweede en de derde maal moest inzetten omdat ik niet zag waar ik begonnen en geëindigd was.

Alles afspoelen ging dan weer wel vlot tot ik op zoek moest gaan achter een handdoek die eerst een onderbroek en daarna een T shirt bleek te zijn.

Na het wassen gin ik op de tast naar de kleerkast en daar begon de miserie!

Ik hoefde niets te assorteren want ik zag potverdekke de kleuren niet maar ook niet wat er lag.

Ja ik denk dat men als blinde eerst en vooral veel orde moet hebben.

Toen ik daar eindelijk iets aan mijn lijf had probeerde ik de trappen af te gaan en ook daar heb ik een tijd over gedaan.

Natuurlijk had ik mijn ogen kunnen openen en kijken waar ik liep op moeilijke momenten maar dat is voor een echte blinde niet weggelegd en dus wou ik in de boosheid volharden en het nog wat langer volhouden.

Ik besloot maar dat ik geen ontbijt zou nemen en zeker geen koffie zetten met kokend water want daarvoor was ik niet blind genoeg.

Ik zou beginnen met de dagelijkse dingen en op de tast vond ik de pc.

Hoe vaak hoort men mensen die kunnen zien niet zeggen dat ze blind kunnen typen wel ik kan u verzekeren dat ik het niet kan en dat daar mijn blindheid moest stoppen.

Geen brailleklavier want dat kon ik ook niet lezen en blind typen al evenmin.

Ik besloot dan maar eerst even aan paar andere zaken te doen zoals de post uit de bus te gaan halen.

Het was een raar gevoel de buitendeur te openen en de wind te voelen zonder hem te zien.

Ik hoorde de bomen en het verkeer en de vogels maar ik zag ze niet.

De wind voelde precies harder aan als anders maar dat hadden ze voorspelt.

Op de tast liep ik langs de muur en veel moest ik mij niet aantrekken van de omstaander want ik wist zelfs niet of er andere mensen op straat waren.

Iets verder stopte de muur en was ik op mezelf aangewezen en nog geen vijf stappen verder wist ik dat ik te zelfzeker was toen ik daar in de struiken dook.

Maar toch vertikte ik het van mijn ogen te openen en die struik gaf mij een idee.

Ja ik zou opzoek gaan naar een tak en deze gebruiken als witte stok.

Nadat ik er een gevonden had kon ik verder op zoek naar de brievenbus maar door de val was ik mijn oriëntatie kwijt en het was alsof ze de brievenbus verplaatst hadden.

Op de terugweg verstuikte ik mij nog op de stoep maar dat was niet zo uitzonderlijk omdat ik dat als ziende ook wel eens voorheb.

Maar op zeker moment stond ik blijkbaar ver van alles!

Mijn stok raakte geen muur meer en ook niets anders en het was pas na enige tijd dat ik terug iets aantikte met mijnen tak.

Mijne stok gleed langs een hard oppervlak en nadat ik een paar keer hard met mijne witte tak tegen het oppervlak had getikt om te raden wat het was zou ik er mijn handen voor gebruiken om het te betasten.

Potverdekke ’t zou toch geen waar zijn zekerst!!

Nee ik moest de ogen openen want er schoot plots een gedachte door mijn hoofd waar ik geen rekening mee gehouden had.

Langzaam opende ik de ogen en ja ppffff.

Miljaarde…ik was daar met dienen tak toch wel tegen de auto van mijne gebuur aan het kloppen zekerst!

Nu stond ik daar schoon met mijne witte stok nog vol met bladeren en de omstaander zou mij zeker zot verklaren.

Ja als men echt blind is kan men soms nog op hulp rekenen hoewel ook dit niet altijd het geval is hé.

Ik besloot maar mijn blindheid te stoppen en een verhaaltje te schrijven over blind zijn.

I feite zou ik moeten beginnen met te schrijven dat niemand vraagt om blind te zijn.

Af en toe zeg ik wel eens ik zou willen blind zijn voor het geweld en de miserie in deze wereld maar dat is dan maar bedoeld om een beeld te schetsen van wat men ziet.

Nee ik zie mij niet (als ik deze woorden mag gebruiken) blind te zijn.

Mijn respect is vandaag nog gegroeid omdat ik er even ben blijven bij stilstaan hoe moeilijk het is bij zaken waar we gewoon niet aan denken omdat voor de gewone mens alles zo normaal is.

