CHEERY, De geschiedenis van Brouwerij Lamot in Mechelen.
.
De geschiedenis van Brouwerij Lamot.
..
Zicht op de Lamot-site 2010
Gedurende de 1ste helft van de 14de eeuw (1320) schommelde het aantal brouwerijen te Mechelen constant rond de 30. Het betrof zonder uitzondering kleine artisanale bedrijfjes met 2 à 3 arbeiders, waar volgens overgeleverde tradities gewerkt werd. Mechelen had immers een lange traditie van bierbrouwen.
Langs de Dijle en haar vlieten waren brouwers gevestigd. Die ligging is gemakkelijk te verklaren men maakte gebruik van het water van deze waterlopen in het productieproces. Bovendien werden de grondstoffen langs het water aangevoerd.
Deze ambachtelijke brouwerijen waren samen goed voor een jaarlijkse productie van 60.000 hl. Ze werkten bijna uitsluitend voor de lokale markt. Enkele bekende namen: Den Roozenhoed op de Haverwerf, Den Leeuw en De Kroon in de Steenstraat, St. Joris in de Guldenstraat, de Karpel in de Lange Schipstraat, alle aan de Dijleoevers.
.. Dijle te Mechelen
In de 20e eeuw heeft een nieuwe schaalvergroting er voor gezorgd dat vele destijds moderne brouwerijen op hun beurt de deur moesten sluiten. Er zijn er al enkele vernoemd. Andere bekende namen die verdwenen zijn: Brouwerij-Mouterij C. Jacobs met de Brasserie Winketpoort, Brouwerij Feremans aan de Tevurensteenweg, Brouwerij Windelincx, later Brasserie St. Jean aan de Brusselsensteenweg en Versailles aan de Battelsensteenweg, opgericht door de Onafhankelijke Herbergierbond De Cocq, het oude Hamerken in de Hanswijkstraat naast de kerk, werd in 1924 gesloten. In 1924 verdween La Vigne van brouwer Verheyden aan de Vijfhoek van de kaart.
..
Lamot 's gekende bierglas.
Anno 1858: de gebroeders Richard en Charles Lamot stichten hun brouwerij in de gebouwen van De Kroon in de Steenstraat, welke daar gevestigd was sinds 1627. 1882/1883. Verslag: Ruiling van de gronden met de Heer Lamot om de tenietdoening van het Waterstraatje in de Drapstraat. Dit straatje scheidde zijn eigendommen, opslagplaats van biertonnen en -flessen, van de Vismarkt.
29 december 1907: brouwer K. Lamot laat bij testament volgend legaat aan het personeel: Aan de 1 e klerk met 33 jaar dienst 10.000. fr Aan de 2eklerk: 1.000fr. Aan de meestergast: 15.000 fr. Aan de 4 gasten: met 25 jaar dienst: 500 fr. en een nieuw kostuum Aan de overige gasten: 100 fr. en een nieuw kostuum Aan de koetsier en de 2 meiden: 1.000 fr.
22 oktober 1911: de brouwerij de Zwaan wordt grotendeels verwoest door uitslaande brand. De gebouwen waren eigendom van de familie Lamot-Roestenberg, ook de magazijnen van granen en hop in het Zwaanstraatje gingen in vlammen op. Locatie: huidig resterende gebouw aan de Dijle. Brouwer Lamot verwerft in de directe omgeving zowat alle huizen aan de Steen-, de Zwaan-, de Stoof- en de St. Annastraat. Geleidelijk werd de ganse buurt van de kaart geveegd. Ook de Brasserie de la Couronne, welke herinnerde aan de voormalige gelijknamige brouwerij, werd geïntegreerd in de gebouwen. Midden in de Steenstraat in nr.11 stond de woning van de grootouders van de componist Ludwig van Beethoven. Overgrootvader Michel (1684-1749) baatte er een bakkerij uit en een handel in kant en schilderijen. In 174I verliet hij de stad met achterlating van een immense schuld van 10.000 gulden en gaat inwonen bij zijn zonen Lodewijk en Corneel te Bonn. Lodewijk, die geboren was te Mechelen in 1712, werd de grootvader van de grote componist.
Anno 1922: de gebouwen worden gemoderniseerd en een nieuwe brouwzaal geïnstalleerd. Pilsor Lamot en Export Lamot waren zeer gewaardeerd in de bierminnende wereld. Minder goed beviel het Bocq-bier.
