Archief

.

.

Vaarwel

Ik heb de wijn die ik bewaard had

En nu zit ik aan de jenever.
De nevels stijgen naar mijn brein.
Maar ik ben nog voldoende nuchter
Om kort en zakelijk te zijn.

Ik bemmaar blij datikjekwijben.
Je bennefrelijk sjthuk sjegrijn.
Wassalik, salik, ja wassalik,
Jij sjthukfedriet! Me fransjewijn!

.

De olifant

Hij stapt behoedzaam en ziet grijs van zorgen
dat hij geen muis of mier of mens vertrapt.
De rafelige oren vaal gelapt,
een slurf hangt uit, het slimme oog verborgen.

Als zak van Sinterklaas zou hij voldoen,
met in het rommelige vel cadeaus
zoals entreekaartjes voor circusshows,
veel pinda’s, boekensteunen, een klaroen.

Ik weet waarom ik hem zo mild benader.
Hij draagt me naar mijn jeugd terug toen vader
bij ’t olifantenperk dit vers begon:

Nu zal ik u iets wondermoois verhalen:
Heer olifant gaat aan het koffiemalen.
Hij deed het nooit, maar ‘k wist dat hij het kon. 

.

.

Liedje van verlangen

Bij zacht warm moederwijf in bed

en luisteren naar

beschuit en kruimelend gesprek

haar kussens, borsten, buik, mijn

bruine benen warm, de geur

van warme, warme zachte Mam en

het verend grotemensenbed

de zonse zondagochtend lang

lui opstaan met

de koffie klimt al in de gang

en in de keuken

roostert zich het brood

moeders moeders mogen nooit

nooit dood.

.

De kale dis

We zaten aan een tafel van puur goud
En sloegen op de borden van de honger.
Er stonden voor de ramen honderd zonnen,
Voor elk raam één, dus welbeschouwd

Een feestelijk gezicht. Wie was getrouwd
Met wie? Om wie was dit begonnen?
En paste mij nu vrolijkheid of rouw?
Ik wist alleen dat ik verrekte van de honger

En dat er iets te vieren viel. Of niet.
De gastheer was in elk geval een vrek:
Mijn bord bleef leeg. Ik dacht: zelfs al verjaart

Hij hoogstpersoonlijk - ìk vertrek! Maar ik verliet
De zaal niet, want gelijk sprong men mij op de nek,
Schreeuwend van: 'Krentekakker! Hìèr die taart!'