Laat ons er even bij stilstaan dat we gewoon boodschappen zouden moeten doen.

Hoe gaat men naar de winkel.

Hoe zoekt men de producten

Hoe weegt men het fruit

Hoe betaalt men.

Natuurlijk zullen die mensen er wel leren mee omgaan door de jaren maar ik zie het niet onmiddellijk gebeuren voor mezelf omdat ik soms zo al een klungel ben.

En toch verleggen ook zij hun beperkingen.

Over een paar jaar hoorde ik mijn collega zeggen dat hij meegedaan had aan de gordel.

Ik vroeg hem nog hoeveel kilometer hij gewandeld had want dat vond ik op zichzelf al een ganse prestatie hoewel ik wel dacht dat hij zou begeleid worden.

-Ik heb niet gewandeld chauffeurke…ik heb gefietst.

-Euh…hoe..gefietst…toch niet met één hand en aan de andere kant uwe witte stok.

-Nee op een tandem hé.

Ik stond er zelf niet bij stil en hoe meer ik erover nadenk hoe meer vragen er in mij opkomen en hoe meer respect ik heb voor de mens.

Straks ga ik te voet naar Geraardsbergen en ik zal zeker aan ze denken als ik langs de weg loop en de kruispunten over moet.

Misschien doe ik wel even de ogen dicht om te horen wat zij horen.

In feite zou ik nog uren voorbeelden kunnen schetsen waar we niet bij stilstaan omdat wij als ziende een totaal ander beeld hebben.

Ik heb deze morgen alvast ondervonden door gewoon mijn ogen te sluiten hoe moeilijk het was.

Ja ik moet zelfs zeggen dat ik straks bij de kapper moet door mijn blind zijn.

Toen ik mij aan het scheren was had ik niet alleen de tandpasta gebruikt in plaats van de gel maar was ik wat te hoog begonnen aan de ene kant en wat teveel achteraan aan de andere kant.

Nee…soms zijn er de woorden niet om alles perfect in beeld te brengen en zouden we zelf eens op zoek moeten gaan naar voorbeelden allerhande van situaties waar we niet mee vertrouwd zijn.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm veel respect heb voor de mens die als blinde door het leven stapt als ook voor alle anderen die met minder capaciteiten door het leven gaan.

Maar vergis u niet…denk niet dat een blinde minder kan!

Het is niet omdat wij ons verstuiken of vergissen terwijl we onze twee ogen gebruiken dat ook een blinde dit doet.

Nee nee…ik zou er een term willen voor vinden maar ik kan het niet onmiddellijk verwoorden.

Laat me het zo stellen dat het gewone mensen zijn die iets meer kunnen dan wij gewoon omdat zij alles blind (blindelings) doen.

 

Vele groetjes chauffeurke

Ps.

Ik wil hier nog even de nadruk leggen dat deze tekst geschreven is om een beeld te schetsen van zaken waar we niet genoeg bij stilstaan en zeker niet om te kwetsen.

Maar deze die niet willen blind zijn zullen hem zeker verstaanJ)

Ik draag deze tekst dan ook op aan de twee blinde personen die ik ken.

 

Het speelde zich af begin het jaar 2000 toen er rechtover mijn deur een café was.

Toen ik er op een dag binnenstapte zat er aan een tafeltje een man alleen met voor zijne neus een groot glas duvel.

Ik ging zoals gewoonlijk op mijn plaats aan de toog hangen en als je maar met twee in een café zit geraak je vlug in gesprek.

Het was in feite de cafébazin die ons aan elkaar voorstelde.

-Dat is nu chauffeurke van hier rechtover zie.

-Ha..aangenaam.

-En dat chauffeurke dat is nu de pastoor zie.

-Euh…de pastoor…van waar.

-Ha hier van Deftinge .

-Awel meneer pastoor ’t is den eerste keer dat ik u zie en ik moet zeggen dat het mij wreed plezier doet dat ge ook uw schapen komt bezoeken in ’t café.

Vanachter zijn matte brilglazen keek hij mij aan en af en toe wreef hij een lok haar weg die was aangetast door de wierrook van de laatste mis.

-En wat doet gij zoal chauffeurke?

-Pppfff…in feite niet veel ik werk aan de staat en ge weet hoe dat gaat hé.

-Nee ik weet niet hoe dat gaat maar leg het eens uit.