.. Prachtig deze foto , de st Rombouts toren.
Anno 1931: het statige herenhuis in de Guldenstraat dat in 1791 gebouwd werd voor rekening van Willem Van Segvelt, een gefortuneerde koopman, wordt opgekocht door de brouwerij om er kantoren in onder te brengen. De in classicistische stijl opgetrokken voorgevel van het oud-huis De Ram verloor hierbij zijn versieringen op het gelijkvloers door de bouw van 2 toegangspoorten: 1 voor de bierkarren, de andere voor de burelen.
1940-1944: De Duitse bezetting verhindert niet dat er verder gebrouwen wordt. De moffen hadden ook dorst, bezorgden de nodige grondstoffen en de zaak ging rustig verder. De eigen klanten werden bevoorraad met clandestien gebrouwen bier onder codenaam SOOIKE. De met S gemarkeerde vaten kon men onderscheiden van het officieel te leveren bier aan de Duitsers.
Het bier werd uitgevoerd met de legendarische bierkarren en paarden. De stallen bevonden zich tot plusminus 1955 aan het uiteinde van de Zoutwerf, aan t Pleintje nr. 1 in de gebouwen Diependael. Daar had ook de onderhoudsploeg, met mecaniciens, elektriciens, houtbewerkers en schilders, haar vaste stek. Door de band stonden er een 22-tal paarden op stal, die verzorgd werden door de conciërge en beslagen werden in de eigen smidse. Bierkarren en paarden werden halfweg de 50-tiger jaren vervangen door vrachtwagens. Het bier werd niet alleen per kar of camion vervoerd, verschillende depots werden een tijdlang ook bevoorraad per schip. 1 Schip was eigendom, het andere werd gehuurd.
September 1944: de bevrijding, feestvreugde alom ook in de brouwerij. Amerikanen en Canadezen kwamen aanzetten met allerhande tonnen van diverse merken, welke ze op hun zegetocht gecollectioneerd hadden om ze te laten vullen bij Lamot. Met 20 à 30 trucks boden ze zich aan. Ze leverden ook het nodige graan, gerst en hop, onontbeerlijk om bier te brouwen.
Anno 1945: Julien Lamot en onderdirecteur VereIst vertrekken voor 3 maand naar de States. Ze kwamen niet met lege handen terug, maar voorzien van de nodige know-how zodat Lamot als 1ste op de markt kwam met gepasteuriseerd bier. . Brouwzaal Lamot
Broer Willy Lamot, brouwer te Boom, specialiseerde zich in de zwaardere bieren zoals Burton, Pale ale, Stout , Faro en Christmas. Het was de brouwerij te Mechelen die als verdeler optrad om zijn eigen cafés te bevoorraden.
Anno 1946: het pand De Pekton met zijn houten voorgevel, dat in 1943 geklasseerd werd om zijn historische en archeologische waarde, wordt volledig afgebroken en verplaatst naar de overzijde van het straatje om meer ruimte te maken voor de verbouwingen van Lamot. Het werd reeds in 1914 volledig vernield tijdens de beschietingen, maar na de oorlog steen voor steen en balk na balk heropgebouwd. ..
Bierbak Lamot
Anno 1950: het heropgebouwde pand De Pekton, op de hoek van de van Beethovenstraat en het Zwaanstraatje, wordt ingericht als restaurant. In de kelderruimte met zijn historische gewelven en steunpilaren bevond zich de Beethovenkelder, een feest- en fuifzaal waar de Cultuur- en Ontspanningsclub Margriet zijn vaste stek had. Het personeel had er eveneens zijn kantine. Taverne-restaurant De Jordaan, op de hoek van de Guldenstraat en de Van Beethovenstraat, omzeggens rug-aan-rug met De Pekton gelegen, sloot rond 1998 noodgedwongen zijn deuren.
Anno 1960: de Maibock wordt boven de doopvont gehouden en de frisdrank Colibri verovert de markt. Bezoekers aan de brouwerij konden dit heerlijke biertje, concurrent van o.a. het Duitse Dortmunter, degusteren in de panoramische bar vanwaar je een prachtig overzicht had op de binnenstad. De succesvolle limonade werd ontwikkeld uit vroegere experimenten met Cedro en Fructor. Tot 1960 verlieten regelmatig een 20-tal vrachtenwagenladingen bier bestemd voor Belgisch Kongo de haven van Antwerpen. Het waren kratten met 48 speciaal verpakte liter flessen gerstenat voor de koloniale burgers en militairen. Lamot leverde ook aan het C.M.C van het Belgische bezettingsleger in Duitsland, maar de strenge Duitse wetgeving verbood de invoer voor de Duitse markt.
