CHEERY , met een gedicht van Gerda de Preter - Mol.

.

Jagerslied

Ik ging een dag uit jagen
al met mijn schietgeweer.
Ik ging een dag uit jagen
met mijn hoedje en een veer.

Aldus zou ik gaan jagen,
gaan jagen op het land.
Maar toen kwamen er twee haasjes aan
die beten in mijn hand.

Toen kwam er nog een eekhoorn
die trok me aan mijn haar.
Van overal, van overal
loerde het gevaar.

Het leven van een jagersman
is beslist geen grap.
Vanuit het dichte struikgewas
gaf een hertje me een trap.

Ik zit vol met blauwe plekken
en hier en daar een bult.
Met wilde woeste dieren
is de natuur gevuld.

Ik ging een dag uit jagen,
maar ik doe het nooit weer.
In een stil en donker hoekje
hangt het hoedje met de veer.




Hans Dorrestijn
uit: ik moest een schaap een tongzoen geven.

.

Spanrups

Een oog, een lus, een hoge rug,
dat onaanzienlijk takje vlees
dat lopend op zijn tenen stokt.

Een reuzenrad in miniatuur,
een viadukt, een ereboog,
zo vordert hij op weg naar groen.

Als iemand uit het midden leeft
dan hij, hij heft zijn lichaam op,
zijn houten huid kan op zijn kop

en op zijn achterbenen staan,
hij boogt op stilstand en hij hoopt
voor lijnrecht door te kunnen gaan.


uit: 'Dierenalfabet, Het omliggend vee', 1978.

.

Kooitje

mooi is een kooitje
met een kanarie erin

heel mooi ook een kooitje
met een parkiet erin

met een merel erin, met een kolibri erin,
een slavink erin, een bos wortelen erin
blokjes marmer erin, een glas water erin

maar het mooiste is eigenlijk
een kooitje met niets erin


uit: 'Plint'.

.

Bizons

Ze buffelen bedachtzaam in het rond.
Hun wollen truitjes zijn te heet gewassen
zodat ze maar tot aan hun middel passen.
Daarachter volgt een strakke blote kont.

De staart gerafeld touw, een kruitvatlont.
Geen goeiig loeien, maar een dreigend bassen.
Je hoort het scheuren van de taaie grassen
en als ze verder lopen beeft de grond.

De stieren zijn het mooist, met saterkop
en blauwe tong, waarmee ze bronstig kwijlen
terwijl ze ruiken aan een bizonmeid.

Een kalf kijkt vragend naar zijn moeder op
- met hertenogen, oren groot als zeilen -
of die zijn truitje al heeft afgebreid.


uit: 'Bizonvoeten', 2004.

.

Everzwijnen in januari

je zocht een pad in het ongewisse
bij elke bocht keek je om, waar
je was, je gooide een steen
en het stoof in de struiken:
vijf kleine gestreepte coureurs
en hun moeder renden als gekken
je blikveld uit

je stelde je voor hoe je 's avonds
zou bellen om hun te vragen
hoe het ze verder die dag was vergaan
om hen gerust te stellen, de jacht
was voorbij, het nageslacht veilig,
de wereld had weer
aan zichzelf genoeg


uit: 'Het liegend konijn', 2003.

.

Bevlogen

Ik weet niet zeker of het zwanen waren,
een najaarsnanacht dat hun vleugelslag
in duizendvoud over het huis heen lag,
om pas tegen het daglicht te bedaren.

De hele dag liep ik als uitverkoren,
of ik door engelen was aangeraakt.
Maar hoeveel lege nachten zijn doorwaakt
waarin sindsdien geen wiekslag viel te horen?

Nu moet ik mij weer met de zon verzoenen
en, nooit meer zo bevlogen, wennen aan
het wassen en het slinken van de maan,
het komen en het gaan van de seizoenen.


uit: 'Onmogelijk geluk', 1992.

.

De helpende hand

Volmaakt van veren -
een jonge tjiftjaf
van de grond geraapt en
op je hand geklommen
lichter dan een zegelring.

Je blaast hem zachtjes op
zijn rug - maar hij laat zich
niet wegblazen, hij klemt zich
nagelpuntig aan je vast
jij bent zijn vriend geworden.

Hij hoeft de vrijheid niet
niet nog meer regen
niet nog meer storm
geen honger meer
geen onrust meer.

Zijn missie op de aarde
net begonnen ís voorbij.
Nog even zitten, nog even leven
nog even maar nog even.


uit: 'Ik heet welkom', 2007.