In feite had ik dit antwoord niet verwacht en nu kon ik daar beginnen biechten over wat ik zoal deed en vooral wat ik niet deed.

-En zijt ge getrouwd chauffeurke?

-Amai gij zijt ne curieuze!

-Ik weet graag alles van mijn parochianen.

-Ik ben getrouwd geweest maar nu is’t af.

-En hebt ge kinderen?

-Ja ne grote en ne kleine snotter bij twee verschillende vrouwen.

De pastoor zette zijn glas duvel aan zijn lippen en leek niet verwonderd van mijn antwoorden.

-En woont ge hier graag chauffeurke?

-Awel nu ik weet dat ik in ’t café kan komen biechten woon ik hier nog liever hahahahaha.

Ik ging mij bij hem aan tafel zetten en bestelde nog iets voor ons twee.

Hij zou niet afwijken van zijn geloof en dus bestelde hij maar terug een duvel.

-En meneer pastoor…hoe is uwe naam of moeten we u altijd met pastoor aanspreken of hebt ge ginder op ’t Vaticaan ook een nicknaam gekregen?

-Nee ik noem André.

Dat kwam al gans anders over en plots had ik een mens rechtover mij zitten zonder titel.

André dronk tussen elk antwoord en elke vraag even aan zijn glas en al vlug werd een volgende duvel aangebracht en moet ik zeggen dat hij zoveel duvels dronk als ik pinten.

Naarmate het bier in de man was werden ook andere vragen gesteld en volgens mij antwoordde meneer pastoor er eerlijk op want God zag ons zitten hé.

Zolang het over de kerk ging noemde ik hem André en als de vragen wat meer naar het privé en het dagelijkse plezier gingen sprak ik hem aan met meneer pastoor.

-En meneer pastoor…hoe zit dat nu met het celibaat?

-Hoe…?

-Awel ja ge weet wel…ge gaat gij ’s middags toch ook eten in ’t klooster zoals alle pastoors veronderstel ik?

-Ja natuurlijk.

-Awel ’t loopt daar toch schoon vrouwvolk tussen die zusters zeker hahahahaha

Hij dacht iets langer na dan anders maar aan de glimlach te zien stoorde de vraag hem niet.

-Chauffeurke als ik mijn pij over de haag zou smijten zou het zeker geen uit ’t klooster zijn.

Ik verschoot van zijn antwoord want van een pastoor had ik dat zeker niet verwacht.

Het is maar achteraf dat ik te weten kwam dat het niet echt boterde tussen het klooster en meneer André.

Ja, wat wilt ge…een pastoor die op café duvel drinkt daar moeten ze nog een nieuw reglement voor uitvinden.

Ondertussen volgden de duvels elkaar op en zat er ook al wat meer volk in ’t café.

Iedereen had ondertussen wel een vraag voor meneer pastoor, waar hij ook rustig op antwoordde en af en toe zijn antwoord onderbrak voor een verwijzing naar één van zijn dorpsfiguren die er om de vijf minuten zat te vloeken.

-Willy ge moogt niet vloeken jong de lieve Heer ziet u ginder boven zenne!

-menier de paster ze kunnen ginder boven mijn kl…

-Willy jong ge gaat gij nooit in de hemel geraken!

-Awel menier de paster da es moar goed uk want mijn liere (ladder) es toch ni lank genoeg.

De twistgesprekken hadden iets volks en ik zag zo een tafereel uit “de witte van zichem” of van “pastoor campens zaliger” van Ernest claes.

De gesprekken gingen door tot laat in de avond en zelfs toen het volk al verdwenen was zat ik er terug alleen met de pastoor en mijne goeie vriend Rogéke.

Ik hoefde maar de straat over te steken om naar huis te gaan maar meneer pastoor moest nog een stuk rijden tot aan de pastorij.

-Menier de paster ziet dat ze u ni doen bloazen onder de boane!

En met een dubbel tong wist hij nog te zeggen dat hij beschermd was op Gods wegen.

Een paar dagen later zat hij er terug en zo kwamen we regelmatig in contact met elkaar.

-Zeg chauffeurke…ik kom nu naar u toe maar wanneer gaat gij eens naar mij komen?

-Euh…héla menier de paster mij gien oneerlijke voorstellen doen hé hahahahahaha

-Maar nee gij ik bedoel naar de kerk komen hé?