Anno 1961: Lamot koopt de afgebrande gebouwen van de Bloemmolens Nielsen N.V. aan de Zoutwerf om er de bedrijfswagens te parkeren. Sedert de sluiting van het bierbedrijf bleef deze site er verlaten bijstaan. Een autoparking werd aangelegd tot de bouwpromotor, Woonidee bouwplannen op tafel legde. Archeologische opzoekingen werden een jaar lang uitgevoerd. Men vond er slechts fundamenten van het industriële complex De bouwplannen verdwenen in de lade.
Anno 1970: de brouwerij wordt overgenomen door het Engelse Bass. Lamot beleefde in die periode een complete verjongingskuur. De bottelarij, overgebracht naar de Eggestraat, in de gewezen fabriekshallen Leyland Triumph, werd aangepast aan de nieuwste technieken. Ook de burelen vonden er een onderkomen. Het was er de Engelsen blijkbaar om te doen de Belgische markt te veroveren met Bass-Ale en Bass-Stout.
Toen de afzet stagneerde verkochten ze rond 1990 hun aandeel en dat van Lamot aan Pied-Boeuf uit Jupille. De concurrentie met het Leuvense Stella Artois deed de brouwerij echter de das om. Toen Jupiler en Stella een alliantie aangingen ontstond de naam Interbrew. Gevolg: Lamot was van de kaart geveegd.
Christiaan, de zoon van Julien Lamot verliet de zaak om een imobiliënkantoor te starten. Zoals ze zelf ooit een aantal brouwerijen opgeslorpt en gesloten had, zo verging het ook Lamot. De zaak, eens een begrip in Mechelen en omstreken, liep leeg eind augustus 1995. Gedurende de topjaren werkten er een 700-tal mensen waaronder, kaderpersoneel, bedienden, vertegenwoordigers, magazijniers, onderhoudslui, bieruitvoerders, brouwersgasten, aftrekkers, kuipers, enz. Bij de diverse overnamen verlieten een aantal van hen de brouwerij, ging voortijdig op pensioen of werd afgedankt.
..
Ander zicht op de Lamot- site.
In juli 2001, werd de Lamot-site met de grond gelijk gemaakt na jarenlange leegstand, op 3 gedeelten na. Op de vrijgekomen ruimte verrees een nieuw gebouwencomplex als een feniks uit haar as, met een hotel, een winkelcentrum, een ondergrondse parking, 33 appartementen en 7 stadswoningen. Het taverne-restaurant De Jordaan en de Beethovenkelder blijven slechts in de herinnering bestaan. In het gerenoveerde brouwgebouw uit 1922 werd een Erfgoedmuseum, een congrescentrum en de brasserie Grand Café Lamot ondergebracht. Daarnaast zal ook de taverne De Pekton heropgetrokken worden. De Pekton zal dus na jarenlange leegstand in alle eer en glorie met een nieuwe functie bedeeld worden. De herberg kende een turbulente voorgeschiedenis. Na jarenlange polemiek, niet alleen over de bestemming van het complex, maar ook over het al dan niet afbreken en verplaatsen van de taverne. Bij de bespreking over de wederaanleg van het openbare domein heeft de visie van de commandant van de brandweer het gehaald. De van Beethovenstraat, de vroegere Steenstraat, werd breder gemaakt omwille van de brandveiligheid.
..
Het glasraam vroeger.
.
Het glasraam nu . Eigenlijk een draaiende klok. . In het geklasseerde gebouw De Ram aan de Guldenstraat werden moderne kantoorruimtes, de stijlvolle brasserie Puro en een penthouse gerealiseerd. In het voormalige laboratoriumgebouw op de hoek van de Adegemstraat en het Zwaanstraatje werden lofts ondergebracht. De legendarische naam LAMOT bleef bewaard in reuzengrote letters op de verlichte glasramen.