.

Kleine ballade

Ik loop maar
verzonken met mezelf
de wegen zijn van glas
de hemel is van ijzer

Ik weet niet wie ik ben
ik weet niet wie ik was
ik loop alleen maar men
wordt nooit van iets wijzer

Er hangt een mist van licht
ik loop met mijn gezicht
mijn kleren en mijn huid
het leven in en uit

.

. 

Miniaturen of de verluchter van een boek.

Het woord boek is vermoedelijk afkomstig van het Germaanse woord voor beuk. De omslagen van de eerste boeken werden namelijk gemaakt van een rechthoekig stuk (beuken-)hout.

De boekband bestaat, geheel of gedeeltelijk, uit een voorplaat, een achterplaat en een rug.

Handschrift - manuscript.

.

De evangelist Matteus uit het evangeliarum van Lindisfarn ( ca. 698) 

Met de hand geschreven document. Boeken werden voor de uitvinding van de boekdrukkunst met de hand geschreven. Elk boek is dan ook uniek. Het proces van het maken van een handgeschreven boek verliep planmatig. De opdrachtgever bepaalde veelal de keuze van de tekst, meestal een beroemde oudere tekst. Samen met het scriptorium, het schrijfatelier, werd het formaat van het boek, de kwaliteit, en het lettertype bepaald en of het boek veel of weinig versierd moet worden. Vervolgens schreef de kopiist, meestal met een pen gesneden van een ganzenveer, de tekst. Hij liet ruimte open op de plekken waar de rubricator de gekleurde initialen of beginletters moest plaatsen en de miniaturist de illustraties moest schilderen.

.

Beginletter - initiaal of miniatuur van het Matteus evangelie uit het beroemde Ierse " Book of Kells" (begin 8ste eeuw) met  de 
typische Germaanse decoratieve versiering : grillige spiralen, krullen en vlechten.

 Na het schrijven en versieren ging de boekbinder aan de slag om van de losse gevouwen bladen een boek te maken. Ook bij het maken van een middeleeuws boek gold het principe: hoe luxer hoe duurder.

.. 
Het huwelijk van Arnofini.

Voorbeeld van een boek met initialen en randen

dit is werk van de miniaturist.
 

Miniaturist

De miniaturist is de illustrator van een handschrift. Hij schildert de versieringen en de miniaturen. Na het kopiëren en rubriceren gaat de miniaturist (of: verluchter) aan het werk. Met gekleurde verf, inkt en bladgoud brengt hij versierde initialen (grote vaak met goud versierde letters) en illustraties aan.
 Deze worden miniaturen genoemd.

.

De beginletter of initiaal van middeleeuwse teksten zijn vaak vergroot en uitbundig versierd.
het zijn meestal pareltjes op zichzelf.

 Het woord miniatuur is afgeleid van het Latijnse woord minimum dat rode kleurstof betekent. De miniaturist gaat meestal in een vaste volgorde te werk. Hij begint met het schilderen van de initialen. Daarna gaat hij de niet beschreven regels vullen met eenvoudige versiering: de zogenaamde regelvulling. Dan worden de marges om de tekst voorzien van passende versiering. Tenslotte worden de grote, soms paginavullende illustraties geschilderd. In boeken die volgens een vaststaande manier moesten worden gemaakt (zoals getijdenboeken), maakte men voor de illustraties en versiering gebruik van een voorbeeldboek.

Het zijn stuk voor stuk mini schilderijtjes, pareltjes .

Het is zo dat men bij het openen van de oude boeken in de rug van het boek veel interessants vind. Men vind er hoeveel maal het boek al is open gedaan bijvoorbeeld om naar drie verschillende musea ten toon gesteld te worden, ook vind men kleine insecten of haartjes en materialen van uit de vroegere oudheid terug. Alles wat met elk boek is gebeurd vind men dus terug . Iets wat ons weeral veel leert uit vroegere tijden.

.

Twee pagina's uit het Getijdenboek van
Catherina van Kleef.

Nu slaat men de boeken deze tijd digitaal op zodat ze niet meer

geopend moeten worden, beter voor de boeken uit de oudheid.
Maar men zal minder en minder mooie tentoonstellingen te zien krijgen wat zeer spijtig is.

In 1450 vroeg een miniaturist reeds een groot stenen huis als prijs,gewoon omdat deze kleine mini schilderijen nu een Ferrari waard zijn.

.

Bijbel van Anjou, deze was te bewonderen

op een tentoonstelling te Leuven het voorbije jaar.

.