-Awel…omdat ’t voor u is zal ik eens een efforke doen en vergeet niet dat ik nog misdienaar geweest ben in mijn jonge jaren.

-Wie…gij misdienaar?

-Ja ja, ’t was van moeten thuis en drie jaar heb ik daar de Heilige kerk gediend.

-Awel een reden te meer om eens af te komen.

-Awel ’t is goed ik zal eens binnen springen zeg mij maar wanneer de uren zijn.

Hij gaf mij de uren en ik beloofde hem dat ik de volgende zaterdag zou langskomen.

-Euh…menier de paster er es doar toch iet te drinken hoop ik?

-Als ge te communie komt kan ik u iets te eten geven maar drinken doe ik alleen in de kerk.

-Awel ge zijt ne schone ik zal u nog ne keer trakteren…

De gesprekken verliepen steeds in een zeer ontspannen sfeer en in feite was het elkaar een beetje treiteren zonder elkaar te kruisigen.

We groeiden zelfs naar elkaar toe en ik vernam heel wat van hem tijdens zijn biecht tegenover mij zoals hij ook zaken van mij vernam.

Zo ging ik ook die zaterdag naar de mis en hij verwelkomde de personen aan de ingang van de kerk.

Met een stevige handdruk keek hij mij aan.

-Ik ben blij dat ge eens gekomen zijt!

-Zoals beloofd hé meneer pastoor.

Toen ik in de middengang naar mijn plaats liep waren de ogen op mij gericht en hoorde ik zelfs fluisteren bij de aanwezige kerkgangers.

Meer dan twintig personen waren er niet aanwezig en toen de mis begon deed André zijn werk.

Hij verkondigde het woord Gods en op bepaald moment stelde ik mij de vraag of hij het deed uit geloof of gewoonte en diezelfde vraag stelde ik mij bij de aanwezigen.

Toen het tijd was om het bloed van Christus te drinken en ook zijn lichaam op te eten ging bijna iedereen van de twintig man ter communie.

Ik stapte dan maar ook naar voor en met de plechtige woorden “het lichaam van Christus” legde hij de hostie in mijn hand waarop ik fluisterde “tot straks bij Rita”.

Rita was de cafébazin en daar zagen we hem later ook verschijnen.

-Awel André..ik vond het een schoon mis ik peis dat ik af en toe eens zal binnen springen.

-Dat moet ge doen chauffeurke.

-Maar azo weinig volk dat daar zat!

-Ja…wat wilt ge.

-Weet ge wat…moest ik nu eens als lector komen en daar af en toe ne keer een verhaaltje komen vertellen van dienen schrijnwerker en over de klokken van Rome en over de maagd Maria en over…

-Ja…wie weet hé.

Maanden zaten we samen aan tafel van elkaar de biecht af te nemen en eindelijk kon ik ook ontdekken dat sommige pastoors niet alles achter gesloten muren doen maar ook naar buiten komen.

Op een dag was de mengeling van duvel en miswijn hem slecht bekomen en heb ik hem thuis in de pastorij afgezet.

Toen ik hem ’s anderdaags ging bezoeken zaten we in de pastorij aan een lange tafel elke met een glas rode wijn die potverdekke zeer goed was.

Maar André kwam niet echt uit zijn woorden en hij was ook niet echt duidelijk in zijn gesprek.

Hij sprak vooral met veel raadsels.

-Ja ja chauffeurke…’t leven is niet altijd wat men verwacht hé.

-Allé André gij als pastoor hebt toch meer als ene engel op uwe schouder zitten!

Het was pas een paar weken later dat hij in ’t café kwam vertellen met de tranen in de ogen dat hij Deftinge zou verlaten.

En wij…wij zaten met een mond zonder woorden en ook bij ons stonden de tranen in onze ogen.

De smid, de metser, de chapper, de duivenmelker en al die anderen die nooit een voet in de kerk gezet hadden waren plots getroffen door de Heilige geest die als een bliksem was ingeslagen.

Hij zou zijn volk missen zowel deze van in als buiten de mis en wijn zouden onze pastoor missen omdat we wisten dat niemand hem zou kunnen vervangen.

Nee de volgende zou zeker niet onder de mensen komen.

Waarschijnlijk zou de volgende gewoon pastoor zijn en ook niet meer dan dat.