Informatie: C. Verbeeck, Eddy Cooremans waarvoor dank. Bibliografie: Industrieel Erfgoed Mechelen, V. V .I.A. Mechelen de Memoires van een Stad, Frans Vermoortel Mechelen Kroniek van een stad, Frans Vermoortel Mechelse Kronieken, Frans Berlemont
CHEERY , WIE KENT DAT NOG ? LEKKERE COLIBRI, CITROEN , ORANJE , COLA.
. .
WIE KENT DIT NOG ?
In 1959 werd de samenwerkende vereniging "Coboco" opgericht. Coboco, afkorting van Colibri Botling Company, groepeerde drie brouwerijen die samen een gloednieuwe limonade onder de naam Colibri op de markt zouden brengen. De bevriende brouwers waren Lamot te Mechelen en Meiresonne te Gent. Toen Meiresonne door Artois werd overgenomen en Lamot door Bass, bleef Alken alleen over om Colibri op de markt te houden.
CHEERY, met een gedicht van de auteur : Armand van Assche uit ' De zee is een orkest'.
.
Zwanen.
Zwanen zien er altijd zo nieuw uit zo zondags, zo pas in bad geweest; Maar spelen of spetteren in het water, dat doen ze niet. Zwanen zijn niet vrolijk.
Zij willen ook altijd weg. Daarom wiegen zij met hun lange hals als met een witte zakdoek en zo droevig dat ze kijken. Zwanen kunnen geen tranen laten.
Maar zwemmen, dat kunnen zij, statig drijven altijd recht vooruit als witte bootjes met onzichtbare roeispanen.
En opeens verandert alles van kleur als zij hun vleugels openslaan en zich languit rekken in de spiegel van de vijver. Dan kraait het water van plezier en klapt in zijn handen.
CHEERY, met een gedicht , Auteur, Dimitri Verhulst uit: Liefde over duizend jaar.
Liefde over duizend jaar
Liefde over duizend jaar dat zijn jij en ik vandaag maar dan op betere matrassen
Misschien de mannen iets of wat langere kalebassen in retromodieuze kamerjassen. Misschien de vrouwen nog meer nachtcrème in hun vouwen en de stiltes tussen hen al te danig draaglijk
Men tost of men de cd van de specht of die van een kwakend beest opzet als men geniepig gaat vossen in de plastic bossen van Barvaux of daaromtrent.
Liefde over duizend jaar; die helse hemel en evenzeer onzeker als jij en ik vandaag.
Een vriend van mij, een vriend van mij had kanker Maar goeie vrienden laat je niet alleen Al wist ik dikwijls niet wat ik moest zeggen Ik ging er elke week toch even heen
In feite zou ik gister weer gegaan zijn Dat hoefde niet meer, zei het ochtendblad: "Gestorven onze zoon en broer en zwager... In stilte gecremeerd..." en dat was dat
In stilte jee, waarom in alle stilte? Het was zijn laatste wens, dat stond erbij Ik snap 't niet, dat zou hij mij niet aandoen Dat is gewoon gelogen volgens mij
Ik ga niet in een hoekje zitten huilen Ik scheur ook het behang niet van de wand Maar toch: waarom is sterven en begraven Verbannen naar een hoekje van de krant?
'k Heb ook een advertentie laten zetten Je wilt toch wàt, als afscheid, als besluit "Dag Jaap, ik zal je heel erg missen - Ivo" Maar Jezus, wat zag dat er lullig uit!
Als ik ooit doodga, kom dan allemaal maar En hou je flink of snotter, alles mag Vooruit, laat 't maar druk zijn en luidruchtig Ik zorg wel voor de stilte op die dag.
Pleistoceen en het Holoceen bestond de Sahara nog voor het grootste deel uit savanne, en er leefden dan ook veel plantensoorten. Hoewel vandaag de dag de Sahara een grote woestijn is, deze perioden konden mensen zich goed handhaven in deze gebieden als verzamelaar en jager. Vermoedelijk leefden de olifanten, bavianen, katachtigen etc., nog tot in het neoliticum in het gebied dat tegenwoordig de Sahara heet, en tot een miljoen jaar terug waren er nog planten terug te vinden die we tegenwoordig alleen in natte, vochtige gebieden aantreffen of zelfs in de tropen.
In de Sahara zijn nog resten terug te vinden van diverse menselijke rassen, zoals de
Homo habilis en de Homo australiphithecus, vermoedelijk al ruim vijf miljoen jaar geleden. In de huidige Sahara kunnen dan ook tot twee miljoen jaar oude stenen werktuigen worden aangetroffen.
