Archief

.

Zwanen.

Zwanen zien er altijd zo nieuw uit
zo zondags, zo pas in bad geweest;
Maar spelen of spetteren in het water,
dat doen ze niet. Zwanen zijn niet vrolijk.

Zij willen ook altijd weg. Daarom wiegen zij
met hun lange hals als met een witte zakdoek
en zo droevig dat ze kijken.
Zwanen kunnen geen tranen laten.

Maar zwemmen, dat kunnen zij, statig drijven
altijd recht vooruit als witte bootjes
met onzichtbare roeispanen.

En opeens verandert alles van kleur
als zij hun vleugels openslaan
en zich languit rekken in de spiegel
van de vijver. Dan kraait het water
van plezier en klapt in zijn handen.

..

..

Ben je een bezoeker,

vroeg de hond.

Ja, antwoordde ik.

Slechts een bezoeker,

vroeg de hond.

Ja, antwoordde ik.

Neem me mee,

zei de hond.

.

Liefde over duizend jaar

Liefde over duizend jaar
dat zijn jij en ik vandaag
maar dan op betere matrassen

Misschien de mannen
iets of wat langere kalebassen
in retromodieuze kamerjassen.
Misschien de vrouwen
nog meer nachtcrème in hun vouwen
en de stiltes tussen hen
al te danig draaglijk

Men tost of men de cd van de specht
of die van een kwakend beest opzet
als men geniepig gaat vossen
in de plastic bossen
van Barvaux of daaromtrent.

Liefde over duizend jaar;
die helse hemel en evenzeer onzeker
als jij en ik vandaag.

.

..




Herfst

Twee takken kraken, piepen
Een boomblad waait omlaag
Een beuk zegt aan twee iepen
‘De zomer gaat van start vandaag’

Maar een eikeboom heeft woorden
En een treurwilg protesteert
‘Het is net herfst geworden!’
Roept een berk geirriteerd

Een blauwspar neemt het over:
‘ ‘t is lente noch zomer noch herfst!
Ik weet wat ik zeg geloof me!
Ze zagen me om voor de kerst…’

.

.
.





door de pijp

Je gaat eerst de pijp uit, voor je dóór de pijp gaat.

Behalve dan de ouderwetse schoorsteenvegertjes.

En dat is niet iets om grapjes over te maken, de wantoestand te groot.

Auteur : Manja Croiset

Beeldig

Soms, dan zou ik je willen tekenen

een glimlach op een stuk karton

met hier en daar een traan verborgen

waar daarnet nog een lente begon

Voorzichtig zou ik de lijnen in je ogen volgen

zoals het licht dat deed

toen de woorden weer niet kwamen

na een nacht vol kleine-mensenleed.

En dan zou ik je gauw wat liefde geven

- een druppeltje voor in de verf -

zodat iedere vlek en veeg

je juist nog mooier zouden maken.