Dat had ik toen ook in de krant geschreven  en iets later werd ik uitgenodigd op het klooster.

In het gesprek kreeg ik te horen dat ze daar liever een andere pastoor zagen komen en dat het daar zou bij blijven want een pastoor die duvel dronk klonk niet al te best.

Met heel wat klanten gingen we pastoor André uitwuiven en het was een leuke maar ook emotionele bedoening.

Maar ik kreeg ook een uitnodiging van de gemeente om de nieuwe pastoor in te huldigen.

Een Nederlander…!

Tijdens de voorstelling en de kennismaking met mens en dorp ging ik ook het gesprek aan met de nieuwe herder.

-En chauffeurke wat doe jij zoal?

-Ikke ni veel en in feite teveel om uit te leggen maar weet ge wat kom eens naar ’t café molenhof ik zal daar eens biechten hahahahaha.

Aan zijn reactie en gezicht te zien wist ik onmiddellijk wie ik voor mij had.

Een echte pastoor gebonden aan de kardinaal en het vaticaan en aan de klokken van Rome.

Maar op een dag kwam hij toch het café binnen.

Eén maal is hij er geweest en ondertussen ben ik al twee maal naar zijn mis geweest wat wil zeggen dat hij bij mij in het krijt staat.

Vriendelijk groeten we elkaar op straat en zo loopt hij me vaak snel voorbij.Ja ik zeg wel lopen want het is een sportman buiten zijn uren.

Geen duvel voor meneer pastoor maar loopschoenen en een fiets!

Ja, zo draait Deftinge verder en stel ik me nog vaak de vraag “André wanneer komt ge nog eens de biecht afnemen”?

 

Groetjes chauffeurke

 

Hello evrybody 

 

 

Toen mijn jongste zoon hier onlangs binnenstapte zag ik dat er precies iets scheelde.

Gebukt en met afhangende schouders sleepte hij iets achter zich wat wreed op een boekentas leek.

Sinds ik bijna 33j geleden de school ben ontvlucht had ik gezworen dat er nooit meer een boekentas in huis zou komen en nu komt mijne kleine daar mee binnen ppfff.

-Awel, wat is dat daar?

-Mijn boekentas pa.

-Euh…ge gaat dat hier toch niet in de weg komen zetten en ge weet dat ik allergisch ben voor boekentassen en alles wat van ezelsleder gemaakt is.

-Maar pa ik moest van moeder bij u komen studeren van ’t weekend want het zijn examens.

-Potverdekke zijn dat weeral examens ppfff.

Vroeger zou ik zijn boekentas weer buiten gezwierd hebben maar de tijden zijn veranderd en naar het schijnt moet ik hem motiveren om te studeren.

Ik kon niet anders dan eens wreed na te denken over hoe ze mij vroeger motiveerden en dus ging ik direct van start.

-Euh…zet u daar maar aan tafel en begin maar te leren dat de stukken eraf vliegen.

Ik nam dezelfde strenge en luide stam aan als deze die ik vroeger boven mijne kop hoorde waaien en ik moet zeggen dat ik er potverdekke moeite mee had.

Wat kon het mij schelen of hij nu wist waar China lag, om de drie weken gingen we bij de Chinees eten en verder dan Geraardsbergen was dat niet.

Met een half oog keek ik af en toe over zijn schouder en las een paar vragen om mij een beetje in te leven.

Nee, er is nog niets veranderd!

Wie exporteert het meeste koffie en van waar komen onze rijstproducten?

De mijne komen van de Aldi of van de GB en ik hoef ook niet te weten waar de anderen hun "marchandise" kopen.

Maar naar het schijnt zal de jeugd dat later allemaal nodig hebben, zeker nu de koopkracht achteruit gaat en ze misschien later geen koffie of andere zaken meer zullen kunnen kopen.

Het ventje zat daar aan tafel met het hoofd steunend op zijn hand en bladerde druk in zijn boeken.

Af en toe hief hij het hoofd naar omhoog en keek even de kamer rond en dat was het moment dat ik als vader moest ingrijpen.

-Euh…héla ge moet naar uw boeken kijken en niet naar de vliegen op het gordijn hé.

-Jamaar pa ik…

-Nee nee niks te maren ge moet studeren want als ge niet studeert dan euh…euh…

-Ja, wat dan pa?