..
De Touareg bevolking in de Sahara.
....Touareg man
De Toeareg (The Taureg) zijn een Berbervolk van nomadische veetelers in de Sahara en Sahel. Hun cultuur is onlosmakelijk verbonden met kamelen.
. .. .
Touareg man op kameel en zie hoe met de hand gemaakte zadels zijn
Uit hun taal, het Tamasheq, valt op te maken dat de Toeareg in ieder geval contact hebben gehad met Romeinse en Punische bewoners van Noord-Afrika, voor zij in zuidelijke streken belandden. De Toeareg kennen een eigen schrift - het Tifinagh - dat direct van het Punische alfabet is afgeleid.
.. Touareg schrift
Een andere naam die zij voor zichzelf gebruiken is Kel Tagelmoust hetgeen 'Gesluierden' betekent.
* De Toeareg zijn vooral bekend geworden vanwege het feit dat bij dit Islamitische volk de mannen hun gezichtsluieren, en de vrouwen niet.
De mannen dragen dehoofddoek en de vrouwen erven het vermogen .Touareg vrouwen .
Deze sluier wordt tagelmoust of eghewid genoemd. In het Arabisch worden de Toeareg daarom ook wel Mulathimin genoemd, hetgeen 'Gesluierden' betekent. De traditionele gezichtssluier is gemaakt van Alasho: een stof geweven in de Nigeriaanse stad Kano, en geverfd met natuurlijke indigo, die blauw afgeeft op het gezicht.
Vandaar de bijnaam 'blauwe mannen' die voor de Toeareg wordt gebruikt.
.. Touareg man en vrouw
Woongebied
De Touareg bevolking
. .Touareg familie
Touareg is een volk dat grensloos is. Zij reizen door de Sahara en naar landen rond de Sahara. De touareg zijn te vinden van Marokko tot aan Burkina Faso.
.. Grensloos, door de Sahara, is hun woongebied.
Zij hoeden schapen en geiten en smeden zilveren sieraden als bron van inkomsten.
Een gemengd volk tussen berber en creool.
. Touareg zilveren armband .
Touareg sieraden :
Verwonderlijk dat de Touareg smeden, die geen werkplaats hebben, geen zagen en geen boorgereedschap kennen, zulke meesters zijn in het vervaardigen van sieraden. . . Toumareg amuletten
Accessoires :
De accessoires zijn van glas, schelpen, kraaltjes, zilver, riet, bamboe en leer.
Hiervoor gebruiken zij voornamelijk zilver. Het metaal dat volgens hen geluk brengt en natuurlijk goedkoper is dan goud.
Het Touareg kruis en de amulet hebben de Touareg sieraden bekend gemaakt. De vorm van de kruizen varieert per regio. Kettingen worden uitsluitend door vrouwen gedragen.
. Touamareg jonge vrouw met sieraden. . Mannen dragen amuletten. Zij hebben ook tasjes om hun nek en gebruiken een gewichtsamulet als hanger aan hun tugelmus ( hoofddoek/sluier).. De sieraden hebben een geometrische vorm met een uitgesproken symmetrie.
. Touareg sieraad voor de man .
De vormen bevatten cirkels, punten, rechte lijnen, gelijkzijdige driehoeken, vierkanten en zigzag lijnen. Er worden motieven van de heuvels en de wegen uit de Sahara meegegeven. In het alfabet van de Touareg, het tifinar, geeft de vervaardiger zijn naam mee op het door hem vervaardigt stuk.
.. Touareg sieraden
Economie
De Toeareg beheersten eeuwenlang de karavaanhandel in de centrale Sahara, tussen het huidige Nigeria en de Libische kust. De meest verhandelde goederen waren zout, goud, zilver, dadels, stoffen, slaven en wapens.
. Touareg stoffen .
De karavaanhandel tussen Marokko en Timboektoe, was (en is nog steeds) in handen van Moorse stammen als de Ahl Araouan, Tikna en Tajakant. Moren en Toeareg zijn in cultuur nauw aan elkaar verwant, leven in hetzelfde gebied, en trouwen onderling, maar zijn niettemin verschillende groepen. Tegenwoordig zijn de Toeareg nog steeds actief in de Saharaanse handel, vooral in de smokkel van sigaretten en het transport van Afrikanen op weg naar de Middellandse Zeekust. Nu beperkt hun rol zich tot die van vervoerders in contractdienst, en zijn zij niet langer meer zelfstandigen die hun handel zelf financieren.