Potverdekke dat was een moeilijke vraag want tot over een paar jaren kon men nog dreigen dat hij in de koolmijnen of de hoogovens zou moeten gaan werken als hij niet goed studeerde maar die mannen hebben ondertussen ook hun liften en deuren gesloten.

-Euh…awel als ge niet goed leert zal het uwen beste dag niet zijn zal ik u moeten aan uw oren trekken en in de hoek zetten en u een paar lappen op uw oor geven.

-Zeg pa gij praat precies nog gelijk over dertig jaar.

-Ja ja, kijk maar in uw geschiedenisboeken hoe de opvoeding vroeger was en ge zult wel zien hoe het vroeger was.

-Jamaar pa nu is het verboden van de kinderen te slaan hé.

-Ha ja?

-Ja ja, volgens artikel 19 van de kinderrechten moeten kinderen beschermd worden tegen geweld.

Amai mijne frak mijne kleine begon daar een litanie te houden over de rechten van het kind dat ik daar stond met een halve mond tanden.

-Zeg manneke, ge zou beter wat leren in plaats van mij de wetten voor te lezen hé.

Maar mijn woorden waren nog niet koud dat ik rillingen kreeg van mijn eigen aanpak.

Ik moest mijn zoon motiveren en dat dreigen zou niets uithalen.

Anderzijds stelde ik mezelf de vraag waarom ik hier iemand zou dwingen in iets waar ik zelf nooit een klop heb voor gedaan.

Ik besefte plots dat die examenperiode niet alleen zwaar was voor het kind maar ook voor de ouders die om de toekomst van hun kind gaven hoewel ik mij de laatste tijd veel vragen stel over de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.

De toekomst zat daar voor mij aan tafel met zijn ogen gericht op een atlas waar een wereldkaart stond in afgebeeld.

Hij was opzoek naar hoofdsteden en grenzen en zijn jonge ogen voerden zijn denken in een minimum van tijd over zeeën en oceanen daar waar mijn fantasie mij heel andere avonturen deed beleven en waar ik piraten zag daar waar er geen waren.

-Kijk pa, hier ligt Thailand en Indonesië waar de tsunami geweest is en hier ligt Los Angeles waar verleden jaar in mei die grote bosbranden waren.

Met zijn vinger reisde hij de wereldkaart af en wist mij een paar landen aan te duiden die door rampen getroffen waren.

Ja, het zijn zaken die bijblijven en die men onthoud.

Omdat ik niet als een dom kieken wou doorgaan liet ik ook mijn vinger reizen over de wereldkaart en stopte bij Irak met de vraag of er daar vandaag al iets ontploft was want een dag zonder geweld was er ondertussen ook geschiedenis geworden.

Maar hoe meer we onze vingers lieten reizen over de wereldkaart hoe meer we van het studeren verwijderd waren en hoe meer we op avontuur trokken.

Ik speelde Robinson op een verlaten eiland terwijl mijn zoon vrijdag was en zo spoelden we na enige tijd terug aan op het strand van Blankenberge.

-We zijn terug in België pa.

-Ja jongen, kijk eens of ge Deftinge of Lierde niet ziet liggen.

Nee, het was te klein en te landelijk om zich te meten met de wereldsteden en misschien maar een geluk ook.

Een paar bladzijden verder stond Europa en ook daar was Lierde niet zichtbaar.

Het is potverdekke straf dat een mens moet leren over wat kilometers van hem vandaan is terwijl onze eigen mooie streek zelfs niet vermeld wordt.

Uit de kast nam ik een stafkaart waar Lierde wel te zien was met omliggende dorpen en stad we konden zelfs onze straat terugvinden en zelfs de beken en veldwegen stonden er op.

-Wat is die blauwe kronkel hier pa?

-Dat is de Dender en ge kunt dat een beetje vergelijken met het Panama kanaal maar dan zo recht niet en met groen water.

En dat kleine streepje is de Watermolenbeek waar uwe pa stekelbaarsjes ging vangen.

-En wat is dat klein kruisje hier pa.

-Awel dat is de kapel aan de muizenholstraat die juist hersteld is en dat bruin rechthoekje is de boerderij en hier staat de kerk en daar het klooster en hier in Gemeldorp ligt mijn vroegere school.

-Is dat daar dat ge zo wreed gestudeerd hebt pa hahahahahaha.

-Euh…ja lach maar, hadden ze daar universitaire diploma’s uitgereikt had ik er waarschijnlijk ook ene gehad.

-En wat is dat hier met al die kruisjes naast elkaar pa?

-Ja,..dat is het kerkhof jongen en daar komt iedereen ooit terecht of ge nu gestudeerd hebt of niet!

Van sommige plaatsen op een kaart kan men wreed stil worden en we besloten de boeken maar toe te doen.

-Weet ge wat, we zullen eens naar het kerkhof gaan en daarna zal ik u Aardrijkkundige les geven over Lierde en deze avond gaan we eens naar Griekenland.

-Euh…naar Griekenland…maar pa ik heb maandag wel examen hé.

-Ja natuurlijk maar ik bedoel bij de Griek in Geraardsbergen hé hahahaha.

Het weekend was zo voorbij en als vader stelde ik mij vragen hoe het nu zou lopen op zijn examen.

Och…ongerust maak ik me niet omdat ik weet dat we samen zoveel leren van het leven en ik vindt het jammer dat men geen punten of diploma krijgt voor de les des levens.

 

Groetjes chauffeurke

 

 

Hello evrybody 

 

 

De natuur heeft momenteel haar groenste kleed aangetrokken en de mode wil, dat er ook af en toe een schoon “motiefke” opstaat.

Ongelooflijk hoeveel gele boterbloemen men terug in de weide ziet daar waar ik ze enige tijd heb moeten missen.

Sommige weiden staan er vol van en de koeien grazen alsof het nooit anders is geweest.

Ik ben er zeker van dat er jaren waren waar er veel minder waren.

Maar ook de madeliefjes en de kamillebloemen hebben terug plaatsgenomen in het veld en op de bermen.

Ja, zelfs de “Flanders field poppy” staat terug vredevol tussen het koren.

Duizenden gele boterbloemen wiegen heen en weer als herinneringen in de wind en het is alsof het gisteren was.

Potverdekke ik zie mij daar nog liggen veertig jaar geleden, op mijn rug in het gras tussen de boterbloemen met een geplukt margrietje tussen de lippen.

Had mijn haar een ander kleurtje gehad was ik zo kunnen doorgaan voor “De witte van Zichem” hoewel het in mijn geval dan Deftinge zou geweest zijn.

Zonder zorgen lag ik met mijn handen achter mijn hoofd in het zachte gras met de blauwe hemel als plafond.

Af en toe druk zwaaiend naar een wesp of een strontvlieg die mijn jeugdige rust kwam verstoren.

Boven mij vlogen de zwaluwen met de meest ongelooflijke capriolen, gevolgd door een veel tragere bosduif die op weg was naar haar nest.

En ik…ik droomde weg tussen het hoge gras omgeven door een wereld van fantasie.

Ik ging zodanig op in al mijn fantasierijke avonturen dat de stengel van het madeliefje tussen mijn tanden gemalen werd.

Telkens ik de stengel tussen mijn lippen had plat geknabbeld werd hij vervangen door een grassprietje of iets anders met bittere smaak.

Uren kon ik naar de hemel staren waar de wolken als grillige figuren figureerden in mijn verhalen.

Goudgeel brandde de zon op mijn wit vel en af en toe scheen ze zo fel dat ik haar de rug moest keren en zo op mijn buik ging liggen met mijn hoofd steunend op mijn handen.

Mijn ellebogen stonden als steunpalen in het gras en na enige tijd hadden de grassprietjes hun afdruk gezet in mijn schoon vel.

Soms keek ik ver voor mij uit met een dromerige blik en wel duizend vragen.

Hoewel…misschien was het maar gewoon mijn blik die zich vragen stelde want echt veel vragen hoefde ik mij niet te stellen op jonge leeftijd.

Ja, ver weg van de schoolbanken hoefde ik geen vragen te stellen en er nog minder te beantwoorden.

Op een bed van zacht gras ontsnapte ik uit de realiteit om volledig wakker weg te dromen in mijn eigen fantasie, een fantasie waar ik als snotter precies al een grote was.

Ge moest mij daar zien liggen hebben met een geplukt madeliefje waar ik één voor één de blaadjes plukte met de woorden “ik hou van jou, ik hou niet van jou, ik hou van jou, ik hou niet van jou” en dat tot er maar een paar blaadjes meer overschoten en ik schrik begon te krijgen dat ze niet van mij zou houden en dat terwijl ik potverdekke nog geen lief had.