Politiek
Vanaf het begin van de 19e eeuw vormden de Toeareg de belangrijkste politieke macht in de Sahara en delen van de Sahel. Naburige volken, zoals de Songhai, en de belangrijkste handelssteden in de Sahara, zoals Timboektoe, Agadez, Ghat en Murzuk, stonden onder hun gezag. Het woongebied van de Toeareg werd rond het begin van de twintigste eeuw veroverd door de Fransen. De verovering van hun gebied was pas in 1905 compleet, met de vrijwillige overgave van de stammen in de Adaghbergen (nu in Mali) aan het Franse gezag in het Algerijnse stadje In Salah. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen een aantal Toeareg stammen in opstand tegen het Franse gezag, in de hoop op hulp van het Ottomaanse rijk dat tegen Frankrijk vocht. Die hulp bleef beperkt tot de levering van kleine hoeveelheden wapens.
De laatste opstandelingen werden in 1922 door Franse troepen verslagen.
Tot de jaren 1950 van de bleef het gebied rustig. De economische welvaart van het gebied nam toe voor wat betreft de veeteelt, maar had te lijden onder het afnemende belang van de karavaanhandel.
De ontdekking van delfstoffen in de Sahara "olie, gas, ijzererts, fosfor, uraniumerts" in de jaren '50 viel samen met de geleidelijke Franse dekolonisering van Afrika. De Fransen probeerden de Sahara echter Frans te houden in een nieuw te vormen Saharaanse kolonie: de OCRS. Dit project, waarin leiders van de Toeareg en Moorse gemeenschap als voorstanders betrokken waren, mislukte.
Grondstoffen
In Algerije, Libië en Tsjaad wordt veel olie en aardgas gewonnen. In Marokko en de Westelijke Sahara wordt fosfaat gewonnen.
Na de onafhankelijkheid van de Franse koloniën werd het woongebied van de Toeareg opgedeeld tussen vijf verschillende staten: Algerije, Libië, Mali, Niger en Burkina Faso. **Onder de Toeareg zelf heerste de mening dat zij hun zelfstandigheid terug wensten zonder deel uit te maken van de nieuwe onafhankelijke staten.
In 1963 kwamen de stammen van de Adaghbergen in Noord Mali voor het eerst in opstand tegen de Malinese overheid. De opstand werd in 1964 neergeslagen. Een tweede opstand volgde tussen 1990 - 1996, en een derde in 2006. In alle drie de opstanden speelt een beperkt aantal mannen uit de regio Kidal in Mali een hoofdrol. In Niger kwamen de Toeareg tussen 1992 - 1998 tegen de overheid in opstand. De belangrijkste eisen in alle opstanden waren politieke autonomie, meer geld en aandacht voor sociale en economische ontwikkeling in Toeareg gebied, en betere vertegenwoordiging in het staatsapparaat.
Stand van zaken juni 2010
Door het conflict tussen de Toeareg en de regering van Niger ging de economische situatie in het land sterk achteruit, evenals de politieke stabiliteit van het land (wat al niet heel erg stabiel was). In 2009 ontstond er een politieke crisis in het land toen de toenmalige president een referendum organiseerde om ervoor te zorgen dat hij langer aan de macht kon blijven dan volgens de wet mogelijk is. In het land ontstond daardoor grote onrust, die uitmondde in een militaire coup in februari 2010. Inmiddels is er een tijdelijke regering aangesteld en is er een referendum over een nieuwe grondwet aangekondigd voor oktober 2010, en parlementsverkiezingen voor december 2010.
. Touareg , zelfs in tijden van oorlog
moet mijn kunnen telefoneren. .
In juni 2010 heeft de Europese Commissie de noodklok geluid ten aanzien van de hongersnood in Niger. Niger heeft een voedseltekort van ongeveer 30 procent. Door de huidige voedselcrisis in Niger raken ook steeds meer kinderen ondervoed. Sinds het begin van 2010 zijn er al 139.000 kinderen bij wie ondervoeding is geconstateerd.
Cijfers
Tijdens het conflict tussen 2007 en 2009 zijn er ongeveer 20.000 mensen ontheemd geraakt. Het aantal dodelijke slachtoffers is onbekend.