Af en toe kwam er een vlieg op één van de bloemen zitten en het was een kunst om ze te vangen maar het lukte mij aardig.

Voor mijn wetenschappelijk onderzoek trok ik dan één of meerdere vleugels uit en daar liepen ze dan op mijn naakt been dat uit mijn korte broek stak.

Gelukkig had ik in die tijd nog geen beenharen en konden ze zonder hindernissen over mijn verbrand vel lopen.

Ja, toen lag dienen Van den Bossche van G.A.I.A nog niet op de loer want hoewel ik geen vlieg kwaad zou doen had hij mij waarschijnlijk een proces aangedaan.

Hoe schoon is het niet als een kind kan opgroeien in de schoot van moeder natuur?

Het was niet alleen op avontuur trekken maar tevens een leerzame reis waar ik al vlug wist dat men geen klaprozen moest plukken om een boeket te maken want binnen de kortste keren waren ze verslenst.

Bompa had mij zelfs verteld dat ze van papavers opium maakten en dat drugs het slechtste was wat de mens te wachten stond.

Volgens zijn uitleg kon men na het eten van drugs zelfs roze olifanten zien.

Omdat we toch niet zo vaak naar de zoo gingen had ik ook maar eens van zo’n papaverbloem geproefd en ik moet zeggen dat ik nooit een olifant in welk kleur dan ook heb gezien maar dat er precies een mierennest in mijn darmen zat en er na enige tijd wel kleurverschil in mijn roze onderbroek was.

Ook de drinkbak voor de koeien was een plaats waar ik vaak vertoefde.

De kikkerdril die ik elders ging vangen groeide in de drinkbak uit tot waardige dikkoppen.

Minuten kon ik op de rand zitten met mijn blote voeten in het water terwijl dikkoppen gevolgd door een zwarte staart tussen mijn benen zwommen.

De koeien gaapten mij wel aan alsof ik als een stoomtrein door het leven stapte maar wakker liggen van mijn zweetvoeten in hun water deden ze niet.

Het was een prachtige tijd waar ik onverstoord tussen het bloemenbehang van de natuur mocht lopen zonder regels of wetten.

Maar meestal was het een stem die mij terug naar huis riep en waar er wel wetten gelden voor kleine snotters zoals ik.

Uit het achterpoortje galmde mijn naam de natuur in waar in het vlakke landschap geen echo was om de stem te kopiëren.

Meerdere malen dienden familieleden hun keel open te zetten om mij terug weg te halen bij moeder natuur zodat ik terug de realiteit moest binnenstappen.

Vlug plukte ik nog een boeket madeliefjes en boterbloemen dat ik schoon met wat grassprieten versierde als vergiffenis dat ik niet direct geantwoord had op de stem aan het achterpoortje.

Het verschil was groot!

Nadat ze het boeket uit mijn handen snokten omdat er geen tijd te verliezen was om aan tafel te gaan werd ik geïnspecteerd van onder tot boven.

Ik moest naar de pomp lopen om mijn groene handen en voeten te wassen en met hetzelfde washandje werden ook nog eens mijn oren, neus en mond rood gewreven om zeker geen restanten van mijn avontuurlijke uitstap mee aan tafel te brengen.

In een glas met helder pompwater had moeder mijn boeket boterbloemen geplaatst en in de ogen van mijn bompa kon ik lezen dat het goed was.

Maar het waren de anderen die de wetten lieten gelden, zelfs tantes en nonkels van wie ik de zoon niet was deden hun wetten gelden.

-Chauffeurke zet u eens schoon aan tafel, hoe hangt ge daar weer!

-Doe eens uw hand van onder uwe kop!

-Chauffeurke zwijgt en eet!

-Chauffeurke ’t is naar uw bord dat ge moet kijken, buiten is er niks te zien!

Niets te zien, dacht ik bij mezelf…ze moesten het eens weten hoe schoon het buiten is onder een blauwe hemel tussen de boterbloemen.

Af en toe keek ik naar bompa of moeke en meestal knipoogden ze even zodat ik wist dat zij mij wel begrepen.

Moeder en bompa zijn er niet meer om de herinneringen te delen maar de boterbloemen staan er terug.

Ja, straks leg ik er mij misschien nog eens tussen met een madeliefje tussen de lippen op weg naar vroeger.

 

Groetjes chauffeurke